Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 6 czerwca 2006 r.
IV SA/Wr 877/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Marcin Miemiec, Asesor Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego

I.

uchyla decyzję I i II instancji

II.

nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja D. Kuratora Oświaty z dnia (...)r nr (...) uchylająca decyzję Prezydenta W. nr (...) z dnia (...)r w sprawie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu (...)r pani D. D. - nauczyciel Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr (...) we W., złożyła wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego.

Organ I instancji na podstawie art. 9b ust. 1, art. 9c ust. 1 pkt 2 oraz art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) w związku z upoważnieniem Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) r. wydał decyzję odmowną. Jak podano w uzasadnieniu na mocy wskazanego na wstępie przepisu Karty nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz w przypadku nauczyciela kontraktowego - zdanie egzaminu przed komisja egzaminacyjną. Natomiast staż w przypadku ubiegania się o awans na stopień nauczyciela mianowanego trwa 2 lata i 9 miesięcy.

W toku postępowania ustalono, że Pani D. D. rozpoczęła staż na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego (...) r. Zatrudniona była na podstawie umowy o pracę na stanowisku nauczyciela-wychowawcy świetlicy w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym nr (...) we W. w okresie od (...) r. do (...) r. W związku z rozwiązaniem umowy o pracę z upływem czasu, na jaki była zawarta, D. D. złożyła sprawozdanie z realizacji planu rozwoju zawodowego za okres stażu i otrzymała od dyrektora SOSW nr (...) we W. pozytywną ocenę za okres stażu. Była to ocena cząstkowa, obejmująca okres (...) r. - (...) r. W dniu (...) r. skarżąca złożyła wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego informując, że na mocy wyroku Sądu Okręgowego we W. VII Wydział Pracy została przywrócona do pracy w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym nr (...) we W. od dnia (...) r. Jednocześnie w piśmie dołączonym do wniosku oświadczyła, że od i (...) do (...) r., czyli do momentu przywrócenia do pracy nie była zatrudniona w szkole oraz nie posiada oceny dorobku zawodowego za okres stażu: (...) r.- (...) r. Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej dokonał ponadto analizy formalnej wniosku wraz z dołączoną dokumentacją i stwierdził, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, określonych w § 9 ust. 1 pkt 2-4 rozporządzenia MENiS z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2004 r. Nr 260, poz. 2593) to jest brak w nim: zaświadczenia dyrektora szkoły, potwierdzającego odbycie stażu w wymiarze 2 lata 9 miesięcy, sprawozdania z realizacji planu rozwoju zawodowego za okres pełnego stażu oraz oceny dorobku zawodowego za okres pełnego stażu. Nauczycielka udokumentowała jedynie część stażu, to jest okres od (...) r. do (...) r. Zatem z uwagi na to, iż skarżąca nie odbyła pełnego stażu na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w wymiarze 2 lata 9 miesięcy i nie otrzymała pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu a tym samym nie spełniła, warunków art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.- Karta Nauczyciela, niezbędnych do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, odmówiono jej nadania tego stopnia.

