Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
IV SA/Wr 810/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA-Henryk Ożóg.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. J. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) r. Nr (...) Miejskiego Komendanta Policji w W.

w przedmiocie nałożenia na J. R. kary pieniężnej w łącznej kwocie (...) zł.

Postanowieniem z dnia (...) r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. R. na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z powodu wniesienia jej po terminie. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu (...) r.

Pismem z dnia (...) r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w powyższej sprawie.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2005 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

W dniu (...) r. adw. A. N. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącego w dniu (...) r.

Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wraz z zażaleniem na to postanowienie oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia (...) r. Nr (...)

We wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że ze względu na brak pouczenia o terminach, sposobach i środkach zaskarżenia przysługujących stronie w toczącym się postępowaniu nie posiadał podstawowych informacji służących mu do wniesienia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., a tym samym zostały naruszone jego prawa wynikające z art. 107 k.p.a. Ponadto wnioskodawca wskazał, iż nie podjął wyżej wymienionego postanowienia ze względu na dłuższą nieobecność. Przesyłkę po powtórnym awizowaniu odebrał syn wnioskodawcy. Okoliczności powyższe, zdaniem wnioskodawcy, przesądzają o fakcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Postanowieniem z dnia 28 września 2005 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) r. oraz odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd uznał, że niedokonanie czynności procesowej nastąpiło bez winy strony, a w związku z faktem podjęcia wiadomości o uchybieniu terminu przez pełnomocnika w dniu (...) r. i złożeniem wniosku o przywrócenie terminu w dniu (...) r. należy uznać, że został zachowany 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Pismem z dnia (...) r. J. R. wniósł do Sądu "zażalenie" nie precyzując jakie postanowienie jest tym zażaleniem kwestionowane.

W związku z tym, Sąd pismem z dnia (...) r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie powyższego.

Wobec braku odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia (...) r. Sąd zwrócił się ponownie do skarżącego o podanie żądanych danych informując, że brak dokładnego oznaczenia przedmiotu postanowienia, jego daty i sygnatury uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu.

Nadsyłając pismo z dnia (...) r. skarżący podał, że przedmiotem jego zażalenia jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 129 § 2 k.p.a. wskazuje, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie, ustawowy termin rozpoczyna swój bieg od dnia ogłoszenia decyzji stronie.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że J. R. złożył osobiście swoje odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia (...) r. Nr (...) w Komendzie Miejskiej Policji w W. w dniu (...) r. nie wnosząc przy tym o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wymienioną decyzję doręczono J. R. dnia (...) r. (data stempla pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki), zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu (...) r.

Odwołanie zostało więc wniesione z przekroczeniem 14 - dniowego terminu. Stwierdzić także trzeba, że organ I instancji pouczył skarżącego o wynikającym z art. 127 k.p.a. uprawnieniu do wniesienia odwołania od wymienionej decyzji oraz trybie i terminie dokonania tej czynności.

Skarżący przy tym nie wniósł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przywrócenie terminu jest uwarunkowane złożeniem przez stronę stosownej prośby wraz z uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 k.p.a. każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu (stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 października 1995 r. sygn. akt Sa/Gd 2865/94 - niepublikowany). W świetle powyższego nawet jednodniowe uchybienie bez złożenia stosownej prośby przez stronę powoduje brak możliwości rozpatrzenia wniosku.

W tej sytuacji skoro J. R. uchybił ustawowemu terminowi i nie wniósł o jego przywrócenie przyjąć należy, że organ II instancji prawidłowo postanowił stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.