Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2780190

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 9 kwietnia 2018 r.
IV SA/Wa 3357/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.).

Sędziowie WSA: Kaja Angerman, Alina Balicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) października 2017 r. nr (...) Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), dalej "k.p.a." w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2017 r. poz. 50, z późn. zm.) w związku z art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2016 r. poz. 2041, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 27 czerwca 2017 r. spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), dalej "skarżąca", "spółka" od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...), znak: (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. w sprawie określenia opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin (...), (...) i (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.Urz.UE.L 309 z 24.11.2009, str. 1 z późn. zm.) w wysokości 180 502,50 zł, utrzymał ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

W dniach 26 kwietnia 2016 r. i 9 maja 2016 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...), Oddział w (...) przeprowadzili w siedzibie spółki kontrolę w zakresie reklamy środków ochrony roślin, na okoliczność której został sporządzony protokół znak sprawy: (...) z dnia (...) maja 2016 r.

W toku kontroli ustalono, że spółka prowadziła reklamę środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu stosownymi zezwoleniami Ministra Rolnictwa i Rozwoju i Rozwoju Wsi, zlecając emisję czternastu trzydziestosekundowych spotów reklamowych w Radiu (...) w dniach od 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r. w godzinach od 5:30 do 9:30, tj. siedem spotów reklamowych zawierających reklamę środka ochrony roślin (...) oraz siedem spotów reklamowych (...): (...) i (...).

Organ uzyskał od Radia (...) materiały nagraniowe a Spółka ponadto złożyła je w formie pisemnej. Niekwestionowane było, że spoty reklamowe są zgodne ze zleceniem emisyjnym.

Strona przekazała treści reklam w formie pisemnej wraz z zestawieniem liczby spotów oraz z wyszczególnieniem dnia i godziny reklam i oświadczyła, że całkowity koszt emisji tych reklam, po uwzględnieniu rabatu wyniósł 44 000 zł.

Stwierdzono, że spoty nie spełniały wymogów art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, z uwagi na brak, wymaganych art. 66 ust. 6 ww. rozporządzenia informacji o konieczności zwrócenia uwagi na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach tych środków. W związku z tym (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) wszczął postępowania administracyjnego w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2017 r. poz. 50, z późn. zm.), w związku ze stwierdzeniem prowadzenia reklamy środków ochrony roślin: (...), (...) i (...) niezgodnie z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009, powiadamiając jednocześnie o przysługujących stronie prawach w postępowaniu.

Strona skarżąca pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie. Poinformowała, że publikowane przez nią spoty reklamy radiowej zawierały wymagane art. 66 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 zdanie tj.: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Wskazała, że ust. 1-5 art. 66 ww. rozporządzenia odnoszą się wprost do reklamy, natomiast ust. 6 art. 66 w brzmieniu: "Materiały reklamowe lub promocyjne zwracają uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach" odnosi się do "zwrócenia uwagi" w materiałach reklamowych i promocyjnych. W związku z powyższym, w ocenie strony, zamieszczony przez (...) Sp. z o.o. w treści reklamy radiowej zwrot wzywający do zapoznania się z etykietą i zawartymi w niej informacjami, w sposób jasny i jednoznaczny zwraca uwagę użytkownika na symbole ostrzegawcze umieszczone w treści etykiety, a zatem wymóg wynikający z treści art. 66 ust. 6 został spełniony.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego (korespondencja organu z Radiem (...) prowadzona w okresie od 4 maja 2016 r. do 10 marca 2017 r.) (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) kilkakrotnie zwracał się z zapytaniem do Radia (...) o udzielenie informacji w zakresie przeciętnych kosztów emisji reklamy odpowiadającej parametrom reklamy środków ochrony roślin prowadzonej przez spółkę (...) Sp. z o.o. na antenie ww. radia.

Dodatkowo na etapie postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji dokonał przeglądu strony internetowej www.rrm.pl, na której zamieszczone były m.in. oferowane produkty usług Radio (...), w tym obowiązujący od 29 lutego 2016 r. cennik reklam Radia (...).

