Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 759168

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 9 grudnia 2010 r.
IV SA/Wr 482/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.), Wanda Wiatkowska - Ilków.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. ze skargi J. I. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) czerwca 2010 r. nr 1 w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez J. I. jest decyzja Wojewody D. z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a. i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) orzekającą o wymeldowaniu J. I. z miejsca pobytu stałego przy ulicy (...) w R.

Postępowanie w sprawie wymeldowania J. I. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. (...) w R. zostało wszczęte w dniu 2 lutego 2010 r. na wniosek M. J., która argumentowała go tym, że wyżej wymieniony po opuszczeniu Zakładu Karnego nie powrócił do przedmiotowej nieruchomości.

W pisemnym oświadczeniu z dnia 10 lutego 2010.r. J.I. stwierdził, że strona przeciwna "w sposób bezprawny, stosując groźby i siłę fizyczną" pozbawiła go możliwości korzystania ze spornego mieszkania.

Komenda Powiatowa Policji w P. pismem z dnia 24 lutego 2010 r., nr (...), poinformowała organ prowadzący postępowanie, że J.I. nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały od 29 sierpnia 2008 r. Z posiadanych przez Policję informacji wynika, że obecnie odwołujący może przebywać w lokalu przy ul. (...) w G.

W dniu 12 marca 2010 r. organ prowadzący postępowanie przeprowadził dowód z oględzin lokalu przy ul. (...) w R. W trakcie przeprowadzania czynności wyjaśniających J. I. oświadczył do protokołu, że w miejscu zameldowania na pobyt stały nie koncentruje swoich spraw życiowych. Ponadto odwołujący stwierdził, że w przedmiotowym lokalu nie ma jego rzeczy osobistych. Obecna w trakcie czynności Małgorzata Januchowska potwierdziła wszystkie twierdzenia skarżącego zakończeniu oględzin odmówił podpisania protokołu.

Organ I instancji w dniu 15 marca 2010 r. przeprowadził z udziałem obu stron rozprawę administracyjną. W trakcie czynności J. I. oświadczył do protokołu, że miejsce zameldowania na pobyt stały opuścił w dniu 27 sierpnia 2008 r., ponieważ tego dnia został zatrzymany i osadzony w Zakładzie Karnym. Odwołujący opuścił areszt w dniu 12 listopada 2009 r. i od tego czasu nie przebywał w przedmiotowej nieruchomości, z której zabrał swoją odzież. Na koniec czynności dowodowych skarżący podkreślił, że nie opuścił spornego mieszkania dobrowolnie ponieważ został zatrzymany przez Policję.

Uznając za wystarczający zgromadzony dotychczas materiał dowodowy w niniejszej sprawie decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r., nr (...), Wójt Gminy R. orzekł o wymeldowaniu J. I. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. (...) w R.

Od powyższej decyzji J. I. wniósł odwołanie do Wojewody D., w którym kwestionuje jej zasadność.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Pojęcie "opuszcza", na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy interpretować, jako dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, przy czym pojęcie to zawiera w sobie element woli osoby, która w opuszczonym przez siebie miejscu nie zamierza nadal przebywać. Należy zauważyć, że przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym.

Organ odwoławczy zauważył, że żaden przepis nie zobowiązuje lokatora mieszkania do przebywania w nim określoną ilość godzin dziennie, czy stałego w nim nocowania. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przewiduje, iż pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie poglądem sądów administracyjnych, zamiar ten należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Istotne jest przy tym, aby zamiar ten był określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Zdanie organu odwoławczego bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt niezamieszkiwania J. I. w miejscu zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. (...) w R. gdyż w tej kwestii zgodne ze sobą są zeznania stron. Odnosząc się do podniesionego przez odwołującego w trakcie trwania postępowania zarzutu utrudniania zamieszkiwania w spornym lokalu, organ zauważył, że sądy administracyjne konsekwentnie utrzymują pogląd, iż dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków, skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa-m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszania do jego opuszczenia. Wobec braku podjęcia przez odwołującego skutecznych działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, opuszczenie przez stronę miejsca stałego zameldowania należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. W tym miejscu należy podkreślić, że pobyt strony w Zakładzie Karnym może stanowić przeszkodę w wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego tylko wówczas, gdy opuszczenie lokalu pozostaje w związku przyczynowym z przebywaniem w Zakładzie Karnym, czyli decyzji o wymeldowaniu nie można wydać w sytuacji gdy nieprzebywanie w lokalu zostało spowodowane koniecznością odbywania kary pozbawienia wolności. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, iż od dnia 12 listopada 2009 r., czyli od czasu opuszczenia przez odwołującego Zakładu Karnego, J. I. nie zamieszkał ponownie w miejscu zameldowania na pobyt stały. W toku całego postępowania toczącego się przed organem I instancji skarżący twierdził, że M. J. skutecznie uniemożliwia mu zamieszkiwanie w lokalu przy ul. (...) w R.

