Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1553629

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 października 2014 r.
IV SA/Wa 907/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec.

Sędziowie WSA: Paweł Groński, Teresa Zyglewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skarg H. H., J. H. i P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących H. H. i J. H. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. H. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

4.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent W. decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) (znak: (...)) po ponownym rozparzeniu wniosku C. sp.z.o.o., na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) września 2010 r. nr (...) (znak: (...)) i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, wjazdami oraz infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), obręb (...), przy ul. (...) w dzielnicy (...) W., którego inwestorem jest C. sp. z o.o.

Prezydent W. stwierdził zarazem bak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

P. H. oraz J. i H. H. w pismach z dnia 30 lipca 2013 r. wnieśli odwołania od wskazanej decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Odwołujący postawili następujące zarzuty:

1.

naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa ocenowa) poprzez brak analizy i opisu skumulowanych oddziaływań na środowisko wynikających z istnienia przedsięwzięcia, jak i emisji w powiązaniu z innymi przedsięwzięciami, w szczególności brak ustalenia i analizy kumulowania się oddziaływań z istniejącą przy ul. (...) inwestycją spółki M. S. A. - halą targową M. na (...);

2.

naruszenie art. 66 ust. 6 ustawy ocenowej na skutek braku w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, poprzez przyjęcie, iż raport nie musi uwzględniać fazy likwidacji przedsięwzięcia;

3.

naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej:

a.

poprzez fragmentaryczne wyjaśnienie zgodności planowanego przedsięwzięcia, tzn. ograniczenie badania zgodności jedynie z zapisem § 34 ust. 1 pkt 1 Planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Gminy W. z dnia (...) grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)" (Dz. Urz. Woj. (...). z (...) marca 2001 r. Nr (...), poz. (...) - dalej Plan zagospodarowania przestrzennego), podczas, gdy planowane przedsięwzięcie, aby doszło do uznania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami Planu zagospodarowania przestrzennego musi być zgodne ze wszystkimi warunkami Planu, w tym warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu (tekst jedn.:m.in. powierzchni biologicznie czynnej oraz dostępności komunikacyjnej) oraz warunkami dotyczącymi ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich,

b.

poprzez błędną i rozszerzającą wykładnię organu pierwszej instancji stanowiska Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Dzielnicy (...) zawartego w piśmie z dnia (...) maja 2010 r. znak: (...), w którym to piśmie Wydział Architektury Dzielnicy (...) wypowiedział się jedynie o zgodności funkcji biurowej planowanego przedsięwzięcia, tzn. w zakresie zgodności przedsięwzięcia z przeznaczeniem podstawowym Planu zagospodarowania przestrzennego, a nie ze wszystkimi warunkami Planu zagospodarowania przestrzennego i błędne uznanie przez organ pierwszej instancji, iż przedmiotowe przedsięwzięcie pozostaje w zgodności ze wszystkimi warunkami Planu zagospodarowania przestrzennego,

c.

naruszenia § 17 ust. 3 i 6 (ustalenia w zakresie ochrony i kształtowania środowiska) Planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne przyjęcie, iż przedmiotowe przedsięwzięcie swoim oddziaływaniem nie wykracza poza teren działki własnej, na skutek braku analizy w raporcie kumulacji oddziaływań na warunki mieszkaniowe w powiązaniu z inwestycją hali M., czy braku analizy pogorszenia warunków mieszkaniowych na skutek zacieniania budynku położonego przy ul. (...) przez budynki B,

d.

poprzez błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż przedmiotowe przedsięwzięcie pozostaje w zgodności z postanowieniem § 34 ust. 4 in fine Planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 17 ust. 3 i 6 Planu zagospodarowania przestrzennego podczas, gdy w toku postępowania nie wyjaśniono kwestii ewentualnego wpływu na warunki mieszkaniowe budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. (...) (działka nr ew. (...)) w aspekcie zacienienia budynkami B,

e.

poprzez naruszenie przez parametry planowanego przedsięwzięcia wymogów Planu zagospodarowania przestrzennego określonych w § 34 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 15 Planu zagospodarowania przestrzennego (w zakresie powierzchni biologicznie czynnej) dla zabudowy usługowej oraz usługowo-mieszkaniowej,

f.

poprzez naruszenie z powodu lokalizacji budynków B § 34 ust. 2 pkt 4 (dostępności komunikacyjnej) - wymogu zapewnienia dojazdu od strony ul. (...) (w Planie zagospodarowania przestrzennego - od strony ul. (...) - 6 KDL) do działki (...) poprzez działki nr ew. (...) i nr ew. (...) na zasadzie służebności przejścia i przejazdu;

