Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 12 grudnia 2006 r.
IV SA/Wr 625/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska.

Sędziowie: NSA Henryk Ożóg (spr.), WSA Marcin Miemiec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku do zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu wychowywania niepełnosprawnego syna

I.

uchyla decyzję I i II instancji,

II.

nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji,

III.

przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. J. G. kwotę 292 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa) złote i 80 (osiemdziesiąt) groszy, w tym 22% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 8 pkt 3a i pkt 5, art. 16 ust. 2 pkt 1, art. 13, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych, i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpoznaniu odwołania K. B. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. z dnia (...) r., Nr (...) o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego syna za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że K. B. na mocy decyzji organu I instancji z dnia (...) r. NR (...) w okresie od dnia (...) r. do dnia (...) r. otrzymywała zasiłek rodzinny na syna D. B. w wysokości (...) zł oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka w kwocie (...) zł. Decyzją tą przyznano jej również dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości (...) zł W dniu (...) r. K. B. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D., dołączając do wniosku wyrok Sądu Rejonowego w Ś. (...) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. sygn. akt (...) zaliczający D. B. do osób niepełnosprawnych na okres do dnia (...) r.

Organ I instancji po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia (...) r. Nr (...) przyznał K. B. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości (...) zł miesięcznie na okres od dnia (...) r. do dnia (...) r., a decyzją z dnia (...) r. NR (...) zmienił decyzję z dnia (...) r. Nr (...) i przyznał prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości (...) zł miesięcznie na okres od dnia (...) r. do końca okresu zasiłkowego oraz przyznał prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka na okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. w wysokości (...) zł miesięcznie.

Od powyższych decyzji K. B. wniosła odwołanie, w którym zażądała przyznania świadczeń związanych z niepełnosprawnością syna od (...) r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) r. Nr (...) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. z dnia (...) r. (...) zmieniającą decyzję z dnia (...) r. w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, a decyzją z dnia (...) r. NR (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) r. Nr (...) o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego.

Od powyższych decyzji K. B. wniosła wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który jej nie uwzględnił.

Dnia (...) r. K. B. złożyła wniosek o przyznanie na nowy okres zasiłkowy zasiłku rodzinnego na syna D. wraz z dodatkiem z tytułu samotnego wychowywania dziecka, kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka oraz rozpoczęcia roku szkolnego.

Organ I instancji po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia (...) r. Nr (...) przyznał wnioskodawczyni na syna D. zasiłek rodzinny w wysokości (...) zł na okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka na okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. w kwocie (...) zł miesięcznie, a od dnia (...) do dnia (...) r. w kwocie (...) zł, dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka w wysokości (...) zł miesięcznie na okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. oraz dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości (...) zł.

Pismem z dnia (...) r. K. B. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie od dnia (...) r. do dnia (...) r. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż Sąd Rejonowy w Ś. wyrokiem z dnia (...) r. sygn. akt (...) uzupełnił wyrok z dnia (...) r. sygn. akt (...) w ten sposób, że po słowach "niepełnosprawnych" dopisuje "od (...) r." Pismem z dnia (...) r. uzupełniła powyższy wniosek poprzez przyznanie jej również od dnia (...) r. prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego dziecka w wysokości (...) zł i wypłacenie ustawowych odsetek od dnia wymagalności świadczenia czyli od dnia (...) r. do dnia ich wypłaty. Wraz z pismami, poza wspomnianym wyrokiem, złożyła kopię decyzji ZUS Oddział w W. z dnia (...) r. o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D. za okres od (...) do (...) r. w wysokości (...) zł, od (...) r. do (...) r. w kwocie (...) zł i od (...) do (...) r. w kwocie (...) zł W pismach tych K. B. wskazała, iż wnioski jej powinny zostać rozpoznane na podstawie art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. decyzją z dnia (...) r., Nr (...) odmówił K. B. przyznania od dnia (...) r. do dnia (...) r. zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego dziecka. Odmowę przyznania tych świadczeń uzasadnił brakiem okoliczności wymienionych w art. 24 ust. 3a i 3 b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W odwołaniu od tej decyzji K. B. podniosła, iż z przyczyn od niej niezależnych nie mogła złożyć wcześniej wniosku o przyznanie świadczeń związanych z kontynuacją niepełnosprawności, ponieważ nie posiadała wyroku sądu ani decyzji ZUS.

Organ odwoławczy po wydaniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 11a ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, ponieważ: drugi z rodziców dziecka nie żyje, ojciec dziecka jest nieznany. Dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka przysługuje: matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu, a także osobie uczącej się, na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku: 1) do ukończenia 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, 2) powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 13 ust. 2 tej ustawy). Niepełnosprawnemu dziecku przysługuje, zgodnie z art. 16 ust. 2 cytowanej ustawy, zasiłek pielęgnacyjny w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do tych świadczeń ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14 - 16 tj. dodatków z tytułu: urodzenia dziecka, rozpoczęcia roku szkolnego, podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania i z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Okres zasiłkowy zgodnie z art. 3 pkt 10 wspomnianej ustawy oznacza okres od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych.

Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (art. 24 ust. 2 ustawy), a w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby prawo do tych świadczeń ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 3 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca nie przewidział okoliczności, które dawałyby organowi I instancji możliwość przyznania świadczeń rodzinnych za okresy wcześniejsze. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest kontynuacja świadczenia rodzinnego związanego z niepełnosprawnością, określona w art. 24 ust. 3a ustawy, lecz w ocenie organu, w przedmiotowej sprawie, okoliczności tej brak.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. B. wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) stwierdzenie jej nieważności, w przypadku wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., 3) stwierdzenie, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie usunął naruszeń prawa popełnionych przez ten organ 4) orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu prawa do kontynuacji świadczeń opiekuńczych ze wskazaniem kto winien je realizować. Zarzuciła, iż organ odwoławczy bez podania przyczyn pozostawał w zwłoce ponad dwa miesiące, czym naruszył art. 35 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie spełnia przy tym wymogów formalnych, o których mowa w art. 107 k.p.a., gdyż zarówno w osnowie jak i w uzasadnieniu nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, a ponadto nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, ponieważ zdaniem tego organu, generalna zasada wyrażona w art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma zastosowania do kontynuacji świadczenia związanego z niepełnosprawnością. Podniosła, że świadczenia rodzinne tj. zasiłek pielęgnacyjny i dodatki do zasiłku rodzinnego za okres od dnia (...) r. do (...) r. przysługują jej na mocy praw nabytych. Podstawę ich nabycia stanowi decyzja ZUS w W. Podała, że bezsporne w sprawie jest, iż zwróciła się jednocześnie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. i Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. o przyznanie świadczeń opiekuńczych. ZUS zawiesił postępowanie do momentu rozstrzygnięcia od kiedy datuje się niepełnosprawność dziecka, a OPS przystąpił do realizacji świadczeń od daty złożenia wniosku. Wystąpiła do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o uzupełnienie wyroku poprzez wskazanie daty początkowej niepełnosprawności dziecka, który został uzupełniony wyrokiem z dnia (...) r. Jednocześnie odwołała się od decyzji OPS do SKO, które utrzymało w mocy tę decyzję wskazując w podstawie prawnej art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pomimo że w tym czasie obowiązywał już dodany ust. 3a. Niezależnie od tego otrzymała decyzję ZUS, na mocy której zostały jej zwrócone zaległe świadczenia od dnia (...) r. do (...) r. Powinna więc ubiegać się o wypłatę wymagalnych świadczeń od OPS, który przejął prawa i obowiązki ZUS z mocy prawa i jest to ciągłość prawa nabytego. Nie złożyła wniosku w (...) r., ponieważ nie znała stanowiska ZUS i nie posiadała prawomocnego wyroku. Organy I i II instancji nie wskazały właściwej podstawy prawnej i nie wyjaśniły odmowy przyznania świadczeń opiekuńczych, których nie należy mylić ze świadczeniem rodzinnym realizowanym na mocy art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Orzecznictwo NSA podkreśla, że wszczęte postępowanie administracyjne zakończone załatwieniem sprawy w formie decyzji, nie może wykraczać poza sfery objęte regulacją prawną, a rozstrzygnięcia sprawy nie można domniemywać, co ma miejsce w stosunku do zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Od organu sprawującego nadzór czy kontrolę weryfikującą akty prawne nie wymaga się wyrażenia zdania, lecz oczekuje się podstaw faktycznych i prawnych.

Podstawy logiki opartej na mocy ustanowionego prawa sprowadzają się do stwierdzenia, że "sprawcą" wniesionej skargi jest Kolegium Odwoławcze, które w ramach nadzoru nie doprowadziło do władczego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, opartych na wskazaniu podstawy prawnej, jednocześnie przyjmując dowolne stwierdzenie faktów - narażając ofiarę na nieuzasadnione straty i niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw koszty, wymuszając na stronie inicjatywę dalszego postępowania.

Wniosła o zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz kosztów niezbędnych do dochodzenia swoich praw i orzeczenia odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę w przypadku zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca pismem z dnia (...) r. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie praw do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D. B. za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna, a pismem z dnia (...) r. zwróciła się o przyznanie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności od (...) r. i wypłacenie ustawowych odsetek od dnia, kiedy świadczenia stały się wymagalne, tj. od dnia (...) r. do dnia ich wypłaty.