Skarżąca odwołała się do powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podała, że miała możliwość uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie stażu za okres od (...)r-(...) r. w przypadku skrócenia stażu. W dniu (...)r jak podaje D. D. złożyła podanie o otwarcie stażu na stopień nauczyciela mianowanego. Staż ten został otwarty z dniem (...) r., zgodnie zaś z brzmieniem art. 7 ust. 4 pkt 1 cyt Ustawy na dzień otwarcia stażu (tj. (...) r.) nauczyciele o których mowa w ust. 3 mogli złożyć wniosek o podjecie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego po odbyciu stażu trwającego o najmniej 9 miesięcy. Okres stażu dla tych nauczycieli ustala, z uwzględnieniem ich dorobku zawodowego oraz oceny pracy organ prowadzący szkołę, na wniosek dyrektora szkoły. Zatem jak wywodzi skarżąca Dyrektor Ośrodka w którym pracowała powinien złożyć wniosek do właściwego organu o ustalenie wymiaru stażu na wskazany stopień awansu zawodowego, czego nie uczynił. Wymiar stażu został ustalony skarżącej przez organ nieuprawniony, stąd decyzja ta powinna w opinii D. D. zostać uchylona. Jak podnosi dalej w dniu (...)r zwróciła się do dyrektora Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr (...) we W. o skrócenie stażu na stopień nauczyciela mianowanego. Następnie kolejnym pismem dnia (...)r w tej samej sprawie zwróciła się do Wydziału Oświaty za pośrednictwem Dyrektora Ośrodka. W piśmie z dnia (...)r ponownie podniosła tą kwestię. Sprawa ta została również poruszona w piśmie z dnia (...)r skierowanym do Dyrektora Wydziału Oświaty Urzędu Miejskiego we W. W odpowiedzi Dyrektor Wydziału oświaty stwierdził, że ocena pracy, która pozwoliłaby na skrócenie stażu musiała być dokonana przed dniem (...) r. Co wskazuje, zdaniem skarżącej na okoliczność, iż z uwagi na brzmienie art. 6a ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela we skazanej przez Dyrektora Wydziału Oświaty dacie, że dyrektor placówki, w której była zatrudniona winien dokonać oceny jej pracy przed końcem pierwszego półrocza drugiego roku pracy. Wszystkie wskazane pisma zdaniem odwołującej się były bezskuteczne.

W wyniku rozpatrzenia odwołania D. Kurator Oświaty decyzją z dnia (...), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję II instancji organ stwierdził, że konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania w I instancji. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie awansu zawodowego nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593) analizę formalną wniosku przeprowadza dyrektor lub właściwy organ nadający stopień awansu. W postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego organem właściwym jest zaś organ prowadzący szkołę, w tym przypadku Prezydent W., natomiast z akt sprawy wynika że analizy formalnej dokonał organ nieuprawniony tj. przewodniczący komisji egzaminacyjnej. W związku z tym faktem zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania w znacznej części.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, usunięcie naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, skrócenie wymiaru stażu na stopień nauczyciela mianowanego do okresu (...) r. - (...) r., w celu umożliwienia skarżącej przystąpienia do egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego. Jednocześnie zarzuciła naruszenie przepisów:

-

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) tj art. 7 i art. 77 § 1 art. 12 § 1, art. 15, art. 138 § 2 k.p.a.,

-

§ 11 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, (Dz. U. Nr 260, poz. 2593)

-

art. 6a ust. 1 oraz art. 9c ust. 9 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.),

