Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013611

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 sierpnia 2019 r.
IV SA/Wa 542/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman.

Sędziowie: WSA Anna Sękowska, del., SO Aleksandra Westra (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu wniosku E. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) maja 2015 r., znak: (...), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) grudnia 2012 r., znak (...), o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy klasy (...) łączącej (...) (skrzyżowanie ul. (...) i (...)) z ul. (...) (droga powiatowa (...)) w granicach miasta (...), utrzymał w mocy decyzję z (...) maja 2015 r.

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., znak (...), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy klasy (...) łączącej (...) (skrzyżowanie ul. (...) i (...)) z ul. (...) (droga powiatowa (...)) w granicach miasta (...).

W dniu 5 maja 2014 r. E. S. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o podjęcie czynności weryfikacyjnych w stosunku do ww. decyzji. W pismach z dnia 24 maja 2014 r. oraz 22 lipca 2014 r. wskazał, że wnosi o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie stwierdził przesłanek przemawiających za koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) grudnia 2012 r.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia (...) lutego 2016 r., znak: (...), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) maja 2015 r., nie znajdując podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1115/16, wydanym na skutek rozpoznania skargi wniesionej przez E. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) lutego 2016 r. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, utrzymując w mocy decyzję własną z dnia (...) maja 2015 r., nie dokonał ponownego, całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem orzekania przez organ pierwszej instancji, naruszając art. 15 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał również, że organ nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ wydał kwestionowaną decyzję. W uzasadnieniu powołano, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności, albowiem nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W szczególności organ wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Właściwym organem do wydania przedmiotowej decyzji był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...). Powołano, że ze znajdującego się w aktach wypisu uproszczonego z ewidencji gruntów wynika, że planowana inwestycja będzie realizowana m.in. na działce nr (...) obręb (...) gmina (...), która stanowi teren zamknięty na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 marca 2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MIniR z 2014 r. Nr 25, poz. 25). Ponadto, zgodnie z art. 75 ust. 6 ustawy ooś, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska.

W ocenie organu nie doszło również do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) w podstawie prawnej decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. przywołał przepisy ustawy ooś, na podstawie których oparł rozstrzygnięcie, jak również odpowiedni punkt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 t.j.).

Rozważając zaś przesłankę rażącego naruszenia prawa organ przenalizował w tym aspekcie poszczególne zarzuty strony.

W odniesieniu do zarzutu wydania rozstrzygnięcia na podstawie sfałszowanych dokumentów organ uznał, że przywoływane przez stronę obwieszczenie Wojewody (...) informujące o rozprawie administracyjnej nie dotyczyło postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w związku z czym kwestia ta nie może być brana pod uwagę w przedmiotowym postępowaniu, tj. dotyczącym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia (...) grudnia 2012 r. została wydana zgodnie z wnioskiem inwestora i dotyczy ona budowy ulicy klasy (...) łączącej (...) (skrzyżowanie ul. (...) i (...)) z ul. (...) (droga powiatowa (...)) w granicach miasta (...). Wskazano, że pomimo, że z nazwy przedsięwzięcia nie wynika wprost, że droga powiatowa nr (...) zlokalizowana jest na terenie gminy (...), kwestia ta została wyjaśniona w sentencji decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. (str.1). Organ powołał punkt 1.1.1.1 rozstrzygnięcia, w którym wskazano, że inwestycja realizowana będzie w granicach administracyjnych miasta (...) oraz podkreślono, że jedynie droga powiatowa nr (...) i część tarczy zlokalizowanego na niej ronda są położone na ternie gminy (...). Ponadto organ zauważył, że usytuowanie i przebieg przedmiotowej inwestycji określono w załączniku graficznym do decyzji - Załącznik nr 2. Z tych względów organ ocenił, że z treści kwestionowanej decyzji jednoznacznie wynika, jaki obszar zostanie zajęty pod realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jaki będzie zakres oddziaływania inwestycji na środowisko. W odniesieniu do kwestii informowania stron w trakcie toczącego się postępowania, organ wskazał, że liczba stron w przedmiotowym postępowaniu przekroczyła 20, a zatem zastosowanie znalazł art. 74 ust. 3 ustawy ooś, zgodnie z którym o wszelkich czynnościach administracyjnych podejmowanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska strony były informowane w drodze obwieszczenia. Powołano, że w ten sam sposób podano do publicznej wiadomości informacje m.in. o wszczęciu postępowania, stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy ooś, uzyskaniu opinii właściwego organu sanitarnego, a także wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ustalił, że obwieszczenia były każdorazowo wywieszane w Urzędzie Miasta (...), Urzędzie Gminy (...) oraz w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w (...). Ponadto zamieszczane były w Biuletynie Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w (...). Organ dokonał weryfikacja terminów wywieszenia obwieszczeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) i uznał za prawidłowe zawiadamianie stron postępowania oraz zainteresowanego społeczeństwa o podejmowanych przez ww. organ czynnościach administracyjnych. Organ wskazał również, że nie posiada wiedzy, aby w kwestii sfałszowania dowodów toczyło się postępowanie karne. W ocenie organu z uwagi na powyższe nie można również stwierdzić, aby ww. zarzuty mogły stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) grudnia 2012 r.

