Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 22 listopada 2006 r.
IV SA/Wr 615/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków.

Sędziowie: NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Lidia Serwiniowska (spraw.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., na podstawie art. 16, art. 23 oraz art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228oz. 2255 z późn. zm.) przyznał A. S. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności w okresie od dnia (...) r. do dnia (...) r., w wysokości (...) zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że świadczenie przyznano zgodnie z wnioskiem podając, że w myśl art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności prawo do zasiłku ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. wniosła o jej zmianę w trybie art. 132 k.p.a. w zakresie określenia początkowego terminu przyznania zasiłku pielęgnacyjnego i orzeczenie, iż zasiłek ten przysługuje jej od dnia (...) r. Względnie o orzeczenie przez organ odwoławczy, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., o uchyleniu zaskarżonej decyzji w zakresie określenia początkowego terminu przyznania zasiłku pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez wskazanie, iż zasiłek ten przysługuje jej od dnia (...) r.

Podniosła, że dotychczas otrzymywała zasiłek pielęgnacyjny w oparciu o orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności z dnia (...) r., którym to orzeczeniem znaczny stopień niepełnosprawności ustalony został do dnia (...) r. W dniu (...) r. złożyła wniosek do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L., o ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności na dalszy okres. W tym samym miesiącu udała się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., informując o powyższym fakcie urzędniczkę, oraz złożyła ustnie wniosek o przyznanie dalszego zasiłku pielęgnacyjnego. Wskazała, że urzędniczka poinformowała ją, iż niezwłocznie po uzyskaniu aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności musi je również przedstawić. Orzeczenie to, z dnia (...) r., niezwłocznie przedłożyła organowi orzekającemu w tym samym miesiącu. Podniosła, iż z załączonych do odwołania kopii dokumentów wynika, że ww. orzeczenie wydane zostało po długim czasie, na skutek odwołań od niekorzystnych orzeczeń, a więc nie ponosi winy za opóźnienia właściwych organów.

Podała, że zgodnie z orzeczeniem ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od miesiąca (...) r., a więc jak w poprzednim orzeczeniu (...) z dnia (...) r.

Niezrozumiałe zatem, w jej opinii, jest powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na to, że świadczenie przyznano zgodnie z wnioskiem strony. Podkreśliła, że pierwszy wniosek w tej sprawie złożyła (ustnie) pod koniec miesiąca (...) r., a następnie na piśmie po otrzymaniu orzeczenia o niepełnosprawności. Jest to więc już drugi wniosek w tej samej sprawie. Sądziła, że sprawa jest zawieszona na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako wymagająca wyjaśnienia zagadnienia wstępnego, do czasu przedłożenia przez nią orzeczenia o niepełnosprawności.

Z obowiązujących w tym względzie przepisów nie wynika, ażeby wniosek miał być złożony na piśmie, zatem zgodnie z ogólnymi regułami k.p.a., wniosek złożony ustnie winien wywoływać te same skutki prawne.

Wskazała, że na jej sprawę nie mają wpływu zmiany, jakie zostały dokonane w powołanych w decyzji przepisach, w szczególności poprzez dodanie art. 24 ust. 3a i 3b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (ustawą z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych), gdyż przepisy te mają zastosowanie dopiero od chwili ich wejścia w życie.

Dodała, iż wniosek złożyła we (...) r., a zatem nie mogła wykonać dyspozycji zawartej w art. 24 ust. 3b poprzez dołączenie stosownego zaświadczenia, gdyż wówczas ten przepis nie istniał i takiego wymogu nie było. Informację o złożeniu wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności zgłosiła bowiem urzędniczce w MOPS -ie w L. we (...) r.

W jej przekonaniu, organ I instancji orzekając o przyznaniu zasiłku od miesiąca (...) r. naruszył w tym względzie w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej, mającej wpływ na wynik sprawy oceniając, iż wniosek złożony w (...) r. jest pierwszym wnioskiem w sprawie (art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 i art. 77 k.p.a.).