-

art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239),

W uzasadnieniu skargi D. D. szczegółowo opisała stan faktyczny sprawy oraz zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreśliła, iż wymiar stażu został ustalony skarżącej z naruszeniem przepisów o właściwości, stąd decyzja ta powinna zostać uchylona i podjęta przez organ właściwy. Wymiar stażu ustalił bowiem dyrektor Ośrodka. Ponadto podniosła, że pisemną informację o wymiarze stażu uzyskała dopiero na przełomie (...) i (...) r., po zatwierdzeniu przez dyrektora Ośrodka jej planu rozwoju zawodowego. Zatem nawet gdyby niezwłocznie po zatwierdzeniu planu złożyła wniosek o dokonanie oceny pracy to termin dokonania jej przesunąłby się na rok szkolny (...)/(...), kiedy skarżąca nie była już pracownikiem Ośrodka. Nadto skarżąca składała wnioski o skrócenie stażu na stopień nauczyciela mianowanego, wszystkie w jej opinii bezskuteczne. W dniu (...) r. jak podnosi skarżąca, złożyła sprawozdanie z realizacji planu rozwoju zawodowego za okres stażu odbytego w Ośrodku. W dniu (...) r. odebrała w sekretariacie Ośrodka ocenę dorobku zawodowego datowaną na dzień (...) r. Ocena ta jej zdaniem została dokonana z rażącym naruszeniem prawa. Dokonana (...) r. przez dyrektora Ośrodka ocena dorobku zawodowego nie została wydana, ani też doręczona skarżącej za pośrednictwem poczty do (...) r., z oceny tej wynikało, iż była to ocena za okres stażu nauczyciela ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela kontraktowego, a nie mianowanego i zapewne w ten sposób ocena ta zostałaby odczytana przez ewentualnego przyszłego pracodawcę. Z taką oceną skarżąca nie mogłaby kontynuować stażu ustalonego nieprawidłowo w żadnej innej szkole. Skarżąca na mocy art. 9c ust. 9 Karty Nauczyciela odwołała się od tej oceny do Kuratorium Oświaty w piśmie z dnia (...) r. Zgodnie z powyższym artykułem, organ sprawujący nadzór pedagogiczny rozpatruje odwołanie w terminie 21 dni. Kuratorium Oświaty nie dokonało sprostowania oceny, w związku z czym skarżąca w piśmie z dnia (...) r. ponownie zwróciła się do Kuratorium Oświaty o sprostowanie oceny dorobku zawodowego. Kuratorium Oświaty naruszyło w ten sposób powyższy artykuł. Sprostowana ocena dorobku zawodowego została wysłana przez dyrektora Ośrodka dopiero po upływie miesiąca, w dniu interwencji Państwowej Inspekcji Pracy, tj. (...) r.

Jak dalej wywodzi skarżąca w decyzji z dnia (...) r. organ odwoławczy nie odniósł się do najważniejszego zarzutu dotyczącego ustalenia wymiaru stażu. Organ odwoławczy przed wydaniem swojej decyzji powinien bowiem w jej opinii przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu, czego D. Kurator Oświaty nie uczynił. Powinien ocenić pod względem kompletności materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, a także dokonane przez ten organ ustalenia. Organ odwoławczy ma obowiązek podjąć wszystkie zgodne z prawem czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego. Jeżeli dojdzie do wniosku, że w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem I instancji znajdują się luki, może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe lub zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji, czego D. Kurator Oświaty również nie uczynił. Nadto, jak podnosi skarżąca, z informacji uzyskanych w Wydziale Edukacji Urzędu Miejskiego W. wynika, że przewodniczący komisji egzaminacyjnej działał z upoważnienia organu właściwego. Stanowiłoby to zatem naruszenie przez organ odwoławczy § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Kwestia ta zdaniem D. D., posiada znikomy wpływ na wadliwość decyzji organu odwoławczego. Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego jak podnosi, mają charakter wyjątkowy - zasadą powinno być orzekanie co do istoty sprawy. Jeżeli organ administracji działający w trybie odwoławczym kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak podnosi skarżąca powołując się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - samo uzupełnienie dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do kasacji decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. O kasacyjnym charakterze decyzji odwoławczej nie przesądza powołanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. jako jej proceduralnej podstawy, ale przede wszystkim sformułowanie samej osnowy oraz wynikający z treści uzasadnienia cel konkretnego rozstrzygnięcia, odpowiadający celowi, jakiemu powinny służyć decyzje kasacyjne. D. Kurator Oświaty w uzasadnieniu swej decyzji kasacyjnej nie wskazał przyczyn nie zastosowania art. 136 k.p.a. tym bardziej, że zgodnie z poglądem orzecznictwa organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Cechą postępowania odwoławczego jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć.