W nawiązaniu do zarzutu pominięcia dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie odcinka drogi zlokalizowanej na terenie Gminy (...) to wskazano, że cały zakres inwestycji, obejmujący również cześć terenu w gminie (...), został scharakteryzowany w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Powołano, że raport został zweryfikowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...), a następnie objęty szczegółową analizą merytoryczną w ramach oceny oddziaływania na środowisko, której ustalenia znalazły odzwierciedlenie w warunkach nałożonych decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. Organ zauważył, że zarówno w raporcie jak i w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, w opisie przebiegu inwestycji jednoznacznie wskazano, że część inwestycji zlokalizowana jest na terenie Gminy (...). Organ powołał m.in. mapy zamieszczone w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko jak i załącznik mapowy do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu nie było zatem podstaw do stwierdzenia, że w raporcie nie oceniono wpływu inwestycji na obszar Gminy (...) oraz, że warunki nałożone w decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r., nie odnoszą się do części inwestycji realizowanej na terenie Gminy (...).

W zakresie zarzutów związanych z brakiem wystarczającego przeanalizowania negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi, w odniesieniu do hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza, skażenia gleby i wód, wpływu na Główny Zbiornik Wód Podziemnych (GZWP) nr (...), zagrożenia powodziowego występującego ze względu na realizację inwestycji na terenie zalewowym oraz zagrożenia wystąpienia osuwisk, to organ ocenił, że z akt sprawy wynika, że powyższe kwestie były przedmiotem analiz w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a następnie zostały ocenione przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołano, że w efekcie przeprowadzonej oceny, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. nałożył na inwestora szereg warunków minimalizujących oddziaływanie przedmiotowej inwestycji uznając, iż przy ich zastosowaniu przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Organ w tym zakresie powołał szczegółowe warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczące emisji zanieczyszczeń do powietrza na etapie budowy, a dotyczące zabezpieczania materiałów pylących. W odniesieniu do pogorszenia klimatu akustycznego wskazano na warunek zastosowania tzw. "cichej nawierzchni", montażu ekranów akustycznych. W zakresie wód podziemnych i zagrożenia powodziami powołano się na warunki dotyczące prowadzenia prac budowlanych w zakresie lokalizacji prac budowlanych, ich organizacji, ograniczenia ingerencji w koryta ścieków, jak również zaprojektowania systemu odprowadzania i oczyszczania wód opadowych i ścieków. Ponadto organ wskazał na wynikający z decyzji (pkt II) obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w zakresie dotyczącym zabezpieczeń przez hałasem, odprowadzania wód i ścieków oraz projektowanych mostów w celu zapewnienia swobodnego przeprowadzenia wód powodziowych i rozwiązań wiązanych z umacnianiem koryt cieków. Powołano, że w pkt III decyzji nałożono również obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania hałasu oraz zanieczyszczenia powietrza dwutlenkiem azotu. Organ wskazał również, że przedmiotem analizy była również kwestia drgań występujących podczas prac budowlanych, jak również wynikających z natężenia ruchu. Organ zauważył, że analizowano również występowanie zjawisk w postaci osuwisk, nakładając w decyzji odpowiednie obowiązki na inwestora w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów związanych z uniemożliwieniem wyjazdu pojazdów i maszyn rolniczych z posesji E. S., organ wyjaśnił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu określenie warunków korzystania z zasobów środowiskowych, tzn. ma określić warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wskazać wymagania w zakresie ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Powołano, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie mógł natomiast wykraczać poza kompetencje związane z oceną planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymogu ochrony środowiska, które określone są przepisami ustawy - ooś, a dokonanie rozstrzygnięcia co do prawidłowości rozwiązań funkcjonalnych drogi, czyli w tym przypadku zapewnienia dróg dojazdowych do posesji, wykraczałoby poza kompetencje organu środowiskowego. Organ powołał, że powyższe kwestie są regulowane przez przepisy budowlane i drogowe, m.in. przez przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124).