Skoro, jak stwierdziła, działała zgodnie z prawem i wypełniła wszelkie niezbędne wymogi do przyznania i wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego w sposób ciągły, tj. od miesiąca (...) r., nie znajduje uzasadnienia fakt zmiany przepisów proceduralnych zawartych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, w trakcie postępowania już toczącego się. Kolejny wniosek w tej sprawie (już na piśmie), który organ uznał za wniosek pierwszy wypełniła w br. bo tak ją poinformowano w MOPS-ie. Uważa, że jeżeli organ życzył sobie złożenia wniosku na piśmie, winien ją o tym poinformować już we (...) r. Zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Nadto podała, że być może w momencie zgłoszenia przez nią wniosku we (...) r. urzędnicy nie przykładali do tego większego znaczenia ze względu na ówczesną treść przepisu ust. 4 zdanie drugie art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a może dlatego, że dopiero od tego miesiąca ośrodki pomocy społecznej jako organy kompetentne zaczęły załatwiać te sprawy i nie były jeszcze gruntownie do tego przygotowane. Nie oznacza to jednak, że ma ponieść z tego tytułu olbrzymią szkodę materialną. Jej choroba wymaga bowiem dużych nakładów finansowych na leczenie, więc nie stać jej na bezzasadną rezygnację z prawa nabytego, jakim jest kwota należnego zasiłku pielęgnacyjnego.

Uważa, że zaskarżona decyzja narusza także konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej. W państwie prawa, a takim jest Rzeczpospolita Polska, nie do pomyślenia jest aby obywatel poprzez niewłaściwe działanie władzy (administracji publicznej) ponosił jakąkolwiek szkodę. W relacjach organ administracji publicznej, a obywatel (strona postępowania), to zawsze strona zajmuje pozycję zdecydowanie gorszą, gdyż to organ posiada sztab "specjalistów w danej dziedzinie prawa administracyjnego i postępowania administracyjnego" łącznie z profesjonalną obsługą prawną.

Wobec powyższego oczekuje od organu pomocy społecznej ponownej analizy całości sprawy i wydania decyzji zgodnie z jej pierwotnym żądaniem.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. Nr (...), po rozpatrzeniu odwołania A. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, wnioskiem z dnia (...) r. A. S. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Dalej podało, iż zasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze świadczeń rodzinnych, przyznawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Podstawę materialnoprawną do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego stanowi przepis art. 16 tej ustawy. Zgodnie z jego ust. 1 zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kwotę zasiłku pielęgnacyjnego określa ust. 4 powołanego przepisu, który stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 144,00 zł miesięcznie.

Z kolejnych ust. 5 i 6 art. 16 wynika, iż zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia (ust. 5), nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego (ust. 6).

Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie, jak wskazało Kolegium, stanowi ustalenie daty, od której należało przyznać prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Zaznaczyć trzeba, że postępowanie w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń rodzinnych normują przepisy rozdziału 6 wyżej powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 23 - art. 32).

Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14-16 i art. 15b.

Jak wynika z treści tego przepisu zasada ustalania prawa na okres zasiłkowy nie dotyczy unormowanego w art. 16 ustawy zasiłku pielęgnacyjnego.

Z kolei według art. 24 ust. 2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.

W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego (art. 24 ust. 3a ustawy).

Powołany wyżej art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, ma zastosowanie do takich stanów faktycznych, gdy nastąpi utrata ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności oraz osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny odpowiada sytuacji wskazanej w art. 24 ust. 3a ustawy. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu 30 września 2005 r. upłynął termin ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. na posiedzeniu dnia (...) r., na mocy którego A. S. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dnia (...) r. strona uzyskała kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D., na mocy którego w dalszym ciągu została zaliczona do grona osób w znacznym stopniu niepełnosprawnych.

Zarówno w pierwszym z wymienionych orzeczeń jak i w drugim stwierdzono, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od (...) r. Z powyższego wynika, że niepełnosprawność istnieje nieprzerwanie i w związku z tą niepełnosprawnością zostało wydane zarówno poprzednie jak też aktualne orzeczenie, co świadczy o ich kontynuacji.

