Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2507690

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 15 maja 2018 r.
IV SA/Wr 113/18
Błędne oznaczenie przez organ w uzasadnieniu decyzji imienia i nazwiska pełnomocnika procesowego strony.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Lidia Serwiniowska, Gabriel Węgrzyn.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 20 marca 2015 r. nr (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. wymierzył A. S. i M. S. karę pieniężną w wysokości po (...) zł za wprowadzanie do obrotu w okresie do dnia 14 sierpnia 2012 r. w lokalu przy ul. (...) w O. środków zastępczych oraz umorzył postępowanie administracyjne wszczęte dnia 16 kwietnia 2013 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w części dotyczącej firmy (...).

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr (...), wydanym z powołaniem się na art. 113 § 1 i § 3 k.p.a., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. sprostował oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w powyższej decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nr (...) w ten sposób, że na stronie 8/10 decyzji w akapicie czwartym, w zdaniu "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik stron, zastępująca w sprawie Adwokata A. H. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół.", wpisano "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik strony, zastępująca w sprawie Adwokata G. M. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół." W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w opisanej wyżej decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nr (...) błędnie wpisano nazwisko adwokata, którego reprezentowała adwokat I. P. i omyłkowo użyto zwrotu "stron" zamiast "strony" w odniesieniu do firmy (...). W ocenie organu, powyższa omyłka miała wyłącznie charakter pisarski i nie wpłynęła na merytoryczną ocenę sprawy wyrażoną w uzasadnieniu decyzji.

A. S. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., polegający na mylnym uznaniu, że błędne oznaczenie pełnomocnika jest oczywistą omyłką pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie powołanego wyżej przepisu. Zdaniem strony, wydanie kwestionowanego postanowienia jest efektem wniesienia za pośrednictwem pełnomocnika odwołania od decyzji nr (...), w którym to odwołaniu wskazano szereg poważnych uchybień proceduralnych zaistniałych w wydanej decyzji. Według skarżącej, organ I instancji przed rozpoznaniem sprawy przez organ odwoławczy podjął starania, aby bardzo istotne uchybienia proceduralne, których dopuścił się wydając decyzję, wyeliminować w niedopuszczalnym i nieadekwatnym trybie - sprostowania omyłki pisarskiej. Jak wskazano, autor zażalenia jest pełnomocnikiem M. S. i A. S. Natomiast pełnomocnikiem spółki (...), czyli prawdziwego właściciela środków zastępczych ujawnionych podczas kontroli, jest adwokat G. M., którego zastępcą była adwokat I. P. W ocenie skarżącej ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem świadczy o tym, że organ I instancji przed wydaniem decyzji mało wnikliwie zapoznał się aktami sprawy, myląc pełnomocnika spółki z o.o., z pełnomocnikiem M. S. i A. S. i dokonał sprostowania decyzji w zupełnie nieoczywistym zakresie. Skarżąca wskazała też, że sprostowana omyłka wpływa na merytoryczną ocenę sprawy, wyrażoną w uzasadnieniu decyzji.

