Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 22 listopada 2006 r.
IV SA/Wr 655/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sędziowie: NSA-Tadeusz Kuczyński (spr.), WSA-Lidia Serwiniowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie przyznania zasiłku stałego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...) na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 pkt 5, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 1, 3a i 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 ze zm), dalej: ustawa, oraz art. 104 k.p.a. Zastępca Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. R. przyznała H. K. zasiłek stały w wysokości (...) zł miesięcznie od dnia (...) r. na stałe.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Na podstawie przeprowadzonego dnia (...) r. wywiadu rodzinnego-środowiskowego oraz przedłożonych dokumentów ustalono, że H. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. dnia (...) r. uchylił w całości orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania i Niepełnosprawności w K. z dnia (...) r. i zaliczył H. K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe.

H. K. prowadzi działalność gospodarczą - Sklep spożywczo-przemysłowy, z której nie osiąga dochodów. Zgodnie z zaświadczeniem z Urzędu Skarbowego w N. R. z dnia (...) r.działalność gospodarcza H. K. przynosi straty.

W miesiącu (...) r. strona utrzymywała się z dodatku mieszkaniowego w wysokości (...) zł.

Kwotę zasiłku stałego w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej czyli kwotą 461 zł, a dochodem tej osoby tj. w ww. przypadku kwotą (...) zł.

Mając na uwadze powyższe wskazano, że od dnia (...) r. H. K. winna otrzymywać zasiłek stały w kwocie (..) zł (po zaokrągleniu w górę do dziesięciu groszy: 461,00 - (...) = (...)).

Od decyzji tej odwołała się H. K. wnosząc o wyrównanie jej zasiłku stałego za okres od (...) r. do (...) r. z powodu uchylenia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D., orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. i zaliczenia strony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 106 ust. 3 ustawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, ust. 3 ustawy, zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość zasiłku stałego jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (461 zł), a dochodem skarżącej ((...) zł) = (...) zł po zaokrągleniu w górę do 10 groszy.

Sporne w sprawie jest jednak to, czy skarżącej przysługuje prawo do zasiłku stałego od (...) r. czy też od (...) r.

W myśl art. 106 ust. 3 ustawy, świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

Z powyższego przepisu wynika, że początkowym terminem, od którego przyznaje się świadczenia z pomocy społecznej jest miesiąc, w którym złożono wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Fakt uchylenia orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia (...) r. nie uzasadnia przyznania od tego miesiąca zasiłku stałego, ponieważ żaden przepis ustawy nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku. Ponieważ H. K. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku stałego w (...) r. tak więc organ I instancji w myśl art. 106 ust. 3 ustawy, prawidłowo przyznał jej prawo do zasiłku stałego od dnia (...) r.

Pełnomocnik procesowy H. K.- radca prawny J. T. G. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając rażące naruszenie prawa polegające na niewłaściwej wykładni przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 oraz art. 106 ust. 3 ustawy w związku z art. 145 § 1 pkt 8, art. 147 i art. 150 § 1 k.p.a. Wskazał, że w sytuacji gdy skarżąca złożyła w dniu (...) r. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu (...) r. przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. stwierdzające, iż od dnia (...) r. podlega ona zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, przy czym stan ten ma charakter stały i skarżąca ubiegała się o zasiłek stały wielokrotnie od (...) r., w związku z czym doszło do wydania w tym przedmiocie decyzji, które pełnomocnik wymienił w skardze. Wskazał jednocześnie, że odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji I instancji powinno być potraktowane przez organ odwoławczy jako wniosek o wznowienie postępowania.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż odwołanie skarżącej od decyzji I instancji powinno być potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania, organ odwoławczy poinformował, iż w odwołaniu tym H. K. wyraźnie określiła, że odwołuje się od decyzji z dnia (...) r., a nie że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) r. odmawiającej przyznania zasiłku za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. Skoro więc skarżąca w odwołaniu od decyzji I instancji nie domagała się wznowienia postępowania, organ II instancji nie miał podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego odwołania jako wniosku o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z jej art. 37 ust. 1 pkt 1 zasiłek stały przysługuje: pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały ustala się w wysokości: w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (ust. 2 pkt 1). Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie (ust. 3).

Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

Nie budzi wątpliwości, że H. K. jako osoba prowadząca samodzielne gospodarstwo domowe i posiadająca umiarkowany stopień niepełnosprawności spełnia ogólne przesłanki warunkujące uzyskanie zasiłku stałego. Zgodnie z przepisami ustawy górną wysokość zasiłku skarżącej stanowiła różnica pomiędzy kryterium dochodowym (461 zł), a dochodem H. K. ((...) zł), wynosząca (...) zł, przy czym kwota zasiłku stałego nie mogła być wyższa niż 418 zł miesięcznie, a zasiłek ten nie mógł być niższy niż 30 zł miesięcznie.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły wysokość przyznanego zasiłku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ pomocy społecznej prawidłowo przyznał skarżącej prawo do zasiłku stałego od dnia (...) r. H. K. złożyła bowiem wniosek o przyznanie zasiłku w miesiącu (...) r., a żaden przepis ustawy nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku. Przyznanie takiego świadczenia musiałoby opierać się na wyraźnej podstawie prawnej, której nie można domniemywać.

Za nietrafny należy uznać zarzut pełnomocnika skarżącej dotyczący nieuznania przez organ odwoławczy odwołania od decyzji I instancji jako wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. R. z dnia (...) r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż w swoim odwołaniu H. K. wyraźnie odwołała się od decyzji z dnia (...) r. i nie wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) r. odmawiającej przyznania zasiłku za okres od dnia (...) r. do (...) r. Skoro więc skarżąca w odwołaniu od decyzji I instancji nie domagała się wznowienia postępowania, organ II instancji nie miał podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego odwołania jako wniosku o wznowienie postępowania.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje, nie naruszyły prawa.

W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.