Organ I instancji po rozpoznaniu tych żądań decyzją z dnia (...) r. odmówił przyznania tych świadczeń za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. z uwagi na brak okoliczności wymienionych w art. 24 ust. 3a i 3 b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia (...) r. utrzymał tę decyzję w mocy.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia sprawy nie znajduje potwierdzenia, bowiem organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne. Jeżeli chodzi o naruszenie praw nabytych, to w ustawie o świadczeniach rodzinnych nie mamy do czynienia z prawami nabytymi sensu stricto, bowiem świadczenia te mają charakter świadczeń okresowych, przyznawanych na okresy zasiłkowe z jednym wyjątkiem tj. zasiłkiem pielęgnacyjnym wtedy, gdy orzeczenie o stopniu niepełnosprawności umiarkowanym lub znacznym jest wydane na stałe, ale sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodziła, bowiem syn skarżącej D. B. zaliczony został do osób niepełnosprawnych na okres do dnia (...) r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż podniesione przez skarżącą.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) r. Nr (...) o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego syna za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponowne orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Z ust. 3b tego przepisu wynika zaś, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

Warunkiem nabycia prawa do świadczeń rodzinnych na zasadzie kontynuacji jest utrata ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności i uzyskanie ponownego orzeczenia stanowiącego kontynuację poprzedniego oraz złożenie wniosku o kontynuację świadczenia i zaświadczenia właściwej instytucji potwierdzającego złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Prawo do tych świadczeń ustala się wówczas od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

W rozpoznawanej sprawie w okresie wskazanym w pismach skarżącej z dni (...) i (...) r. nie nastąpiła utrata ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ponieważ z wyroków Sądu Rejonowego w Ś. z dnia (...) r. i z dnia (...) r. wynika, że syn skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych od dnia (...) r. do dnia (...) r.

Należy natomiast zwrócić uwagę, że pismami z dni (...) i (...) r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o ustalenie od dnia (...) r. do dnia (...) r. zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz od dnia (...) r. dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka wraz z odsetkami. Pisma te nawiązują wyraźnie do ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. Nr (...) utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) r. Nr (...) przyznającą zasiłek pielęgnacyjny w wysokości (...) zł w okresie od dnia (...) r. do dnia (...) r. i ostatecznej decyzji Kolegium z dnia (...) r. NR (...) utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) r. Nr (...) przyznającą prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka od dnia (...) r. do dnia (...) r. w wysokości (...) zł miesięcznie i prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w tym okresie w wysokości (...) zł miesięcznie. Decyzją tą organ I instancji zmienił decyzję własną z dnia (...) r. Nr (...) przyznającą w okresie od dnia (...) r. do dnia (...) r. zasiłek rodzinny na dziecko w kwocie (...) zł oraz dodatek do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w kwocie (...) zł miesięcznie i jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie (...) zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokami z dnia 12 maja 2006 r. oddalił skargi na decyzje Kolegium z dnia (...) r. Nr (...) (sygn. akt IV SA/Wr 656/05) i Nr (...) (sygn. akt IV SA/Wr 655/05).

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W świetle powyższego organy orzekające w sprawie winny były wyjaśnić, czy pisma skarżącej z dni (...) i (...) r. wraz z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia (...) r. sygn. akt (...) uzupełniającym wyrok tego Sądu z dnia (...) r. oraz decyzją ZUS w W. z dnia (...) r. Nr (...) przyznającą prawo do zasiłku pielęgnacyjnego za okres od (...) r. do (...) r. w łącznej kwocie (...) zł. stanowią wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyżej wymienionymi decyzjami ostatecznymi.

Potwierdza to stanowisko pełnomocnika skarżącej, który na rozprawie wniósł o potraktowanie wniosków skarżącej z dni (...) i (...) r. jako wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami administracyjnymi w tym przedmiocie. W skardze natomiast skarżąca wyjaśniła, iż nie złożyła tego wniosku do organu I instancji w (...) r., gdyż nie znała wówczas stanowiska sądu rejonowego i ZUS.

Zaskarżona decyzja z dnia (...) r. kwestii tej bowiem nie załatwia, wobec czego dalsze postępowanie należy zacząć od rozważenia istoty powyższych wniosków i nadania im właściwego biegu.

Organy obu instancji tym samym nie wyjaśniły istotnej okoliczności faktycznej w sprawie, czym naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd jednocześnie nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma ono przymiotu wykonalności (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Odnosząc się do wniosku skarżącej o stwierdzenie istnienia lub nieistnienia prawa do kontynuowania świadczeń opiekuńczych wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania tego wniosku, gdyż nie orzeka merytorycznie, a jedynie działa kasacyjnie, co oznacza, iż w wypadku uwzględnienia skargi decyzję uchyla lub stwierdza jej nieważność albo orzeka, iż została wydana z naruszeniem prawa, natomiast w razie nieuwzględnienia skargi oddala ją (art. 145 § 1 i 151 cytowanej ustawy).

Jeżeli zaś chodzi o wniosek o zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę wyjaśnić należy, iż rozstrzygnięcie tej kwestii nie należy do kompetencji sądu administracyjnego, ponieważ dochodzenie odszkodowania następuje przed sądem powszechnym (art. 153 § 2 k.p.a.).

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).