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 r., nr (...) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy zgodził się z poglądem organu I instancji, że zaistniała omyłka stanowi omyłkę pisarską, ponieważ nie spowodowała ona zmiany ustalonego stanu faktycznego. Istotne było w uzasadnieniu decyzji, że prawdziwość zeznań zawartych w protokole potwierdziła również adwokat I. P. Zdaniem organu drugorzędną w tym momencie sprawą było, która ze stron udzieliła ww. pełnomocnictwa substytucyjnego. Z tych też względów okoliczność błędnego podania nazwiska adwokata umocowującego ww. do udziału w czynności organu nie miała wpływu na merytoryczną ocenę materiału dowodowego i kierunek zapadłego rozstrzygnięcia decyzji. Organ II instancji wskazał, że błędem pisarskim jest widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Zdaniem organu odwoławczego, zaistniała omyłka pisarska nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Powyższe postanowienie ostateczne stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której A. S. ponowiła zarzuty i argumentację podniesione w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 41/16 oddalił skargę strony. W motywach tego orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. W ocenie tego Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi powyższa sytuacja, albowiem popełnieniem oczywistej omyłki pisarskiej jest umieszczenie w nim błędnego nazwiska pełnomocnika udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego. Sąd I instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi sprostowanie wspomnianej omyłki nie ma żadnego wpływu na merytoryczną zmianę decyzji, także jej adresaci i przedmiot nie uległy zmianie. Sąd ten wskazał, że trafnie zauważył organ odwoławczy, że powyższa okoliczność w ogóle nie musiała być ujęta w uzasadnieniu decyzji.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenie w całości oraz uchylenie postanowienia D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 27 listopada 2015 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, oraz zasądzenie kosztów sądowych za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 113 § 1 k.p.a., polegające na niesłusznym uznaniu, że organy administracyjne miały uprawnienie do sprostowania w trybie tego przepisu wadliwego oznaczenia osoby pełnomocnika w uzasadnieniu merytorycznej decyzji, podczas gdy wskazany przepis umożliwia prostowanie nieprawidłowości mających charakter oczywisty i nie mający wpływu na merytoryczną treść decyzji, a tymczasem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O., który dopuścił się tej nieprawidłowości w decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nr (...), uzasadniał nieprawidłowym nazwiskiem pełnomocnika strony A. S. merytoryczną i formalną treść tej decyzji, poprzez wykazywanie w ten sposób, że prawa A.S. nie zostały naruszone, poprzez obecność jej pełnomocnika w czynności dowodowej, co było niezgodne z rzeczywistością. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że zaskarżone postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. było efektem wniesienia przez A. S. odwołania od decyzji z dnia 20 marca 2015 r., w którym zarzucono poczynienie niesłusznych ustaleń faktycznych, w tym dotyczących udziału stron w tym postępowaniu, jak również udziału ewentualnego pełnomocnika. Natomiast wymienione postanowienie miało na celu konwalidację bardzo istotnego uchybienia proceduralnego, które wbrew twierdzeniom Sądu I instancji miało wpływ na merytoryczną treść decyzji z dnia 20 marca 2015 r., albowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. w treści uzasadnienia decyzji z dnia 20 marca 2015 r., powołał nazwisko adwokata A. H. dla uzasadnienia braku naruszenia praw strony w osobie A. S., poprzez fakt uczestnictwa substytuta adwokata A. H. w czynności dowodowej. Powyższe było niezgodne z rzeczywistością, albowiem adwokat A. H. nigdy w takiej czynności me brał udziału ani osobiście, ani poprzez swojego substytuta. W tym zakresie skarżąca wyjaśniła, że adwokat A. H. jest pełnomocnikiem A. S., natomiast pełnomocnikiem spółki (...) jest adw. G. M., którego zastępcą była adw. I. P., co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem świadczy o tym, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nie zapoznał się należycie z aktami sprawy, uzasadniając decyzję i jej formalne oraz materialne podstawy nierzeczywistymi okolicznościami.

Według skarżącej oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Ponadto, pod podjęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości.

Natomiast błędne oznaczenie pełnomocnika, który rzekomo miał pośrednio brać udział w czynności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, nie można w żaden sposób uznać za widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, ani błąd słowny, który me budzi najmniejszej wątpliwości. Tym bardziej, że jest to fragment uzasadnienia na odparcie tezy o pozbawieniu strony możliwości aktywnego udziału w sprawie. Wobec tego - zdaniem skarżącej - organ I instancji nie był uprawniony do dokonania sprostowania decyzji w tym zakresie, tym bardziej, że omyłka wpływa na merytoryczną ocenę sprawy, wyrażoną w uzasadnieniu decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 232/17 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2017 r. uznając, że za zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 113 § 1 k.p.a. W tym zakresie Sąd kasacyjny wskazał, że w wysuniętym zarzucie autor skargi kasacyjnej twierdził o niesłusznym uznaniu, że organy administracyjne miały uprawnienie do sprostowania w trybie tego przepisu wadliwego oznaczenia osoby pełnomocnika,powołując się z jednej strony na okoliczność, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nie zapoznał się należycie z aktami sprawy, z drugiej zaś strony wywodząc, że dokonane sprostowanie miało na celu uzasadnienie decyzji i jej formalnych oraz materialnych podstaw nierzeczywistymi okolicznościami. Jak wskazał Sąd II instancji, skoro ustawodawca, nie sformułował ustawowych definicji pojęć: "błędów pisarskich i rachunkowych" czy też "oczywistych omyłek", o których mowa w art. 113 § 1 k.p.a., to stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia ani też do zmiany istotnych ustaleń faktycznych sprawy. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.

