Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 marca 2009 r.
IV SA/Wa 361/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata F. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) grudnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi przyznaje adwokatowi F. D. z (...) w W. przy ul. (...), ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 439,20 zł (czterysta trzydzieści dziewięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 79,20 zł (siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą równowartość kwoty podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

K. P. wniosła skargę na wyżej wymienioną decyzję.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w postaci m.in. w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu (k. 19-21). Pełnomocnikiem skarżącej z urzędu został adwokat F. D. (pełn. k. 35).

Wyrokiem z dnia 2 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przedmiotowego wyroku został on doręczony pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi F. D. w dniu 21 listopada 2008 r. (k. 137).

Pełnomocnik skarżącej adwokat F. D. pismem datowanym na 5 grudnia 2008 r. (k. 109-114) sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, natomiast pismem datowanym na 27 lutego 2009 r. (k. 153-155) - już nie będąc pełnomocnikiem skarżącej - wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Miarodajne w tej mierze w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł, natomiast stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nie mniej niż 120 zł.

Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Usługi prawnicze świadczone z urzędu, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podlegają opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia.