Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1630087

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 października 2013 r.
IV SA/Wa 747/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska.

Sędziowie WSA: Leszek Kobylski (spr.), Iwona Szymanowicz-Nowak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy

1.

oddala skargę;

2.

przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. J. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzja z dnia (...) lutego 2013 r. znak (...) Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2012 r. poz. 680, dalej określana jako " ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony" / oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego / t.j Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej określany jako " k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania obywatelki Federacji (...) K. S. ustawowego przedstawiciela małoletniej F. K. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie:

1)

odmowy nadania statusu uchodźcy

2)

odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej

3)

braku udzielenia zgody na pobyt tolerowany

4)

wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

5)

zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy orzekła o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 1-4, natomiast w części dotyczącej pkt 5 uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy małoletniej F. K., wystąpiła ustawowa przedstawicielka będąca matką obywatelka Federacji (...) K. S.

Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołaną wyżej decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że sytuacja małoletniej jest nierozerwalnie związana z sytuacją matki, której Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców decyzja z dnia (...) grudnia 2012 r. pozbawił ochrony uzupełniającej oraz wyznaczył termin utraty tej ochrony na dzień przypadający po upływie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji, a Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Od odmownej decyzji I instancji odwołanie złożyła wnioskodawczyni K. S., zarzucając naruszenie przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, poprzez uznanie, że jej małoletnia córka nie spełnia przesłanek do przyznania jej statusu uchodźcy oraz zarzut naruszenia przepisów k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Uzasadniając decyzję o utrzymaniu o mocy zaskarżonej decyzji I instancji, Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że sprawę wniosku małoletniej F. K. należy rozpatrywać w ścisłym związku z rozstrzygnięciem w sprawie jej matki K. S. W tym kontekście organ podniósł, że wspomniana K. S. w dacie składania wniosku dotyczącego córki korzystała z ochrony uzupełniającej udzielonej na podstawie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) września 2008 r.

Jednakże w związku z faktem opuszczenia przez nią terytorium RP i dwuletnim pobytem w C., po powrocie do Polski w dniu (...) września 2012 r., zostało wszczęte postępowanie w sprawie pozbawienia jej ochrony uzupełniającej, a po jego przeprowadzeniu w trakcie którego odbyło się przesłuchanie cudzoziemki, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. pozbawił wymienioną ochrony uzupełniającej, a Rada do Spraw Uchodźców jako organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzja z dnia (...) lutego 2013 r. utrzymała zaskarżoną decyzję.

W treści powołanych wyżej decyzji organu wskazały, że w okresie prawie dwuletniego pobytu w kraju pochodzenia tj. w C., wspomnianą K. S. nie spotkały prześladowania lub sytuacje stwarzające bezpośrednie niebezpieczeństwo zagrożenia życia. W okresie pobytu w C. wymieniona w lipcu 2011 r. urodziła córkę F. K., zgłosiła ten fakt władzom kraju pochodzenia, uzyskała w USC świadectwo urodzenia oraz wpisanie osoby małoletniej córki do dokumentu paszportowego. Bez przeszkód, w wybranym przez siebie terminie, powróciła wraz z małoletnia córka do Polski, dołączając do swoich rodziców.

W kontekście powyższych ustaleń, organy uznały, że w sytuacji K. S. nastąpiła zmiana okoliczności z powodu których była wymienionej udzielona ochrona uzupełniająca i ma ona charakter na tyle znaczący i trwały, że ochrona nie jest już wymagana.

Powyższe, odnoszone przez zachowanie zasady jedności rodziny, do sytuacji małoletniej córki F. K., uzasadnia odmowę przyznania jej statusu uchodźcy i uprawnień towarzyszących.

Jednocześnie Rada do spraw Uchodźców uchyliła decyzje organu I instancji w części dotyczącej zakazu dla małoletniej ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy, gdyż o ocenie organu rozstrzygnięcie w tym zakresie pozbawione było podstawy prawnej.

