Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 5 grudnia 2006 r.
IV SA/Wr 648/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Marcin Miemiec (spraw.).

Sędziowie WSA:-Lidia Serwiniowska,-Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania dodatku specjalnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji Dowódcy Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w N. D., z dnia (...) r. Nr (...), Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego decyzją z dnia (...) r. Nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że A. D. zwrócił się dnia (...) r. z wnioskiem do Dowódcy Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w N. D. o przyznanie dodatku specjalnego na czas zajmowania stanowiska służbowego w związku z wykonywaniem czynności polegających na rozminowaniu terenu lub jego oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych. Dowódca Ośrodka decyzją z dnia (...) r. odmówił żądaniu wniosku. A. D. wniósł od tej decyzji odwołanie. Podniósł, że powodem odmowy przyznania mu żądanego dodatku jest w istocie różnica między określeniami "patrol rozminowania" a "grupa rozminowania". Organ II instancji stwierdził natomiast, że A. D. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym dowódcy grupy rozminowania terenu. Jej zadaniem jest oczyszczanie i likwidowanie niewybuchów i niewypałów oraz innych materiałów niebezpiecznych z obiektów szkoleniowych poligonu oraz pozorowania pola walki w czasie ćwiczeń. Przedmiot działania grupy rozminowania jest zbieżny z przedmiotem działania patrolu rozminowania, ale grupa ta nie wchodzi w skład etatowych patroli rozminowania terenu. Z wykładni § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) wynika, że dodatek określony w tym przepisie przysługuje tylko żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w etatowych patrolach rozminowania. Żołnierze nie będący w składzie etatowych patroli rozminowania, pomimo wykonywania obowiązków służbowych polegających na oczyszczaniu terenu z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych, nie mogą otrzymywać takiego dodatku do uposażenia zasadniczego w formie określonej powołanym przepisem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie mu dodatku specjalnego za wykonywanie czynności polegających na rozminowywaniu terenu lub oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych. Skarżący przedstawił przebieg postępowania wszczętego na jego wniosek z dnia (...) r. o przyznanie dodatku specjalnego za wykonywanie czynności polegających na rozminowywaniu terenu lub oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych, począwszy od dnia (...) r., czyli od dnia rozpoczęcia wykonywania obowiązków jako dowódca etatowej grupy rozminowywania, w oparciu o § 3 ust. 1, § 4 pkt 7) i § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497).

Skarżący podkreślił, że organy obydwu instancji przyznają, że pełni on służbę wojskową na stanowisku dowódcy grupy rozminowywania, przeznaczonej do oczyszczania i likwidowana niewybuchów i niewypałów oraz innych materiałów niebezpiecznych z obiektów szkoleniowych poligonu oraz pozorowania pola walki w czasie ćwiczeń. Wykonuje czynności określone w § 4 pkt 7 rozporządzenia z 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący nie zgadza się z tym, że literalne brzmienie § 19 rozporządzania nie pozwala na przyznanie mu dodatku. Zdaniem skarżącego jest to przejaw dyskryminacji w środowisku żołnierzy zawodowych, polegający na tym, że te same czynności wykonywane przez żołnierzy zawodowych lecz na różnych stanowiskach pozbawiają jednych z nich dodatkowego uposażenia za ryzyko narażenia na niebezpieczeństwo utraty własnego zdrowia i życia. Jest to również obejście prawa polegające na nazwaniu tych samych czynności wykonywanych nie w ramach "patrolu", a tylko "grupy". Według skarżącego wykładania przepisu § 19 ust. 1 rozporządzenia nie może sprowadzać się do literalnego jego brzmienia. Zasadnicze znaczenie przy podjęciu rozstrzygnięcia powinno mieć faktycznie wykonywane przez skarżącego czynności w ramach wojskowej służby zawodowej. Skarżący wnosi więc o zmianę spornej decyzji i o przyznanie mu w oparciu o § 3 ust. 1, § 4 pkt 7) i § 19 ust. 1 powołanego rozporządzenia dodatku specjalnego za wykonywanie czynności polegających na oczyszczaniu terenu i likwidowaniu niewybuchów i niewypałów oraz innych materiałów niebezpiecznych z obiektów szkoleniowych poligonu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami. Wynika z nich, że dodatek określony w § 19 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. przysługuje jedynie żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w etatowych patrolach rozminowania. Skarżący nie pełni takiej służby, a więc nie może otrzymać wnioskowanego dodatku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497), które zostało wydane na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Ten przepis ustawy stanowi, że Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość. Rozporządzenie powinno przede wszystkim określić szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniające żołnierzy zawodowych do otrzymywania dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stanowiska służbowe, których zajmowanie uprawnia do dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz okresy czynnej służby wojskowej, od których jest uzależniona wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania, obniżania i wstrzymywania.

W rozporządzeniu przyjęto dwustopniową regulację. Na pierwszym, ogólnym stopniu regulacji, w § 4 określono szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby, uprawniające żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego. W dalszych przepisach, począwszy od § 9 rozporządzenia, zawarto regulację odniesioną już do konkretnych stanowisk służbowych, wykonywanych czynności, okresu służby oraz innych uwarunkowań, których spełnienie jest podstawą do przyznania, określenia wysokości oraz wypłacania dodatku służbowego.

W odniesieniu do sytuacji skarżącego regulacja ta przedstawia się następująco. Według § 4 pkt 7 rozporządzenia, do szczególnych właściwości lub warunków pełnienia służby, uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego, zalicza się wykonywanie czynności polegających na rozminowywaniu terenu lub jego oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych. Według § 19 ust. 1 rozporządzenia, żołnierz zawodowy pełniący służbę w etatowych patrolach rozminowania, który wykonuje czynności polegające na rozminowywaniu terenu lub jego oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych, otrzymuje miesięczny dodatek specjalny do wysokości 0,50 kwoty bazowej.

Z treści § 4 pkt 7 oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia wynika, że przyznanie dodatku jest możliwe tylko wtedy, gdy adresat tych przepisów spełnia wymogi zawarte zarówno w dyspozycji § 4 pkt 7, jak i § 19 ust. 1. Przedmiot regulacji obydwu przepisów nie pokrywa się. Przepis § 4 pkt 7 - szerszy zakresowo niż § 19 ust. 1, jest doprecyzowany w § 19 ust. 1. Przyjęcie takiej konstrukcji treści rozporządzenia jest zgodne z treścią upoważnienia ustawowego stanowiącego podstawę jego wydania. Minister Obrony Narodowej został bowiem ustawowo upoważniony do określenia szczegółowych warunków otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego, a także szczególnych właściwości lub warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniających żołnierzy zawodowych do otrzymywania dodatku oraz stanowisk służbowych, których zajmowanie uprawnia do dodatku.

W rezultacie omawianej regulacji dodatek może być przyznawany tylko żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w etatowych patrolach rozminowania. Patrole te pełnią rolę interwencyjną, działając usługowo na zewnątrz sił zbrojnych. Brak jest zatem podstawy prawnej do przyznania żądanego dodatku skarżącemu, który pełni służbę w grupie rozminowania terenu, która działa w sferze wewnętrznej, na potrzeby samych sił zbrojnych. Z uwagi na brak stosownej podstawy prawnej organ I instancji zatem zasadnie odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego dodatku, a organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.