W konsekwencji powyższego, do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy dokonane sprostowanie, mieściło się w ramach, które zakreśla przepis art. 113 § 1 k.p.a., czy też ramy te przekracza w sposób wyartykułowany w skardze kasacyjnej, a wcześniej w poprzedzających ją środkach odwoławczych, Sąd kasacyjny uznał, że niezbędne jest dokonanie analizy akt postępowania administracyjnego dotyczącego kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu w okresie do dnia 14 sierpnia 2012 r. w lokalu przy ul. (...) w O. środków zastępczych, więc nie tylko sprostowanej decyzji z dnia 14 sierpnia 2012 r., ale w szczególności również złożonego od niej odwołania. Analiza ta winna bowiem uwzględnić zarzuty tyczące się okoliczności, że wskutek zawartych w odwołaniu twierdzeń naruszenia praw strony w osobie A. S., dokonano kwestionowanego sprostowania.

W ocenie Sądu orzekającego, analiza ta jednak nie została przeprowadzona, ani przez organ odwoławczy, ani też Sąd I instancji. Wskazał, że akta sprawy nie zawierają też całości ww. akt w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W tych warunkach stanowisko Sądu I instancji nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem dokonywać własnych ustaleń w wymaganym zakresie, tym bardziej zresztą, że akta sprawy nie zostały skompletowane w całości. Wskazuje to także na brak możliwości rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących zasadność zastosowania normy art. 113 § 1 k.p.a., co przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. Według Sądu kasacyjnego, dopiero ponownie przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonego orzeczenia z podjęciem analizy zastosowania omawianego przepisu, uwzględniająca poczynione wyżej uwagi, dokonanej w oparciu o materiał dowodowy obejmujący całość akt postępowania, stanowić będzie właściwą podstawę do rozstrzygnięcia zasadności skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana przy ponownym rozpoznaniu sprawy związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym na wstępie przywołać należy wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 24 listopada 2017 r., z których wynika konieczność dokonania analizy akt postępowania administracyjnego dotyczącego kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu w okresie do dnia 14 sierpnia 2012 r. w lokalu przy ul. (...) środków zastępczych, w szczególności również odwołania od decyzji z dnia 14 sierpnia 2012 r., a nie tylko sprostowanej decyzji. Analiza ta powinna uwzględnić zarzuty dotyczące tej okoliczności, że wskutek zawartych w odwołaniu twierdzeń naruszenia praw skarżącej, dokonano kwestionowanego sprostowania.

W wykonaniu zaleceń Sądu II instancji w celu dokonania analizy, o której mowa w powyższym wyroku tegoż Sądu, na użytek niniejszej sprawy sporządzono kserokopię (z potwierdzeniem za zgodność): 1/ decyzji organu I i II instancji oraz odwołania, znajdujących się w nadesłanych przez NSA w sprawie o sygn. II OSK 714/17 aktach administracyjnych do sprawy o sygn. IV SA/ Wr 40/16, 2/protokołu przesłuchania świadka A. R. z dnia 27 czerwca 2014 r. (k.106) i upoważnienia do zastępowania w sprawie wystawione przez adw. G. M. (k.105) znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy o sygn. IV SA/ Wr 40/16, 3/zawiadomienia A. S. o terminie przesłuchania świadków A. K. i A. R. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru tego zawiadomienia (k.100).