Mając powyższe na uwadze organ uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż zachodzą podstawy do wymeldowania odwołującego z lokalu przy ul. (...) w R. w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ podkreślił, że głównym celem wyżej przytaczanej ustawy jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 250/2001, zameldowanie jest jedynie czynnością rejestracyjną, mającą na celu zebranie informacji o tym, kto i gdzie zamieszkuje. Nie jest natomiast w żadnej mierze czynnikiem rodzącym uprawnienia do lokalu. Jest wręcz odwrotnie, gdyż zameldowanie jest wyłącznie skutkiem zamieszkiwania w lokalu. Ponadto nadmienić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Utrzymanie w ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu osoby, pomimo stwierdzonego faktu opuszczenia przez nią miejsca zameldowania oznaczałoby tolerowanie fikcji meldunkowej, niedopuszczalnej przepisami prawa. Na marginesie sprawy organ odwoławczy pragnie zauważyć, iż z racji tego. że J.I. nie podniósł w swoim odwołaniu zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, organ II instancji nie znalazł przesłanek koniecznych do uchylenia decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania. To właśnie na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych pozbawiło ją możności dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Należy dodać, że wspomniana czynność procesowa powinna mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc nie może dotyczyć okoliczności już udowodnionych lub niemających znaczenia dla końcowego rezultatu postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji polegało przede wszystkim na dokonaniu oględzin spornego lokalu oraz przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Obie czynności dokonywane były z czynnym udziałem obu stron, w trakcie których bezsprzecznie wykazano, iż Józef Izydorczyk od czasu opuszczenia Zakładu Karnego nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2005 r., Sygn. Akt III SA/Wr 108/04, jeżeli w sprawie występują sprzeczne interesy stron reprezentujących sprzeczne racje i argumenty, zadaniem organów administracyjnych jest wszechstronne przeanalizowanie tych racji i argumentów. Organ administracyjny dysponując sprzecznymi zeznaniami stron nie może się uchylić od oceny ich wiarygodności, a tym samym od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia Wójta Gminy R., ponieważ z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż J. I. od momentu opuszczenia Zakładu Karnego koncentruje swoje sprawy życiowe poza miejscem zameldowania na pobyt stały.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody D. J. I. zakwestionował zgodność z prawem decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego. Podniósł zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego i nie wzięcie pod uwagę faktu, że skarżący nie miał zamiaru opuszczenia miejsca stałego zameldowania albowiem stanowiło ono jego jedyne centrum życiowe, w którym pozostawił swoje rzeczy osobiste, a do jego opuszczenia zmusiło go tymczasowe aresztowanie i skierowanie do odbycia kary pozbawienia wolności, po odbyciu której miał on uniemożliwiony dostęp do mieszkania przez wnioskodawczynię z uwagi na wymianę zamków w drzwiach oraz groźby powiadomienia Policji o próbie powrotu do miejsca pobytu stałego przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych i nie zastępuje organów administracji w tym zakresie. Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości wyłącznie przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji właściwie zastosował i zinterpretował przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie przesądza zatem o stałym jego charakterze. Musi on wystąpić łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Przez "zamiar" należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności.

W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest wyłącznie instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, bądź zajmowanego pomieszczenia i nie może zastępować środków prawnych do ustalenie prawa własności. W kwestii uprawnień do przebywania w danym lokalu wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002 r., nr 3, poz. 34), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Trybunał wyraził pogląd, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał wskazał, że: "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest, bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki".

Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony, bądź z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, w swej dyspozycji zawiera obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy sprowadzający się do zbadania przez organ administracji publicznej, czy dana osoba opuściła lokal mieszkalny bez wymeldowania, czy też nie. Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca nie sprecyzował w wymienionym przepisie, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez osobę miejsca stałego pobytu oraz w jaki sposób fakt opuszczenia lokalu ma być potwierdzony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się wprawdzie pogląd, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia lokalu przez zainteresowaną osobę, dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z własnej woli, lecz wypracowane zostało jednocześnie stanowisko, zgodnie z którym o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić bowiem w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. W konsekwencji, każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu i działaniami podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu.

Taki stan prawny oraz ugruntowane stanowisko judykatury w szczególny sposób zobowiązuje organy administracji publicznej do precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś sąd administracyjny do kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Wydanie przez organ orzeczenia o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego winno być poprzedzone postępowaniem dowodowym, którego rezultaty nie pozostawiałyby wątpliwości, co do istnienia, wymienionej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, przesłanki wymeldowania.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są zawarte w art. 6 i art. 7 k.p.a. zasada praworządności oraz zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Przepis ten wyraża jednocześnie zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki i nie może nosić w sobie cech dowolności.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że w przedmiotowym postępowaniu nie naruszono przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie.

Przeprowadzona w postępowaniu wyjaśniającym kontrola meldunkowa, oraz zeznania świadków zasadniczo potwierdziły, że skarżący nie przebywa stale w spornym lokalu. Józef Izydorczyk opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały z przyczyny zastosowania aresztu i odbywania kary pozbawienia wolności, jednak po odbyciu tej kary nie wrócił do miejsca zameldowania, lecz zamieszkał w innym lokalu nie podejmując prób przywrócenia stanu z przed opuszczenia lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających-powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 679/07, podkreślił, że przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. J.I. nie wykazał w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji, jakoby opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca pobytu stałego miało charakter niedobrowolny.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ dokonał obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do stwierdzenia, że ujawnione okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego. Decyzja jest należycie uzasadniona; wskazano dowody, na podstawie których zweryfikowano stan faktyczny.

W niniejszym postępowaniu nie ma znaczenia Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 24 czerwca 2010 r. Sygn. akt II Ca 278/10 oddalający powództwo M. J. o eksmisję J.I., gdyż został on wydany już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, to zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.