4.

naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, swobody co do jego oceny oraz uzasadnienia wydanego orzeczenia, jak również prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady zapewniania stronie faktycznego udziału w postępowaniu:

a.

naruszenie art. 8, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz opinii organów opiniujących (postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2012 r. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia (...) października 2012 r.) na podstawie nierzetelnych i wprowadzających w błąd danych zawartych w raporcie w zakresie opisu budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. (...), w ostrej granicy z budynkiem B, tj. pominięcia opisu tego budynku na mapach stanowiących załącznik do raportu (niewskazania, na mapach, że jest to budynek usługowo-mieszkalny) oraz nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji wszystkich dowodów w niniejszej sprawie, jak i dowodów, które organowi pierwszej instancji winny być znane z urzędu,

b.

naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez niedoręczenie stronom postępowania: P. H. oraz J. i H. H. opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia (...) października 2012 r., oraz w przypadku wydania postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2012 r. - doręczenie jedynie stronom informacji o wydaniu takiego postanowienia i możliwości zapoznania się z jego treścią na stronach internetowych urzędu lub w siedzibie Biura Ochrony Środowiska podczas, gdy w niniejszym postępowaniu krąg stron postępowania jest mniejszy niż 20 osób,

c.

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne, arbitralne powtarzanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyli okoliczności stwierdzonych w raporcie, niczym niepopartych i nieudowodnionych i bezkrytyczne przyjmowanie treści raportu bez wzięcia pod uwagę dowodów znanych organowi pierwszej instancji na skutek wniosków dowodowych zgłoszonych przez strony postępowania jak i dowodów, które organ pierwszej instancji powinien uwzględnić z urzędu.

Podnosząc powyższe zarzuty, odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. znak: (...) utrzymało w pomocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia (...) czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu powołanej decyzji organ odwoławczy opisał decyzję organu pierwszej instancji, przedstawił wnioski zawarte w jej uzasadnieniu, a następnie zarzuty podniesione w odwołaniu. Dalej powołał treść art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej i stwierdził, że analiza treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu nie zostały wzięte pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia oraz wyniki postępowań, wymienione w tym przepisie.

Kolegium stwierdziło, że chociaż planowane przedsięwzięcie może wpłynąć w sposób negatywny na środowisko, nie oznacza to, że tylko z tego powodu nie może ono zostać zrealizowane. Zwróciło uwagę, że inwestycja planowana jest w granicach administracyjnych dużego miasta, w którym nie sposób spodziewać się, że możliwe jest zachowanie wysokich standardów ochrony środowiska, jak dla terenów niezabudowanych, i to zarówno pod względem ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami, jak i ochrony sąsiedztwa przez emisją hałasu.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy ocenowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Kolegium stwierdziło, że warunki takie zostały określone przede wszystkim w punkcie II zaskarżonej decyzji. W szczególności, w punkcie tym określono zasady postępowania z emiterami hałasu (pkt II.2.1.22, II.2.2.1-2, II.2.2.7-8 i II.3.1.3), spalin (pkt II.2.2.6) i zanieczyszczeń pyłowych i gazowych (pkt II.3.1.2 i II.3.3.3), mając na uwadze przede wszystkim ochronę przed negatywnym oddziaływaniem z tym związanym terenów mieszkaniowych sąsiadujących z terenem planowanego zamierzenia. W ten sposób na inwestora nałożone zostały określone obowiązki, z których będzie musiał wywiązać się zarówno w trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jak i w czasie jego eksploatacji.

Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji wywiązał się w ten sposób ze spoczywającego na nim mocą wskazanego przepisu ustawy ocenowej obowiązku, zwłaszcza w sytuacji, gdy nałożone na inwestora obowiązki w pełni odpowiadają treści uzyskanych opinii i uzgodnienia.

Organ odwoławczy stwierdził następnie, że brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie nie została przeprowadzona lub została przeprowadzona w sposób niedostateczny wymagana przez art. 62 ust. 1 lit. a-d ustawy ocenowej analiza oraz ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki oraz wzajemne oddziaływanie między wymienionymi elementami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., odsyłając do pkt III (w szczególności zaś pkt III.1.5 i III.2.2) raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazało następnie, że raport ten zawiera opisy wymagane przez art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy ocenowej, w tym opisy oddziaływania skumulowanego (a raczej jego braku). Stwierdził, że nawet gdyby uznać, że raport nie zawiera takich opisów, lub że zawarte w nim opisy byłyby niepełne, to stanowiłoby to co najwyżej wadę samego raportu, a nie decyzji, w oparciu między innymi o taki raport wydanej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się natomiast wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

W podobny sposób Kolegium odniosło się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy ocenowaj. Uznało, że może być on skierowany wyłącznie w stosunku do raportu, natomiast do decyzji tylko wtedy, gdy naruszenie tego przepisu znalazło przełożenie na jej treść. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazania zawarte w pkt III.7.2 raportu, aczkolwiek nieco skrótowe, należy uznać za wystarczające.

Dalej, powołując treść § 17 ust. 3 i ust. 6, a następnie § 5 pkt 14 Planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), Kolegium stwierdziło, że z raportu (pkt III.10) wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie spowoduje powstania, ani nie wpłynie na zwiększenie obszarów o ponadnormatywnej uciążliwości dla środowiska. Wskazało, że analiza oddziaływania w zakresie emisji substancji do powietrza wykazała, że emisja spalin w związku z eksploatacją planowanego zamierzenia powodować będzie stężenia, reprezentatywne dla tlenków azotu, o wartościach nie przekraczających poziomu 35% wartości dopuszczanych (na wysokości zabudowy), zaś ocena oddziaływania owego zamierzenia na środowisko w zakresie emisji hałasu wykazała, że dotrzymane będą wartości normatywne zarówno w porze dziennej, jak i w porze nocnej, pod warunkiem uwzględnienia w projekcie budowlanym zaleceń wynikających z przeprowadzonej analizy (pkt III.11 raportu). W ocenie organu odwoławczego, brak jest zatem podstaw do uznania, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym w zakresie wynikającym ze wskazanych przepisów.

Kolegium podniosło następnie, że na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, bowiem projekt taki może zostać opracowany dopiero między innymi w oparciu o wyniki niniejszego postępowania i wskazania zawarte w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Stąd twierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie spełni szczegółowych wymagań, o których mowa w § 34 Planu, w szczególności dotyczących minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, uznać należy za przedwczesne. Kolegium zauważyło, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie budzi wątpliwości, że projekt budowlany, który nie będzie uwzględniał wymagań obowiązującego planu miejscowego, w tym wskazań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, nie będzie mógł zostać zatwierdzony. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty odwołań w tym zakresie są co najmniej przedwczesne. Brak jest na obecnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji przedmiotowego zamierzenia podstaw do uznania, że realizacja tego przedsięwzięcia może uniemożliwić, a nawet utrudnić dostęp odwołujących do ich nieruchomości, w sposób i zakresie zagwarantowanym ustaleniami Planu. Kwestia ta wykracza poza granice przedmiotowego postępowania. W toku postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie jest możliwa ocena, czy planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na nieruchomości sąsiednie. Kwestia ta rozstrzygana jest w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, co więcej ocena taka byłaby na obecnym etapie praktycznie niemożliwa, gdyż wymagałaby m.in. dogłębnej analizy projektu budowlanego, którego na obecnym etapie inwestor nie ma obowiązku przedkładać.

Za niezrozumiałe organ odwoławczy uznał twierdzenie odwołujących się, jakoby negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie zależał od skumulowania - lub nie - takiego wpływu z wpływem na środowisko innych znajdujących się w sąsiedztwie obiektów. Kolegium za oczywistość uznało, że albo wpływ na środowisko inwestycji zawiera się w granicach obszaru, na którym inwestycja taka została zrealizowana, albo wykracza poza owe granice - ewentualny wpływ sąsiedztwa pozostaje w tym zakresie obojętny.

W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowe opisanie jednego z budynków sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia, polegające na wskazaniu, że jest to budynek "usługowo-handlowy", zamiast "usługowo-mieszkaniowy" w sytuacji, gdy ocena wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości nie wykazała, że wpływ ów zaistnieje w sposób niedopuszczalny w świetle obowiązującego prawa, w tym ustaleń Planu zagospodarowania przestrzennego, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie może skutkować negatywną oceną zaskarżonej decyzji.

Kolegium podniosło też, że z obowiązujących przepisów nie wynika konieczność doręczania stronom postępowania dokumentów generowanych w toku postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, w tym opinii pozyskiwanych w toku takiego postępowania. Wystarczające jest zapewnienie stronom możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, stosownie do dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. Jak stwierdził organ odwoławczy, organ pierwszej instancji wywiązał się z tego obowiązku.

  Kolegium stwierdziło wreszcie, że ewentualna realizacja budynku w ostrej granicy z nieruchomością sąsiednią, nie uprawnia odwołujących się do domagania się dla siebie większej ochrony niż przysługuje właścicielowi sąsiedniej nieruchomości, pragnącemu zagospodarować ową nieruchomość w ramach przysługujących mu do niej praw.

Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie oraz przepisów regulujących postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją zostały naruszone przepisy, a co za tym idzie, że w przedmiotowej sprawie zaszła przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

P. H. oraz J. i H. H. w pismach z dnia 31 marca 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2014 r. Skarżący podnieśli następujące zarzuty:

1.

rażące naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) zwarcie w raporcie nierzetelnych danych dotyczących najbliższej zabudowy chronionej - budynku J. i H. H., utajnienie przez inwestora na mapach stanowiących integralną i zasadniczą część raportu opisu budynku J. i H. H. poprzez brak wskazania opisu, że działka o nr ew. (...), obręb (...), sąsiadująca z budynkami B jest zabudowana budynkiem usługowo-mieszkalnym, b) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie błędnych i niezgodnych z rzeczywistym stanem informacji zawartych w raporcie sporządzonym i złożonym przez inwestora i pominięcie niezwykle istotnej okoliczność pod kątem zgodności z warunkami planu zagospodarowania przestrzennego budowy budynków B z uwagi na lokalizację tych budynków B w odległości 4 metrów od ściany budynku usługowo-mieszkalnego J. i H. H., w sytuacji kiedy mapy złożone z raportem przez inwestora nie wskazują na przeznaczenie budynku położonego na działce (...), obręb (...) (brak opisu), który jest budynkiem najbardziej narażonym z powodu bardzo bliskiej lokalizacji budynków B od ściany istniejącego budynku zamieszkałego przez rodzinę z małoletnim dzieckiem chorym na astmę;

2.

naruszenie art. 8, art. 9 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz opinii organów opiniujących (postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2012 r. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia (...) października 2012 r.) na podstawie nierzetelnych i wprowadzających w błąd danych zawartych w raporcie w zakresie opisu budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. (...), w ostrej granicy z budynkiem B, tj. pominięcia opisu tego budynku na mapach stanowiących załącznik do raportu (niewskazania, na mapach, że jest to budynek usługowo-mieszkalny) oraz nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji wszystkich dowodów w niniejszej sprawie, jak i dowodów, które organowi pierwszej instancji winny być znane z urzędu;

3.

błędne zastosowanie art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej poprzez niewłaściwą ocenę uwarunkowań dotyczących przedmiotowego przedsięwzięcia określonych w pkt 1 wskazanego przepisu (w szczególności skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu, powiązań z innymi przedsięwzięciami oraz wzajemnych ich proporcji, jak np. brak ustalenia i analizy kumulowania się oddziaływań z istniejącą przy ul. (...) inwestycją spółki M. S.A. - halą targową M. na (...), związanych z przedmiotową inwestycją emisji hałasu, spalin oraz występowania innych uciążliwości, w szczególności obciążenia drogi gminnej ul. (...) wynikającego z przeznaczenia przedmiotowej inwestycji na pomieszczenia na wynajem biur i pomieszczeń na cele komercyjne), a w szczególności brak oceny faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji i zasięgu oddziaływania na sąsiednie nieruchomości, w szczególności pod kątem wpływu planowanych wykopów (do poziomu 8 m ppt) na sąsiednią nieruchomości J. i H. H., stanowiącą zabudowaną działkę nr ew. (...), położoną w odległości kilku metrów od przedmiotowej inwestycji - budynku, który został wybudowany w latach 80 i braku wprowadzenia jakichkolwiek zabezpieczeń w decyzji organu pierwszej instancji dla przedmiotowego budynku poprzez wyraźne nałożenie na inwestora obowiązku wprowadzenia konkretnych zabezpieczeń przed zawaleniem lub zniszczeniem budynku, jak i ochroną warunków mieszkaniowych, które w ocenie stron podczas inwestycji i prowadzenia wykopów na ponad 8 metrów w głąb ziemi i w odległości 4 metrów od istniejącego budynku J. i H. H., podczas, których to wykopów szacuje się, że powstanie około 130 m3 ziemi (skarżący odesłali w tym zakresie do str. 3 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) marca 2010 r. znak (...)), a przebywanie w istniejącym budynku podczas realizacji inwestycji będzie zagrażało zdrowiu, a nawet życiu małoletnich dzieci jak i dorosłych;

4.

pominięcie przy wydawaniu decyzji § 34 pkt 4 w zw. § 17 ust. 3, 5 i 6 (ustalenia w zakresie ochrony i kształtowania środowiska) Planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)" poprzez pominięcie stanowiska zawartego w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) marca 2010 r. znak: (...), w którym zostało wprost powiedziane, że zasięg przestrzenny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia będzie obejmował najbliższe otoczenie miejsca jego realizacji, a tym samym zakres oddziaływania przedsięwzięcia będzie wykraczał poza teren działki własnej przedsięwzięcia, co pozostaje w sprzeczności z zapisami § 34 ust. 4 i § 17 ust. 3 Planu zagospodarowania przestrzennego;

5.

naruszenie przepisów Planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)" z uwagi na sprzeczność inwestycji z warunkiem zapewnienia dostępności dojazdu do działki (...) przez działki inwestora, poprzez przyjęcie przez organ, że badanie zgodności przedsięwzięcia z tym warunkiem planu jest przedwczesne i niemożliwe;

6.

naruszenie przepisów Planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)" w zakresie realizacji przez przedmiotowe przedsięwzięcie wymogu zapewnienia m.in. powierzchni biologiczno-czynnej oraz błędne przyjęcie, iż organy środowiskowe nie są zobowiązane do weryfikacji zgodności inwestycji z ww. wymogiem Planu;

7.

naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej poprzez fragmentaryczne wyjaśnienie zgodności planowanego przedsięwzięcia, tzn. ograniczenie badania zgodności jedynie z zapisem § 34 ust. 1 pkt 1.1 Planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "(...)", tj. z przeznaczeniem podstawowym. Podczas, gdy planowana inwestycja, aby doszło do uznania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego musi być zgodna ze wszystkimi warunkami planu, w tym warunkami dotyczącymi ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich, jak również innymi warunkami planu zagospodarowania przestrzennego, a do fundamentalnego obowiązku organu prowadzącego postępowanie należy sprawdzenie zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia ze wszystkimi warunkami planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej jeśli organ prowadzący postępowanie powołuje się m.in. na okoliczność, iż został zachowany wymóg powierzchni biologicznie czynnej, gdzie tym czasem z merytorycznej analizy danych zawartych w raporcie wynika, że wymóg ten nie został zachowany;

8.

naruszenie art. 9 i 10 k.p.a. na skutek niedoręczenia stronom postępowania: J. i H. H., jak i P. H. w toku postępowania opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) października 2012 r. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2012 r.

Skarżący stwierdzili, że opisane wyżej uchybienia doprowadziły do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora, pomimo nieprawidłowości raportu, jak również braku analizy treści raportu pod kątem merytorycznym, a w szczególności oczywistej sprzeczności z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 2010 r., który stwierdził, że zasięg przestrzenny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia będzie obejmował najbliższe otoczenie miejsca jego realizacji, a tym samym zakres oddziaływania przedsięwzięcia będzie wykraczał poza teren działki własnej przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania (P. sp. z o.o. z siedzibą w W.), reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 29 lipca 2014 r. wniosła o oddalenie skarg, stwierdzając, że w sprawie nie doszło do żadnego z naruszeń prawa podnoszonych przez skarżących, jak również brakuje podstaw do stwierdzenia któregokolwiek z naruszeń wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uczestnik podkreślił, że przedmiotowa sprawa dotyczy pierwszego z etapów realizacji inwestycji budowalnej, a wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie kolejnych decyzji, jak decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja środowiskowa nie przesądza ani o realizacji inwestycji, ani o szczegółowych rozwiązaniach obiektów budowlanych, które rozstrzygać będzie organ administracji architektoniczno-budowlanej. W dalszej części pisma Spółka odniosła się do poszczególnych zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.

Strony postępowania i uczestnik postępowania podtrzymały swoje stanowiska na rozprawie w dniu 26 września 2014 r.

Działająca w imieniu skarżących pełnomocnik, odnosząc się do pisma uczestnika postępowania z dnia 29 lipca 2014 r., stwierdziła, że: 1) inwestycja objęta będzie dwiema odrębnymi decyzjami pozwoleniami na budowę; 2) w sprawie powinny być prowadzone dwa odrębne postępowania dotyczące ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, jedno w odniesieniu do zespołu budynków A, a drugie do zespołu budynków B; 3) przedłożony raport zawiera sformułowania, które sprzeczne są ze stanem faktycznym i nie jest on sporządzony prawidłowo pod względem merytorycznym (dostęp komunikacyjny do działki nr ew. (...), wielkość powierzchni biologicznie czynnej); 4) wyrzutnie spalin skierowane zostały na budynek J. i H. H., który znajduje się w odległości 4-5 metrów od zamierzonej inwestycji; 5) wadą raportu jest nieprecyzyjne odniesienie się do kwestii kumulacji oddziaływań. W raporcie stwierdzono, iż nie będzie dochodzić do kumulacji oddziaływań z halą obiektu M., albowiem natężenie ruchu pojazdów występuje tam w godzinach wczesnoporannych i wieczornych, a planowane obiekty budowlane będą czynne w godzinach 8 - 18. Hala M. otwarta zaś jest od godziny 6 rano do późnych godzin wieczornych.