Nadto w opinii skarżącej D. Kurator Oświaty naruszył art. 15 k.p.a poprzez ograniczenie się przy rozpoznawaniu sprawy przez organ odwoławczy wyłącznie do kontroli formalnej decyzji organu I instancji, a nie zasadności merytorycznej odwołania. Jak wywodzi dalej, organ odwoławczy naruszył także art. 12 § 1 k.p.a., bowiem nie dążył do zakończenia sprawy, w sposób określony w art. 138 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wywiedzioną w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., stwierdził wbrew zarzutom skargi, iż jest uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego. W przypadku zaś, gdy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub części, jest zobowiązany przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Dodatkowo podniósł, że naruszenie właściwości przez organ, stwierdzone zaskarżoną decyzją, jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji I instancji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego bezcelowe było rozstrzygnie sprawy co do meritum przez organ odwoławczy, skoro całe postępowanie było dotknięte wadą skutkującą ponownym przeprowadzeniem postępowania w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów związanych z trybem i wymiarem odbywania stażu nauczyciela na stopień nauczyciela mianowanego który w myśl obowiązujących przepisów wynosi 2 lata i 9 miesięcy, wskazano na treść art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy- Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.). Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w okresie wskazanym przez skarżącą, wprowadzał wyjątek, pozwalający nauczycielom, którzy uzyskali stopień nauczyciela kontraktowego z mocy prawa w dniu wejścia w życie tej ustawy złożyć wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego po odbyciu krótszego stażu, trwającego co najmniej 9 miesięcy. Staż ten ustalał, z uwzględnieniem dorobku zawodowego nauczyciela oraz oceny pracy, na wniosek dyrektora szkoły organ prowadzący szkołę. Jednakże z przepisu tego nie wynika, obowiązek złożenia takiego wniosku, ani też w konsekwencji obowiązek ustalenia przez organ prowadzący krótszego stażu. Również nie znajduje faktycznego uzasadnienia przekonanie Pani D., że gdyby nawet doszło do skrócenia stażu to wynosiłby on 9 miesięcy. Nie ma ponadto związku z ustaleniem krótszego stażu ogólny staż pracy nauczycielki, gdyż przepis warunkuje tą czynność jedynie od posiadania oceny pracy oraz dorobku zawodowego, który nie jest równoznaczny ze stażem pracy.

W nawiązaniu do pozostałych zarzutów dotyczących oceny pracy organ II instancji stwierdził, że są to kwestie związane ze stosunkiem pracy, i jako takie nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie takie uchybienia występują, zatem skarga jest uzasadniona. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. (Dz. U. Nr 19 poz. 239 ze zm.) oraz art. 9c ust. 1 pkt 2 i art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 118 poz. 1112 ze zm.).

Ostatnie dwa przepisy były szczegółowo omawiane przez organ I instancji i to ich interpretacja oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 Nr 260 poz. 2593), - w szczególności § 9 ust. 1 pkt 2-4 rozporządzenia stanowiła podstawę do wydania w dniu (...) r. decyzji odmawiającej D. D. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

Niewątpliwie rozważania dotyczące rozumienia tych przepisów były prawidłowe. Oderwane jednak od stanu faktycznego, który zaistniał w sprawie.

Wydaje się, iż niespornym jest, że D. D. w dniu (...) r. zwróciła się do Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego Nr (...) we W. z wnioskiem o skrócenie stażu na stopień nauczyciela mianowanego. Wniosek ten wskazuje jako podstawę prawną art. 7 ust. 3, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 19 poz. 239) znajduje się on w aktach administracyjnych. Został wprawdzie dołączony przez skarżącą, ale zawiera datę wpływu, numer, pod którym zarejestrowano w szkole tę korespondencję, podpis osoby odbierającej pismo i pieczątkę szkoły. Organ I instancji, jak również organ II instancji (choć z innych przyczyn) nie stwierdził nawet istnienia tego pisma. Intencja pisma z (...) r. z uwagi na jego treść i wskazaną podstawę prawną była jasna i czytelna. Skarżąca domagała się skrócenia stażu na stopień nauczyciela kontraktowego - określonego właśnie art. 9b Karty Nauczyciela.