Z analizy tej części skserowanych akt administracyjnych (k. 98 akt sądowo-administracyjnych) wynika, że skarżąca jako strona postępowania została zawiadomiona pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. o wyznaczonym na dzień 27 czerwca 2014 r. terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków: A. K. i A. R. Przesyłkę tę w dniu 18 czerwca 2018 r. odebrał pracownik spółki (...). Z protokołu przesłuchania w dniu 27 czerwca 2017 r. świadka A. R. wynika, że oprócz tegoż świadka na przesłuchanie stawiła się również I. P. w charakterze pełnomocnika strony (...) sp. z o.o. w O. (k.106 akt administracyjnych). Potwierdzają to również własnoręczne podpisy osób uczestniczących w tej czynności, złożone po odczytaniu protokołu wszystkim obecnym przy przesłuchaniu świadka. Ze znajdującego się w aktach sprawy upoważnienia do zastępowania w sprawie wynika, że adw. G. M. upoważnił apl. adw. I. P. do prowadzenia we wszystkich instancjach niniejszej sprawy (k.105 akt administracyjnych). W świetle powyższych ujawnionych i nie budzących wątpliwości okoliczności i stanu sprawy, zawarty na stronie ósmej (w akapicie czwartym) uzasadnienia decyzji z dnia 20 marca 2015 r. nr (...) passus wedle którego: "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik stron, zastępująca w sprawie Adwokata A. H. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół" uznać należy za oczywisty błąd pisarski, który w żadnym stopniu nie miał wpływu na merytoryczną treść decyzji. Innymi słowy, błędne oznaczenie przez organ w uzasadnieniu decyzji imienia i nazwiska pełnomocnika procesowego reprezentującego jedną ze stron, udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego zakwalifikować należy jako oczywistą omyłkę pisarską, której sprostowanie odpowiada dyspozycji art. 113 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu podobnie należy zakwalifikować omyłkowe użycie przez organ orzekający w uzasadnieniu decyzji wyrazu" stron" zamiast wyrazu " strony".

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów badanej sprawy, należy uznać, że sprostowanie uzasadnienia decyzji organu z dnia 20 marca 2015 r. było poprawne w świetle art. 113 § 1 k.p.a. Przedmiotem osądu w badanej sprawie jest bowiem postanowienie organu wyższego stopnia utrzymujące w mocy postanowienie podjęte na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. o sprostowaniu oczywistej omyłki w uzasadnieniu decyzji, przy czym sprostowanie to obejmuje niewłaściwe wskazanie w uzasadnieniu wydanej decyzji imienia i nazwiska adwokata udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego i omyłkowe użycie wyrazu "stron" zamiast "strony" w odniesieniu do jednej ze stron postępowania (Spółka (...) z o.o.). Zmiana wprowadzona przez organ I instancji polegała bowiem na zmianie fragmentu: "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik stron, zastępująca w sprawie Adwokata A. H. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół" na następujące sformułowanie "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik strony, zastępująca w sprawie Adwokata G. M. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół". Powyższa modyfikacja polegała zatem jedynie na skorygowaniu imienia i nazwiska pełnomocnika strony, który udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego. Należy przy tym zaznaczyć, że imię i nazwisko adwokata, który brał udział przy dokonywaniu czynności procesowej pozostało bez zmian. Rozważana modyfikacja polegała zatem na usunięciu omyłki. Ponadto organ I instancji zamienił wyraz "stron" na "strony", co należy traktować jako poprawienie usterki literowej.

Zaaprobować należy stanowisko obu organów orzekających w sprawie, że obie opisane wyżej wadliwości nie miały istotnego charakteru. Stanowiły one jedynie wynik przeoczenia, pozbawionego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 20 marca 2015 r. W związku z tym nie może odnieść oczekiwanego rezultatu zarzut skargi podnoszący, że błędne oznaczenie pełnomocnika, który rzekomo miał brać udział w czynności przesłuchania świadka A. R. - w kontekście prezentowanej przez skarżącą tezy o pozbawieniu strony możliwości aktywnego udziału strony - nie można uznać za niewłaściwe użycie wyrazu, czy też błąd słowny.

Wypada w tym miejscu zauważyć, że udział profesjonalnego pełnomocnika przy czynnościach procesowych w postępowaniu, w którym wydano powyższą decyzję, może podlegać ocenie w toku rozpatrywania odwołania od tego aktu administracyjnego. Wtedy też organ II instancji dokona weryfikacji, czy wspomniana osoba rzeczywiście była umocowana do reprezentowania strony oraz czy potwierdziła zgodność zeznań z protokołem. Natomiast badanie tych okoliczności w niniejszym postępowaniu wykraczałoby poza zakres wynikający z art. 113 § 1 k.p.a. Powyższy pogląd - na tle analogicznego stanu faktycznego i prawnego - wypowiedziany został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października sygn. akt II OSK 2530/16, którego pogląd i zasadniczy tok rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Reasumując powyższe, zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.