Pełnomocnik uczestnika postępowania (P. sp. z o.o. z siedzibą w W.) wyjaśnił, że rozdzielenie inwestycji polegającej na realizacji zespołu budynków A od zespołu budynków B mogłoby spowodować zarzut nieuwzględnienia kumulacji ich oddziaływań. Objęcie zamierzonej inwestycji jednym rozstrzygnięciem wynikało także z faktu uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji. Realizacja zamierzonej inwestycji została wbrew zarzutom skarg dogłębnie przeanalizowana także w kontekście zapisów planów zagospodarowania przestrzennego tego obszaru. Pełnomocnik podkreślił, że wyrzutnie zanieczyszczeń zostały przewidziane na dachu projektowanych budynków (zarówno zespół A, jak i zespół B).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2014 r. wydano w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez P. H. oraz J. i H. H. od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) (znak: (...)) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zasadą administracyjnego postępowania odwoławczego jest reformatoryjny charakter orzekania przez organ wyższego stopnia. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest zatem zarówno weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, jak i rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie. Z tych względów organ odwoławczy przed wydaniem swojej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powinien on przede wszystkim ocenić zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, a także dokonane przez ten organ ustalenia. W swej ocenie organ odwoławczy nie jest skrępowany ani tymi ustaleniami, ani argumentami odwołania.

Organ prowadzący postępowanie odwoławcze w takim samym stopniu, jak organ pierwszej instancji, musi kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania. Stosownie więc do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania jego obowiązkiem jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organy administracji obu instancji dowody podlegają natomiast ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia podjętej decyzji z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie czyni zadość wymogom płynącym z powołanych przepisów k.p.a. Analiza treści uzasadnienia tej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie tyle ponownie rozpatrzył sprawę, co dokonał oceny decyzji organu pierwszej instancji. Nie przeprowadził samodzielnej oceny zgromadzonych w toku postpowania dowodów i odniósł się do postawionych przez odwołujących się zarzutów w sposób nadto ogólnikowy. Kolegium nie skonfrontowało tych zarzutów w wystarczającym - odpowiadającym rygorom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - stopniu z dołączonymi do akt sprawy dokumentami, w szczególności z raportem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Należy przy tym zaznaczyć, że nie jest rolą organu administracji samodzielna ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod kątem zawartych w nim wiadomości specjalnych. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 k.p.a.). Dokonywana więc samodzielnie przez organ administracji ocena raportu dotyczyć może tego, czy jest on kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), dalej powoływanej jako ustawa ocenowa. Także sąd administracyjny, dokonując oceny decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11).

Zarówno zatem w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i w toku postępowania sądowadministracyjnego wszczętego skargą na taką decyzją, raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie pod kontem wymagań określonych w art. 66 ustawy ocenowej. Raport niespełniający tych wymagań nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Zarzut stawiany raportowi powinien być jednak oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnymi wymogami, stawianymi mu przez wskazany przepis (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1848/10).

W odwołaniach z dnia 30 lipca 2013 r. strony postawiły m.in. zarzuty naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c), a także art. 66 ust. 6 ustawy ocenowej.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia i c) emisji. Z kolei art. 66 ust. 6 ustawy ocenowej stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji.

Jak wynika z treści odwołań, zdaniem P. H. oraz H. i J. H. naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c) polegać ma na braku w raporcie analizy i opisu skumulowanych oddziaływań na środowisko wynikających z istnienia przedsięwzięcia, jak i emisji w powiązaniu z innymi przedsięwzięciami, w szczególności z istniejącą przy ul. (...) inwestycją M. S. A. - halą targową M. na (...).

Odnosząc się do tego zarzutu, organ odwoławczy zawarł uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (pkt II.2.1) stwierdzenie, że raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia - w pkt IIII, a w szczególności w pkt III.1.5 i III.2.2 - zawiera wymagane opisy, w tym dotyczące oddziaływania skumulowanego (jego braku) na środowisko. Ponadto stwierdził, że nawet gdyby uznać, że przedmiotowy raport opisów takich nie zawiera, lub że byłyby one niepełne, to należałoby to uznać co najwyżej za wadę samego raportu, a nie decyzji, w oparciu m.in. o ten raport wydanej.