Wymieniony wyżej art. 7 stanowi:

ust. 3 Nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionym na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nieokreślony.

ust. 4 Nauczyciele, o których mowa w ust. 3 zatrudnieni w:

1)

przedszkolach, szkołach, placówkach oraz innych jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, mogą złożyć wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego po odbyciu stażu trwającego co najmniej 9 miesięcy. Okres stażu dla tych nauczycieli ustala, z uwzględnieniem ich dorobku zawodowego oraz oceny pracy, dyrektor szkoły.

ust. 5 Nauczyciele, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą składać wnioski o których mowa w ust. 2 i 3, w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Jak wynika z treści cytowanego w części art. 7 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw - wniosek D. D. z dnia (...) r. o skrócenie stażu na stopień nauczyciela mianowanego miał określoną podstawę prawną i wymagał rozważenia. Jak stwierdzono wyżej decyzja organu I instancji z dnia (...) r. w tej kwestii nie zawiera żadnego odniesienia. Zatem nie rozpoznano wniosku, który mógł mieć istotne znaczenie dla sprawy. Brak rozważań w tej kwestii nie można "zakwalifikować" jako nieuwzględnienie wniosku. Po pierwsze decyzję jako organ I instancji zgodnie z właściwością wydał Prezydent W., organem który rozstrzyga kwestię stażu zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z 18 lutego 2000 r. jest dyrektor szkoły.

W wyroku z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie II SA 2024/01 (Prawo Pracy Nr 1 s. 38) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie ustalające okres stażu nauczyciela ubiegającego się o wyższy stopień awansu zawodowego nie jest decyzją administracyjną, która podlega zaskarżeniu. Wprawdzie wyrok ten został wydany przed nowelizacją art. 7 ust. 4, kiedy to okres stażu ustalał organ prowadzący szkołę - ale w ocenie Sądu w zmienionym stanie prawnym (dyrektor szkoły ustala okres stażu) wyrok ten jest aktualny.

Zatem skoro rozstrzygnięcie kwestii skrócenia stażu jest częścią postępowania związanego z wnioskiem o rozpoczęcie stażu zawodowego i końcowo - z wnioskiem o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego - to decyzja podjęta w tej sprawie musi zawierać rozstrzygnięcie i uzasadnienie dotyczące wniosku o skrócenie stażu na stopień nauczyciela mianowanego. Podlegają bowiem one kontroli Sądu w ramach rozpoznania skargi.

Reasumując rozważania dotyczące decyzji organu I instancji należy stwierdzić, że nie została rozpoznana istota sprawy, organ zastosował przepisy ogólne art. 9b i 9c ustawy Karta Nauczyciela zamiast rozważyć w pierwszej kolejności przepis szczególny art. 7 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r.

Rodzaj uchybienia i zakres postępowania jaki ciąży na organie I instancji ostatecznie zadecydował o uchyleniu również decyzji organu I instancji.

Powołane wyżej stwierdzenie musiało również skutkować uchyleniem decyzji organu II instancji. Przyznać należy, że istotnie tak jak zarzuca to skarga - organ II instancji nie jest po myśli art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego organem kasacyjnym - a organem ponownie rozpoznającym sprawę, który może przeprowadzić postępowanie dowodowe (art. 136 k.p.a.).

Zakres działania i rola organu II instancji tak w świetle doktryny jak i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzą wątpliwości - w związku z tym głębsze rozważania w tym względzie Sąd uznaje za zbędne.

Oczywistym jest, co podkreślił i na czym oparł swoje rozstrzygnięcie organ II instancji, że zgodnie z § 11 ust. 1 i § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. Nr 260 poz. 2593) analizę formalną wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego przeprowadza organ prowadzący szkołę - w tym przypadku Prezydent W.

Niewątpliwie z akt sprawy wynika, że takiej analizy dokonał przewodniczący komisji egzaminacyjnej - a więc organ w świetle powołanych przepisów nieuprawniony. Postępowanie również w tej części wymaga wyjaśnieniu przez organ I instancji, a ewentualna ocena formalna wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego dokonana przez organ właściwy lub organ legitymujący się odpowiednim pełnomocnictwem.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sąd nie orzekł o wykonaniu zaskarżonej decyzji albowiem nie ma ona z uwagi na swoją treść przymiotu wykonalności.