Rozpatrując zarzut dotyczący sztucznego podziału inwestycji drogowej na dwa fragmenty w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia, tj. łącznie z planowanym przełożeniem (...) na terenie gminy (...), organ wskazał, że podział przedsięwzięcia na fragmenty jest dopuszczalny, jeżeli przedsięwzięcie jest realizowane etapowo oraz gdy nie prowadzi to do uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko. Powołano, że w ramach przedmiotowej inwestycji planowana jest jedynie budowa ulicy klasy (...) łączącej (...) (skrzyżowanie ul. (...) i (...)) z ul. (...) (droga powiatowa (...)), a zatem w ocenie organu nie można zatem mówić o sztucznym dzieleniu inwestycji. Ponadto organ wskazał, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, w rozdziale 7.4, przeanalizowano oddziaływanie skumulowane przedmiotowej inwestycji oraz innych inwestycji planowanych w okolicach (...), jak również wskazał, że zarzuty wobec innych inwestycji wskazywanych przez stronę nie mogą być oceniane w ramach przedmiotowego postępowania. Organ zauważył, że przedmiotem kontroli pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. jest bowiem decyzja z dnia (...) grudnia 2012 r., a zatem nie jest on uprawniony do kontrolowania innych inwestycji realizowanych na terenie (...).

W odniesieniu do zarzutu nieuwzględnienia przełożenia linii wysokiego napięcia 440 kV, organ wskazał, że strona nie podała o jaką linię chodzi, ani jaki odcinek tej linii miałby zostać przełożony. Powołano, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisano zakres prac jaki będzie obejmowała realizacja przedmiotowej inwestycji, wskazując m.in. na konieczność przebudowy i zabezpieczenia infrastruktur technicznej kolidującej z przedmiotową inwestycją, w tym np. przebudowę sieci trakcyjnej, linii energetycznych kablowych i napowietrznych niskiego napięcia i linii kablowych średniego napięcia, sieci gazowych niskiego ciśnienia, istniejących odcinków kabli sieci miejscowej i światłowodowej. Organ uznał, że z przedłożonych akt sprawy nie wynika natomiast, by inwestycja kolidowała z linią wysokiego napięcia 440 kV.

Organ uznał również, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3, 4, 5, 6 oraz 7 k.p.a.

W konkluzji organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany własnego rozstrzygnięcia z dnia (...) maja 2015 r. Nie znalazł także przesłanek wskazujących na konieczność wycofania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. z obiegu prawnego.