Oceniając przywołane stanowisko organu odwoławczego, należy zgodzić się co do tego, że w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie można postępowaniu dowodowemu zarzucić braków, które nie mają znaczenia dla treści decyzji, w szczególności polegających na nieustaleniu faktów nieistotnych dla treści decyzji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1848/10). W realiach przedmiotowej sprawy, nie sposób jednak zaakceptować stanowiska, że brak, czy też niekompletność wymaganego w raporcie opisu skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikającego z jego istnienia i emisji, nie miały znaczenia dla decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

Otóż strony zwróciły uwagę we wniesionych odwołaniach na fakt, że oddziaływania ulic pomiędzy którymi położone jest planowane przedsięwzięcie ((...) i (...)) i ruchu związanego z funkcjonowaniem budynków będą się kumulować. Podniosły, że po drugiej stronie ul. (...) znajduje się hala targowa - M. generująca duże nasilenie ruchu z uwagi na jej rozmiar i przeznaczenie (sprzedaż detaliczna i hurtowa artkułów spożywczych i przemysłowych dla przedsiębiorców). Odwołujący się nie zgodzili się także ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, co do tego, że brak konieczności rozpatrzenia kumulacji oddziaływań z halą targową - M. uzasadniony jest różnicami w porze natężenia ruchu pojazdów (handel typu pół-hurtowego z zakupami w godzinach wczesno-porannych i wieczornych) i eksploatacji planowanych obiektów zespołu biurowego w odmiennych godzinach, typowych dla pracy tego obiektu (8:00 - 18:00). Strony zakwestionowały też twierdzenie zaskarżonej decyzji, zaczerpnięte z treści raportu, odnośnie do ilości miejsc postojowych na parkingu M. Podały również w wątpliwość ustalenie zaskarżonej decyzji dotyczące godzin natężenia ruchu do hali M.; wskazały na brak jakiejkolwiek analizy i dowodów potwierdzających największe natężanie ruchu do owej hali w godzinach rannych i wieczornych. Odwołując się przedstawili też argumentację, mającą przemawiać za błędem w ustaleniach organu w tym zakresie, wskazując, że ruch samochodowy do hali M. odbywa się głównie w porze dziennej, zatem w godzinach pracy biur planowanych obiektów.

W tak przedstawiających się okolicznościach sprawcy stanowisko organu odwoławczego zawarte w przywołanym pkt II.2.1 uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymaganiom stawianym organowi odwoławczemu przez powołane wyżej przepisy k.p.a. Nie sposób bowiem przyjąć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyczerpującego rozpatrzyło materiał dowodowy sprawy i dokonało jego należytej oceny. Jak już podano, organ odwoławczy wskazał wprawdzie na pkt III raportu, stwierdzając, że zawiera on wymagane opisy, jednakże nie wyjaśnił

- z odniesieniem się do obszernej argumentacji odwołań - 1) które konkretnie zapisy raportu czynią jego zdaniem zadość wymaganiom stawianym przez art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy ocenowej w zakresie opisu oddziaływań skumulowanych (ewentualnie ich braku), w szczególności w kontekście sąsiedztwa obiektu M. oraz 2) dlaczego w ocenie organu odwoławczego zapisy te należy uznać za wystarczające. Kolegium nie odniosło się również do twierdzenia organu pierwszej instnacji - kwestionowanego przez skarżących - co do braku potrzeby rozpatrzenia kumulowania się oddziaływań z eksploatacją obiektu M. z racji zasadniczych różnic w porze natężenia ruchu (str. 26 decyzji organu pierwszej instancji). Jak już natomiast wskazano, nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że wadliwość raportu w tym zakresie nie miałaby wpływu na prawidłowość decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Podobnie - negatywnie - należy ocenić zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym odnosi się ona do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy ocenowej. Twierdzenie organu odwoławczego, że wskazania zawarte w pkt III.7.2 raportu, aczkolwiek nieco skrótowe, należy uznać za wystarczające, nie pozawala Sądowi ustalić, jakimi w istocie przesłankami kierowało się Kolegium, przyjmując, że zamieszczenie w raporcie jedynie lakonicznej informacji o nieprzewidywaniu likwidacji planowanej zabudowy w najbliższej perspektywie czasowej oraz o możliwości powstania odpadów budowalnych i typowych dla eksploatacji, nie ma znaczenia dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważając, że w obliczu nieuwzględnienia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia w fazie jego likwidacji, organ odwoławczy, powołał się na kryterium nieracjonalności, należy podkreślić, że to przepisy prawa (art. 66 ustawy ocenowej), a nie względy racjonalności przesądzają o koniecznej treści raportu o odziaływaniu na środowisko.