Gdy przesłanki określone w art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych są spełnione prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności, do których zalicza się zasiłek pielęgnacyjny, ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, jednakże nie wcześniej niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

Z akt sprawy wynika, że A. S. sporządziła i złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dnia (...) r. (a nie jak wskazuje w odwołaniu w (...) r.). Zatem na tle treści przepisu art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych organ I instancji prawidłowo ustalił, że stronie przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, począwszy od (...) r.

Natomiast ustalając koniec okresu, na który przysługuje stronie świadczenie należy wziąć pod uwagę, z treści cyt. art. 24 ust. 4 wynika, że w przypadku, gdy orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Z treści orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności Województwa D. w dniu (...) r. wynika, że termin ważności tego orzeczenia upływa dnia (...) r.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji przyznająca stronie wnioskowane świadczenie od dnia (...) r. do dnia (...) r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

W odniesieniu zaś do argumentów strony zawartych w odwołaniu należy stwierdzić, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje potwierdzenia powołana okoliczność złożenia wniosku o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego ustnie we (...) r.

Artykuł 63 k.p.a. reguluje wymagania formalne, jakie muszą zostać spełnione, aby czynność procesowa strony - podanie o wszczęcie postępowania spowodowało skutek prawny i tak zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu. Przyjęta więc w art. 63 k.p.a. w zakresie formy podania zasada ograniczonego formalizmu nie oznacza jednak całkowitego odstąpienia od wymagań formalnych co do formy podania. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być, zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

Z treści cytowanych przepisów wynika, chociaż skuteczność prawna podania strony nie jest uzależniona od zachowania formy pisemnej, że jednak niezbędna jest pisemna dokumentacja żądania strony wszczęcia postępowania. W razie ustnie wniesionego podania przez stronę organ obowiązany jest sporządzić protokół, który następnie strona winna podpisać, a protokół winien podpisać również pracownik, który go sporządził. Na wniosek strony, zgodnie z art. 63 § 4 k.p.a., organ winien potwierdzić wniesienie podania. Powyższe dotyczy również wniosku złożonego ustnie do protokołu.

W aktach sprawy znajduje się wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z dnia (...) r. i nie ma żadnych innych dowodów, które by wskazywały, że A. S., z żądaniem ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wystąpiła ustnie we (...) r. Brak jest bowiem protokołu z przyjęcia wniesionego ustnie podania. Również strona nie udokumentowała tego faktu poprzez przedłożenie stosownego potwierdzenia wniesienia wniosku.

W takim przypadku Kolegium stoi na stanowisku, iż aby skutecznie powoływać się na fakt złożenia wniosku o przyznanie świadczenia, strona winna była zadbać o to, żeby okoliczność ta została udokumentowana. Jednakże strona nie udowodniła, że złożyła ustnie wniosek we wskazanym w odwołaniu terminie, tj. we (...) r. Zatem przy braku dokumentacji pisemnej potwierdzającej złożenie wniosku we (...) r. należy przyjąć, że podanie zostało wniesione (...) r. i zasadnie organ I instancji zastosował obowiązujące w tym dniu przepisy prawa, regulujące kwestię początku terminu od jakiego przysługuje przedmiotowe świadczenie.

W odniesieniu zaś do twierdzenia strony, iż była przekonana, że jej sprawa została zawieszona w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako wymagająca rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego należy wskazać, że jak wynika z treści art. 101 § 1 i 3 k.p.a., organ administracji publicznej orzeka o zawieszeniu postępowania w formie postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W materiałach sprawy brak jest postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania co wskazuje, iż przekonanie skarżącej w tej kwestii nie znajduje podstaw.

A. S. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniosła o jej uchylenie w części, w jakiej określa termin początkowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego Podniosła, iż rozpatrując niniejszą sprawę, organy orzekające nie rozważyły wszystkich okoliczności sprawy i nie zebrały całego materiału dowodowego, przez co wydały decyzję naruszającą prawo.