E. S. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiono zarzut naruszenia: art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 7, 8, 11, 12 § 1, 75, 76 § 3, 77, 79a, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz wadliwe stosowanie prawa materialnego w szczególności:

przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dot. kompetencji zarządców i zarządów dróg poszczególnych kategorii oraz zasad współdziałania pomiędzy nimi (art. 19 i 21), przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu strona wskazała, że organ powielił wszystkie uchybienia, które skutkowały uchyleniem poprzedniej decyzji przez Sąd, a dodatkowo, ignorując wskazania Sądu, organ ograniczył się do wyrażenia swoich arbitralnych opinii i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Skarżący zarzucił, że decyzja środowiskowa została wydana na rzecz wnioskodawcy, który nie posiada przymiotu strony postępowania, o czym przesądza art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Wskazano, że organ nie przeanalizował pocztowych książek nadawczych i dzienników korespondencji z tamtego okresu RDOŚ i Urzędu Gminy w (...) w zakresie weryfikacji terminów wywieszenia obwieszczeń RDOŚ. Powołano również, że nierzetelnie rozpoznał zarzuty strony oznaczone jako Ad. 7 i 8. W odniesieniu do powyższego strona powołała decyzję GDOŚ z (...) lutego znak (...) wskazując, że obecnie przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym w (...) toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy (...) na odcinek drogi klasy (...), będący kontynuacją przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie. Strona wskazała również, że podtrzymuje w całości zarzuty podnoszone we wcześniejszych wystąpieniach w sprawie i poprzedzających ją postępowaniach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej - stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza.

Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., znak: (...), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy klasy (...) łączącej (...) (skrzyżowanie ul. (...) i (...)) z ul. (...) (droga powiatowa (...)) w granicach miasta (...).

Zakwestionowana przez skarżącego decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) grudnia 2018 r. została wydana w toku rozpoznania wniosku złożonego w dniu (...) maja 2014 r. przez E. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...).

Prawidłowo organ ustalił, że w kontrolowanej decyzji brak jest podstaw do stwierdzenia wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6 i pkt 7 k.p.a. Nie wykazano, aby kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, wykonalność jej nie budzi wątpliwości, a w razie wykonania decyzji nie wywołałaby czynu zagrożonego karą. Nie zawiera też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Prawidłowo również organ ustalił, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom skargi, organ zastosował się do wytycznych wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2018 r. IV SA/Wa 1115/16 i nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., jak również w sposób bardzo szczegółowy odniósł się do wszystkich zarzutów strony. Fakt, że skarżący nie podziela oceny wyrażonej przez organ, nie uzasadnia stwierdzenia naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego powołanych w pkt 2 skargi. W ocenie Sądu zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego w tym zakresie są całkowicie bezpodstawne. Organ dokonał rozpoznania sprawy w jej całokształcie, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności, a odzwierciedleniem ustaleń dokonanych przez organ i wynikającej z tych ustaleń oceny jest uzasadnienie przedmiotowej decyzji. Strona była informowana przez organ zawiadomieniem z dnia 29 maja 2018 r. o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania w związku z uchyleniem przez WSA w Warszawie decyzji organu z dnia (...) lutego 2016 r., o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie zajęła stanowiska w wyznaczonym terminie. Jak prawidłowo wskazał organ w odpowiedzi na skargę w momencie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. w dniu (...) grudnia 2012 r., nie obowiązywał art. 79a k.p.a., został on dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), zmieniającej k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. Skarżący zarzucając naruszenie art. 79a w zw. z art. 81 k.p.a. nie sprecyzował nawet również jakie to dowody i okoliczności faktyczne zostały pominięte przez organ.

