Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564585

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 czerwca 2014 r.
IV SA/Wa 775/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Tomasz Wykowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia (...) lutego 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie z dnia (...) grudnia 2013 r. Wojewody (...) wymierzające Wójtowi Gminy S. karę w wysokości 3500 (trzy tysiące pięćset) złotych za siedem dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy.

Nadleśnictwo S. wnioskiem z dnia (...) września 2010 r. (wpływ do Urzędu Gminy S. w dniu (...) września 2010 r.) zwróciło się do Wójta Gminy S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie urządzeń małej retencji w celu ochrony i regeneracji wybranych ekosystemów mokradłowych na terenie Nadleśnictwa S., zlewnie ścieków T. i S.

Wójt Gminy S. - po rozpatrzeniu powyższego wniosku i uzgodnieniu planowanej inwestycji z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. Rejonowy Oddziału w S. oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. - wydał w dniu (...) grudnia 2010 r. decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego.

Wojewoda (...) w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku powyższego postępowania ustalił, że od dnia wpływu wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego do dnia wydania decyzji upłynęło łącznie 91 dni. W okresie od (...) listopada do (...) grudnia 2010 r. bieg terminu do wydania decyzji, został wstrzymany z uwagi na dokonywane uzgodnienia projektu decyzji. W konsekwencji Wojewoda (...) stwierdził, że Wójt Gminy S. wydając decyzję ustalającą lokalizację celu publicznego w dniu (...) grudnia 2010 r. uczynił to z siedmiodniową zwłoką. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2013 r., na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), dalej również "u.p.z.p.", Wojewoda wymierzył Wójtowi Gminy S. karę pieniężną w wysokości 3500 (trzy tysiące pięćset) złotych.

Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy S. na powyższe postanowienie - postanowieniem z dnia (...) lutego 2014 r. - utrzymał je w mocy.

W ocenie organu odwoławczego Wojewoda (...) nie naruszył ani art. 7 i art. 77 przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej również "k.p.a." przy ocenie zebranego materiału dowodowego w sprawie, ani przepisów art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy określaniu terminu, w jakim została wydana decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odniesieniu do podniesionego w zażaleniu zarzutu dotyczącego sprzeczności przepisu art. 51 u.p.z.p. z konstytucyjnym porządkiem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej, Minister wywiódł, że organy administracji nie są uprawnione do oceny zgodności stosowanego przepisu prawa z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa, ani też do kontrolowania słuszności, celowości i trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę.

Organ odwoławczy nie uwzględnił również wskazanej w zażaleniu okoliczności wskazującej na obiektywne problemy z terminowym załatwianiem spraw, tj. wzrastającą liczbę wniosków o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, która obsługiwana jest przez jednego pracownika urzędu, kompetentnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta, zdaniem Ministra nie jest uzasadnioną przeszkodą w załatwieniu sprawy w ustawowym terminie i nie należy do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lutego 2014 r. wywiódł Wójt Gminy S.

Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 2 i 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozwinięciu zarzutów strona skarżąca przedstawiła argumentację analogiczną jak w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów pierwszej i drugiej instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lutego 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie-naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do terminu, o którym mowa w cytowanym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.).

Z przedłożonych akt administracyjnych sprawy, stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia wynika, że bieg 65-dniowego terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpoczął się w dniu (...) września 2010 r. tj. dniu złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podczas biegu powyższego terminu - pismami z dnia (...) listopada 2010 r. - Wójt Gminy S. skierował wnioski o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i 8 u.p.z.p., do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. Rejonowy Oddział w S. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. Wnioski te zostały nadane w placówce pocztowej w dniach - odpowiednio - (...) listopada 2010 r. i (...) listopada 2010 r. Stanowiska powyższych organów uzgadniających projekt ww. decyzji wpłynęły do Urzędu Gminy S. odpowiednio w dniach (...) listopada 2010 r. oraz (...) grudnia 2010 r. W dniu (...) grudnia 2010 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiotowej sprawie.

Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie ustaliły, że od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego do dnia wydania decyzji upłynęło 91 dni. Jednocześnie organy uznały, iż 19 dni tego okresu (od dnia 20 listopada 2010 r. do dnia 8 grudnia 2010 r.), podlega odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p.

Strona skarżąca kwestionując powyższe obliczenia podniosła, że organy administracji orzekająca w sprawie nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy w kontekście ustalenia tych terminów. Strona skarżąca dowodzi że, opóźnienie powstało z przyczyn od niej niezależnych i wskazała, że tylko jeden pracownik urzędu zajmuje się sprawami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, a liczba wniosków o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stale wzrasta.

Wyjaśnić należy, że brzmienie art. 51 ust. 2 u.p.z.g. nie zezwala na uznaniowość w tego rodzaju sprawach i zobowiązuje właściwy organ do obligatoryjnego wymierzenie kary w przypadku nie wydania decyzji lokalizacyjnej w ustawowym terminie. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona.

Na gruncie niniejszej sprawy organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że usprawiedliwionym opóźnieniem w wydaniu decyzji był okres uzgodnienia projektu decyzji z innymi organami. Słusznie również przyjęły, że wewnętrzne problemy organizacyjne urzędu nie mogą w żaden sposób wpływać na realizację obowiązku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie określonym w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. i nie stanowi to żadnej z przesłanek określonych w ust. 2c powołanego przepisu. Sąd podziela takie stanowisko organów, które znajduje odzwierciedlenie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (np. orzeczenia powołane w zaskarżonym postanowieniu). Wójt jako szef urzędu gminy ponosi odpowiedzialność za funkcjonowanie urzędu i organizację jego pracy. Tym samym zobligowany jest do wcześniejszego podjęcia koniecznych działań, w celu zapewnienie należytej obsady kadrowej urzędu (np. przeszkolenie innego zatrudnionego pracownika do wykonywania pracy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego przeprowadzenia konkursu lub znalezienia zastępstwa na umowę zlecenia, czy też umowę o dzieło) i płynnego załatwiania spraw wpływających do urzędu.

W świetle powyższego, Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i znajdującej rozwinięcie w art. 77 k.p.a. Organy administracji podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Strona skarżąca nie podjęła trudu podważenia jakiejkolwiek okoliczności ustalonej przez organ, tylko ogólnikowo stwierdziła, że sprawa nie została wyjaśniona. Taki zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut zastosowania art. 51 u.p.z.p., który w ocenie strony skarżącej jest sprzeczny z porządkiem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej ustalonym w Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. Organ prawidłowo wskazał na brak kompetencji w zakresie stwierdzenia konstytucyjności przepisu prawa będącego podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia oraz ciążącym na nim obowiązku stosowania przepisów, które mają moc powszechnie obowiązującą.

Konkludując Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd dokonując z urzędu kontroli prawidłowości zaskarżonych aktów administracyjnych, nie dostrzegł również uchybień tego rodzaju, by uzasadniały one uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.