Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 10 stycznia 2007 r.
IV SA/Wr 745/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA-Tadeusz Kuczyński.

Sędziowie WSA:-Małgorzaty Masternak-Kubiak,-Lidia Serwiniowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi S. H. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie

I.

uchyla postanowienie II instancji;

II.

zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r. Nr (...), na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 § 1 i § 2 k.p.a., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. H.

W motywach rozstrzygnięcia podał, że w dniu (...) r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) r. Nr (...) o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.

Organ rozpatrując sprawę stwierdził, że strona została prawidłowo pouczona w wymienionej decyzji o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w terminie 14 dni od jej otrzymania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu (...) r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany w Urzędzie Pocztowym B. (R-(...)) w dniu (...) r., a więc z uchybieniem terminu do jego złożenia. Strona nie wystąpiła również z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie S. H. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podając, że w dniu (...) r. listonosz doręczył jej pełnomocnikowi decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. o odmowie przyznania jej uprawnień kombatanckich. Przesyłka ta została odebrana przez osobę nie mającą upoważnienia do załatwienia tego rodzaju sprawy oraz udzielania odpowiedzi na korespondencję, natomiast jej pełnomocnik przebywał w tym czasie na leczeniu w Sanatorium Uzdrowiskowym - K. W tej sytuacji decyzja Kierownika Urzędu dotarła do niej po terminie przewidzianym ustawą do złożenia odwołania w tej sprawie.

Podała, iż w jej odczuciu zaistniało również pewne nieporozumienie, gdyż decyzja Kierownika Urzędu zamiast do niej jako osoby, której bezpośrednio dotyczy sprawa, została przekazana jej pełnomocnikowi, który z podanego wyżej powodu nie mógł odebrać przesyłki i przekazać na jej adres.

Z tych względów nie wystąpiła w przewidzianym ustawą terminie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie jej uprawnień kombatanckich z wnioskowanego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Nadto dodał, iż decyzja wydana w sprawie została prawidłowo doręczona na adres pełnomocnika strony. Przesyłkę odebrała jego żona, tak więc uznał, że doręczenie było skuteczne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia środka odwoławczego postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia tegoż środka. Od tego postanowienia służy wyłącznie skarga do sądu administracyjnego. Sąd nie jest zatem władny do przywrócenia stronie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołania) albowiem kompetencja ta przysługuje organowi odwoławczemu.

Z akt sprawy niespornie wynika, że S. H. udzieliła w dniu (...) r. F. K. pełnomocnictwa w zakresie odbioru nadsyłanej korespondencji, jak i dokonywania w jej imieniu wszelkich oświadczeń, składania wniosków, pism, itp. m.in. przed organami władzy i urzędami.

Istotną w niniejszej sprawie jest kwestia doręczenia decyzji stronie działającej w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowi pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Z dołączonego do akt sprawy pisma Poczty Polskiej z dnia (...) r. Nr (...) stanowiącego odpowiedź na reklamację doręczenia listu poleconego nr (...) nadanego dnia (...) r. w Urzędzie Pocztowym W. (...) wynika, iż przesyłka ta, zawierająca decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia (...) r. Nr (...), została wydana w dniu (...) r. Z kolei w załączeniu przedstawiono duplikat potwierdzenia odbioru tej przesyłki, który świadczy o tym, że istotnie decyzję tę doręczono na adres pełnomocnika skarżącej, tyle, że widnieją na nim dwie daty: "(...) r." z adnotacją "żona". oraz (...) r. wraz z podpisem pełnomocnika.

Z odpowiedzi na reklamację można wnioskować (gdyż nie da się tego ustalić na podstawie analizy duplikatu przedmiotowego potwierdzenia odbioru decyzji), że sporna decyzja została w dniu (...) r. doręczona na adres pełnomocnika, lecz odebrana przez osobę nie będącą pełnomocnikiem strony. Pełnomocnik, zgodnie ze swoim oświadczeniem, otrzymał tę decyzję dopiero w dniu (...) r.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o doręczeniu pisma decyduje potwierdzenie tego doręczenia poprzez podpis osoby odbierającej pismo, ze wskazaniem daty odbioru, jak to wynika z art. 46 § 1 k.p.a. Skoro art. 40 § 2 k.p.a. nakazuje doręczenie pisma pełnomocnikowi strony, z potwierdzenia odbioru powinno wynikać, że osoba taka otrzymała kierowaną do niej korespondencję. Doręczenie pisma osobie nie będącej pełnomocnikiem strony postępowania, choćby to był członek rodziny pełnomocnika, nie może być uznane za doręczenie zgodne z art. 40 § 2 k.p.a. Pismo doręczone zatem osobie nie będącej pełnomocnikiem strony nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami, bowiem doręczenie osobie uprawnionej do odbioru pisma, jaką jest, z mocy art. 40 § 2 k.p.a., pełnomocnik, nie nastąpiło (por. np. wyrok NSA z 15 maja 2001 r., l SA 2605/99, Lex nr 54139).

W niniejszej sprawie organ winien zatem ustalić, komu została doręczona w dniu 8 maja 2006 r. jego decyzja. Jeżeli nie był to pełnomocnik strony, to doręczenie takie nie może być uznane za prawidłowe, a termin do wniesienia środka odwoławczego od tej decyzji nie rozpoczął biegu.

Nie ma natomiast racji skarżąca zarzucając, że decyzję zamiast jej, jako stronie postępowania, przekazano pełnomocnikowi. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że kompetencje pełnomocnika obejmują uprawnienia czynne i bierne strony postępowania. Pełnomocnik powinien być zatem adresatem wszystkich pism kierowanych przez organ do strony postępowania. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. W przypadku ustanowienia pełnomocnika doręczenie pisma stronie nie rodzi żadnych skutków prawnych (por. W. Siedlecki, glosa do orzeczenia SN z dnia 21 maja 1961 r., 3 CR 953/60, NP 1963, nr 1 s. 123). Według poglądów wyrażonych w orzecznictwie NSA, jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (post. NSA z dnia 11 marca 1997 r., l SA/Po 1333/96, niepubl.). Podobne stanowisko prezentuje SN przyjmując, że jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, to termin dla wniesienia skargi do Sądu liczy się od dnia, w którym temu pełnomocnikowi doręczone zostało rozstrzygnięcie w sprawie (post. SN z dnia 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97, OSNAP nr 21, poz. 415).

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na postawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.

Ze względu na istotę zaskarżonego postanowienia, Sąd nie orzekał w przedmiocie jego wykonalności.