Sąd orzekający w sprawie podziela wszystkie ustalenia faktyczne poczynione przez organ w sprawie i uznaje je za własne. Ustalenia te zostały bardzo szczegółowo opisane przez organ w kwestionowanej decyzji i nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania. Jednakże, ustosunkowując się do zarzutów skargi, w szczególności należy podkreślić, że rację ma organ ustalając, że zakres inwestycji wynika z sentencji decyzji z (...) grudnia 2012 r. Mianowicie w punkcie 1.1.1.1 ww. decyzji wskazano, że inwestycja realizowana będzie w granicach administracyjnych miasta (...), przy czym podkreślono, że jedynie droga powiatowa nr (...) i część tarczy zlokalizowanego na niej ronda będą położone na terenie gminy (...). Ponadto, jak prawidłowo ustalił organ, usytuowanie i przebieg przedmiotowej inwestycji określono w załączniku graficznym do decyzji - Załącznik nr 2, z którego jednoznacznie wynika, że postępowaniem objęto również część inwestycji położoną na terenie gminy (...). Raport, będący głównym dowodem w postępowaniu w przedmiocie dokonywania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, zawiera również ustalenia dotyczące części inwestycji położonej właśnie w gminie (...). Stąd bezpodstawne są zarzuty skarżącego jakoby nie analizowano wpływu inwestycji na środowisko w tym zakresie.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018.2068), to w ocenie Sądu jest on również bezpodstawny. Mianowicie zgodnie z brzmieniem tego przepisu, zarządcą drogi w granicach miast na prawach powiatu był Prezydent Miasta. Natomiast Miejski Zarząd Dróg w (...) jest jednostką organizacyjną Miasta i podlega Zarządowi Miasta (...). Jak wynika ze statutu Miejskiego Zarządu Dróg w (...) obowiązującego w dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Uchwała Nr (...) Załącznik do uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia 1(...) grudnia 1995 r.), do zakresu działania Zarządu należały zadania związane z budową, modernizacją, utrzymaniem dróg lokalnych miejskich, jak również obiektów inżynierskich, mostów, wiaduktów, tuneli, urządzeń drogowych, miejsc parkingowych znajdujących się w pasie drogowym oraz dróg krajowych i wojewódzkich miejskich w ramach zadania powierzonego na obszarze (...), a w szczególności: (...) pełnienie funkcji inwestora. Miejski Zarząd Dróg w (...) - jako wnioskodawca w sprawie wydania decyzji środowiskowej, działał więc w imieniu Prezydenta Miasta (...). Jeżeli natomiast chodzi o kwestię realizacji inwestycji poza granicami (...), należy stwierdzić, że ze statutu Miejskiego Zarządu Dróg w (...) obowiązującego w dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikało, że zakres jego działalności w zakresie wykonywania zadań zleconych mógł być poszerzony poza granice (...) - do obszaru województwa (...) (§ 3). Tak więc niewątpliwie organ prawidłowo uznał, że decyzja została wydana na rzecz podmiotu legitymowanego. Brak jest też podstaw uzasadniających stwierdzenie, że składając wniosek o wydanie decyzji środowiskowej doszło do naruszenia art. 21 ustawy o drogach publicznych.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niewątpliwie w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej miał zastosowanie art. 49 k.p.a., organ nadzoru dokonał weryfikacji sposobu i terminów informowania stron o przebiegu postępowania i poszczególnych czynnościach podejmowanych przez organ na podstawie akt sprawy. Brak było podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, w tym jak wskazuje skarżący analizowania pocztowych książek nadawczych urzędów i dzienników korespondencji RDOŚ z tamtego okresu. Informacje o terminach wywieszenia poszczególnych obwieszczeń znajdują się w aktach sprawy na zawiadomieniach z poszczególnych urzędów. Brak jest jakichkolwiek podstaw aby kwestionować prawdziwość zawartych tam wpisów. Podkreślić również należy, że w toku prowadzenia postępowania nadzorczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie jest uprawniony do gromadzenia nowego materiału dowodowego. Stałoby to w sprzeczności z treścią art. 16 k.p.a., jak również stanowiłoby niedopuszczalną konkurencję dla postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Organ również, wbrew zarzutom skargi, odniósł się wnikliwie do kwestii podziału inwestycji, analizując dopuszczalność podziału inwestycji oraz problematyki z tym związanej. W szczególności organ dokonał również ustaleń na okoliczność skumulowanych oddziaływań inwestycji. W ocenie Sądu, ustalenia organu i jego ocena są prawidłowe. Podkreślić jeszcze raz należy, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, a postawę do stwierdzenia nieważności mogą stanowić tylko wady enumeratywnie wyrażone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.