Wskazała, że aby wydać prawidłową decyzję w pierwszej kolejności organ orzekający winien był ustalić, czy w sprawie była uprzednio wydawana decyzja administracyjna o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego. Po ustaleniu, iż taka decyzja zapadła, należało wziąć pod uwagę jej treść odnośnie zawartych w niej informacji i pouczeń, albowiem strona postępowania działając w zaufaniu do organu administracji publicznej, kieruje się zawartymi w takiej decyzji wskazówkami w toku dalszego postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w sposób pełny, czym naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. mówiącą o tym, iż w toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z zasady tej wynikają dla organu określone obowiązki. Ocenia on bowiem, czy oprócz potrzeby zgromadzenia dowodów określonych normą prawa materialnego, należy jeszcze wyjaśnić inne okoliczności, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy zaś wydał decyzję bez szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie nie przeprowadził w ogóle postępowania w zakresie twierdzeń skarżącej odnośnie innego terminu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.

Nadto skarżąca powtórzyła argumenty odwołania.

Dodała, że niedopuszczalne jest podnoszenie przez organ zarzutu, iż wniosek o wydanie kolejnej decyzji został złożony dopiero w miesiącu (...) r., skoro fakt ten został spowodowany działaniem organu - wbrew ciążącym na nim powinnościom - nie utrwalił w formie protokołu zgłoszenia wniosku (dodatkowo pouczył w decyzji z (...) r. o przysługującym prawie do zasiłku od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia po przedłożeniu stosownego orzeczenia o niepełnosprawności).

Tego rodzaju działanie organu administracji jest nie do pogodzenia z zasadami rzetelnej procedury (art. 7 k.p.a.), a przez to z konstytucyjną zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Cały zaś wywód organu II instancji na temat obowiązywania art. 63 k.p.a., w sytuacji skarżącej jest wyjątkowo niestosowny, gdyż to właśnie organ administracji publicznej, działając w myśl art. 9 k.p.a., powinien ją (emerytkę) pouczyć o jego treści i skutkach niezastosowania się do niego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uchyla zaskarżony akt w całości lub w części.

Rozpatrując skargę Sąd uznał, że nie mogła ona zostać uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.).

Według jej art. 16 ust. 2 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:

1)

niepełnosprawnemu dziecku;

2)

osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3)

osobie, która ukończyła 75 lat (ust. 2).

Wysokość tego zasiłku została ustalona na 144, 00 zł miesięcznie (ust. 4).

Zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności (ust. 3b).

Z kolei ust. 4 tego przepisu mówi, iż w przypadku ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.

Z dokonanej analizy akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego bezsprzecznie został wniesiony do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w dniu (...) r. Do wniosku skarżąca dołączyła orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia (...) r. nr (...), którym uchylono w całości orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia (...) r. Nr (...) i m.in. zaliczono skarżącą do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności okresowo do dnia (...) r. oraz orzeczono, że niepełnosprawność datuje się od (...) r.

Powyższe stanowi kontynuację orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia (...) r. Nr (...) zaliczającego A. S. do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności okresowo - do (...) r.

W niniejszej sprawie przedmiot sporu sprowadza się do ustalenia początkowej daty, od której przysługuje skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Organ orzekający w sprawie wskazał, iż niewątpliwie świadczenie to przysługuje skarżącej, tyle, że od (...) r., nie zaś jak twierdzi skarżąca od (...) r., tj. momentu, zgłoszenia przez nią ustnie wniosku o przyznania prawa do wnioskowanego zasiłku.

Sąd stwierdził, iż organ decyzyjny prawidłowo ustalił okres, na jaki przedmiotowy zasiłek przysługuje, zaś w podstawie prawnej słusznie powołał się na przepis art. 24 ust. 3a i 3b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż mamy niewątpliwie do czynienia z sytuacją kontynuacji orzeczenia o niepełnosprawności.

W wyżej wskazanym przypadku kontynuacji, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

Skoro więc wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w L. w dniu (...) r., zasadnie przyznano jej świadczenie rodzinne od dnia (...) r.

Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zawierały unormowań odmiennie regulujących początkowy termin przyznania świadczeń rodzinnych w przypadku kontynuacji poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności. Brak więc było podstaw prawnych do wypłaty świadczenia za okresy poprzedzające złożenie wniosku o wypłatę świadczenia do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L.

W związku z tym co powiedziano wyżej prawidłowo ustalono okres, na jaki przyznano skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, tj. od dnia (...) r. do dnia (...) r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie naruszają obowiązującego prawa.

W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu, co orzeczono w sentencji wyroku.