W skardze na powyższą decyzję skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła decyzji Rady naruszenie następujących przepisów:

1)

przepisów prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tych przepisach

2)

przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji W uzasadnieniu skargi skarżąca w sposób opisowy podniosła, że w sprawie jej małoletniej córki nie została uwzględniona złożoność jej sytuacji rodzinnej, w tym małżeńskiej oraz uzasadnione obawy przed zagrożeniem bezpieczeństwa osobistego w kraju pochodzenia, co winno stanowić wystarczającą podstawę dla udzielania jej córce ochrony międzynarodowej, przez przyznanie jej na terytorium RP statusu uchodźcy. Dla podkreślenia znaczenia jej argumentów skarżąca powołała obszerne fragmenty informacji organizacji międzynarodowych zamieszczonych w Internecie na temat sytuacji wewnętrznej w kraju pochodzenia w I. 2011-2012.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższą regulację Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców orzekająca o odmowie nadania małoletniej F. K. statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, braku udzielenia zgody na pobyt tolerowany, wydalenia z terytorium RP. Podstawą prawną wydanych decyzji stanowił art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli nie istnieje rzeczywiste ryzyko poważnej krzywdy.

Organy obu instancji, wskazując na zasadę jedności rodziny zasadnie uznały, że zaistniały przesłanki do odmowy nadania małoletniej F. K. statusu uchodźcy oraz do odmowy udzielania ochrony uzupełniającej, z uwagi na sytuację prawna jej matki K. S.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że K. S. po uzyskaniu w Polsce ochrony uzupełniającej w 2010 r. wyjechała wraz z mężem do (...) i i przez okres dwóch lat przebywała w kraju pochodzenia. W lipcu 2011 r. w G. urodziła córkę F. K. Zgłosiła ten fakt miejscowym władzom i uzyskała w USC świadectwo urodzenia. Wystąpiła również z wnioskiem do Urzędu Federalnej Służby Migracyjnej w G. o wpisanie do swego paszportu małoletniej córki.

Powyższe dowodzi, że wymieniona bez przeszkód korzystała z usług administracji Federacji (...), a z jej zeznań po powrocie do Polski nie wynika, by spotkały ją w kraju pochodzenia jakiekolwiek prześladowania lub groziło jej bezpośrednie niebezpieczeństwo zagrożenia życia.

W związku z tym wspomnianą wyżej decyzją z dnia (...) września 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców pozbawił wymienioną ochrony uzupełniającej, a Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Odmowa nadania małoletniej F. K. statusu uchodźcy, odmowa udzielanie jej ochrony uzupełniającej, brak zgody na pobyt tolerowany i orzeczenie o wydaleniu z terytorium RP - są konsekwencją prawną pozbawienia matki ochrony uzupełniającej na terytorium RP.

Zarzuty skargi odnoszące się do niewystarczającego uwzględnienia w sprawie niestabilnej sytuacji w kraju pochodzenia z powoływaniem się przez skarżącą na fragmenty informacji organizacji międzynarodowych na ten temat, nie mogły odnieść zamierzonego zamiaru, gdyż jak to podniosły organy, podjęte decyzje w sprawie małoletniej nie wynikały z braku wiedzy o sytuacji w jej kraju pochodzenia i stanie przestrzegania w nim praw człowieka, lecz wyłącznie z oceny prawnej sprawy matki i złożonych przez nią oświadczeń. Tego rodzaju podejście pozostaje w zgodzie z wymogami konwencji Genewskiej związanymi z koniecznością indywidualizacji prześladowań, potrzebą oceny racjonalizacji obaw w połączeniu z oceną wiarygodności aplikanta, wreszcie oceną faktycznych i przewidywanych kroków jakie zostały lub mogą zostać podjęte przeciwko tej osobie biorąc pod uwagę jej poglądy i odczucia. Tylko w takim zakresie może mieć znaczenie ogólna sytuacja społeczno-polityczna i polityczno-ekonomiczna kraju pochodzenia cudzoziemca ( podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2005 r. sygn. V SA/Wa 2139/04).

Wreszcie Sąd nie znalazł podstaw aby zarzucić postępowaniu wyjaśniającemu prowadzonemu przez organy administracyjne nieprawidłowości w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, stąd zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.