Analizując akta sprawy, w szczególności zaś treść odwołań od decyzji organu pierwszej instancji, należy zauważyć, że poza dwoma powyżej opisanymi, skarżący postawili szereg innych zarzutów wobec decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowali w szczególności nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, wynikające z błędnych lub nierzetelnych ustaleń raportu odziaływania na środowisko, które - pomimo sprzeciwu stron - zostały przyjęte za podstawę wydania decyzji przez Prezydenta W. W tym zakresie, poza ogólnikowym stwierdzeniem o prawidłowym wywiązaniu się przez organ pierwszej instancji z nałożonych nań obowiązków, Kolegium także nie odniosło się do twierdzeń odwołujących się.

Powyższe spostrzeżenia w zakresie braków postępowania przed organem drugiej instancji, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia (...) lutego 2014 r., świadczą w ocenie Sądu o niepełnym, wybiórczym i pozbawionym własnej oceny odniesieniu się przez organ odwoławczy do materiału dowodowego sprawy, zwłaszcza w kontekście okoliczności podniesionych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. To zaś powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Nie sposób bowiem ustalić, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy, orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w szczególności niemożliwie jest ustalenie faktów, które organ uznał za udowodnione, a także przyczyn, z jakich odmówił racji twierdzeniom skarżących.

Ponieważ wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem powołanych wyżej przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd nie ma możliwości odniesienia się do postawionych w skargach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności zaś art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej. Wobec wykazanych wyżej uchybień w zakresie oceny materiału dowodowego, które przełożyły się na nieodpowiadające rygorom art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie ma bowiem możliwości odniesienia normy zawartej we wskazanym przepisie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy - nie można zweryfikować, czy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy dokonano właściwej oceny uwarunkowań dotyczących przedmiotowego przedsięwzięcia, określonych w pkt 1 art. 63 ust. 1, w szczególności zaś powiązań przedmiotowego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, np. halą targową M. na (...).

Z tych samych względów nie mogła podlegać ocenie zasadność zarzutów naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej, a w konsekwencji przepisów Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) (uchwała Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2000 r. nr (...) - Dz. Urz. Woj. (...) z 2001 r. Nr (...), poz. (...)).

W tym miejscu należy jednakże podzielić stanowisko organu odwoławczego, co do tego, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie ma potrzeby dokonywania oceny zamierzonego przedsięwzięcia pod kątem ustaleń planu istotnych dopiero na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, w szczególności w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia w pierwszym rządzie cel postępowania ocenowego i determinowany nim zakres oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz 3) wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy ocenowej).

Ponadto, wykładni art. 80 ust. 2 nie można dokonywać w oderwaniu od innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności zaś przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Te zaś przewidują związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższych względów, zdaniem Sądu, stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 80 ust. 2 ustaw ocenowej nie obejmuje ustaleń planu, co do których wypowie się organ administracji architektoniczno-budowlanej na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Ogranicza się ono tylko do tych ustaleń, które są istotne z punktu widzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym w art. 62 ustawy ocenowej. Przyjęcie odmiennego rozumienia art. 80 ust. 2, zakładającego stwierdzenie zgodności lokalizacji z wszelkimi ustaleniami planu miejscowego, byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem niedopuszczalnej sytuacji "nakładania się" kompetencji organu ochrony środowiska i organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia podniesiona w skargach okoliczność nieprawidłowości, które zdaniem skarżących, miały miejsce w zakresie doręczenia im uzgodnień i opinii wydanych przez organy współdziałające w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii zawarte w pkt II.2.9 zaskarżonej decyzji należy ocenić jako prawidłowe.

Ponieważ jednak zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2014 r. zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego powołanych na wstępie rozważań Sądu, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne było uchylenie tej decyzji.

Po zwrocie akt sprawy z odpisem prawomocnego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpatrzy sprawę, uwzględniając reformatoryjny, a nie kontrolny, charakter orzekania w postępowaniu w drugiej instancji. Rozpatrzy więc sprawę ponownie, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniach P. H. oraz H. i J. H. Ustalenia faktyczne i stanowisko organu, w tym odnośnie do zarzutów odwołań, znajdą odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu nowo podjętej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcia o kosztach zostały oparte o treść art. 200 i 205 § 2, a także - w zakresie pkt 2 - o treść art. 202 § 2 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.