Pełnomocnik nadawcy radiowego (...) Sp. z o.o. (właściciel Radia (...)) poinformował, że w ocenie Spółki brak jest podstaw prawnych umożliwiających udzielenie przez Spółkę Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) informacji wykraczających poza dane publiczne, a w szczególności brak jest podstaw prawnych do przekazywania danych objętych tajemnicą handlową. W związku z powyższym przekazanie danych dotyczących cen reklam w Radio (...) jest możliwe wyłącznie w oparciu o dane publiczne dostępne - cennikowe. Dodał również, że podmiotem prowadzącym sprzedaż czasu reklamowego jest spółka (...) Sp. z o.o. Przy zawieraniu umów o emisję reklam z poszczególnymi podmiotami stosowane są rabaty, które stanowią tajemnicę handlową Spółki. Z uwagi, iż cennik reklam w Radio (...) jest dokumentem publicznie dostępnym wskazał, iż łączna cennikowa wartość czternastu 30-sekundowych reklam w Radio (...) w okresie od 6 do 14 kwietnia 2016 r., w godzinach od 5:30 do 9:30, zgodnie z cennikiem aktualnym w ww. okresie wynosiła 146 750 zł netto.

Prowadzone przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu (...) czerwca 2017 r. decyzji znak: (...) w sprawie określenia opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin (...), (...) i (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, w wysokości 180 502,50 zł.

Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. spółka złożyła od powyższej decyzji odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin w związku z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż odwołujący prowadził reklamę środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 tego rozporządzenia, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej określonej w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin, podczas gdy w treści spotów reklamowych została zawarta informacja o następującej treści "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie informacje dotyczące produktu, co wypełnia również obowiązki informacyjne wynikające z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009;

2) art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż obowiązki wynikające ze wskazanego przepisu należy interpretować w oderwaniu od przepisów art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 podczas gdy literalna wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż obowiązki wynikające z przepisów art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 są również spełnione w sytuacji zamieszczenia w treści reklamy zwrotu wynikającego z art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009;

3) art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin poprzez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie opłaty sankcyjnej w kwocie 180 502, 50 zł, podczas gdy przeciętny koszt reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) prowadzonej na antenie Radia (...) w dniach od 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r., w godzinach od 5.30 do 9.30, winien zostać ustalony w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych przez odwołującego tj. w kwocie 44 025 zł netto, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej w sposób niezgodny z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin;

4) art. 7, 8 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustalenie rzeczywistych przeciętnych kosztów reklamy poniesionych przez odwołującego, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej w sposób niezgodny z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin podczas gdy zdaniem odwołującego nie ma podstaw do ustalenia wysokości przedmiotowej opłaty w oderwaniu od stanu faktycznego danej sprawy, w szczególności od wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych przez odwołującego. Zarzucając powyższe, strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:

- dokumentów w postaci faktury VAT pro forma nr (...) z dnia (...) marca 2016 r. oraz faktury VAT nr (...) z dnia (...) kwietnia 2016 r. na okoliczność ustalenia przeciętnego kosztu reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) prowadzonej na antenie Radia (...) w dniach 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r. w godzinach w przedziale od 5.30 do 9.30;

- z etykiet środków ochrony roślin (...), (...) i (...), na okoliczność zawarcia w treści tychże etykiet wszelkich niezbędnych piktogramów i symboli ostrzegawczych, a co za tym idzie, że wezwanie użytkownika do zapoznania się z treścią tych etykiet jest równoznaczne z wypełnieniem obowiązku zwrócenia uwagi na możliwe zagrożenia związane z ich zastosowaniem.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie wysokości opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w kwocie 44 025 zł; w zakresie pkt 3) i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zobowiązanie (...) Sp. z o.o. do zapłaty opłaty sankcyjnej określonej w punkcie 2 w wysokości 44 025 zł.

Pismem z dnia 14 września 2017 r. pełnomocnik spółki złożył wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego postępowania poprzez:

- zwrócenie się do spółki (...) Sp. z o.o. z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi jaki jest przeciętny poziom rabatów udzielanych reklamodawcom w stosunku do obowiązującego w tej spółce cennika podstawowego;

- dopuszczenie dowodu z pisma (...), na okoliczność ustalenia, iż zasadą rynkową jest udzielanie reklamodawcom rabatów w stosunku do cennika podstawowego, a także że w rezultacie przeciętnym kosztem emisji reklamy radiowej w rozgłośniach ogólnopolskich jest koszt po udzielonym rabacie a nie hipotetyczny koszt ustalony o podstawowy cennik.

Po przeanalizowaniu całości sprawy organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że reklamę środków ochrony roślin zdefiniowano w art. 3 pkt 31 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG nr 1107/2009, w którym przyjęto, że reklama oznacza środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin (skierowane do osób innych niż posiadacz zezwolenia, osoba wprowadzająca środek ochrony roślin do obrotu lub ich przedstawiciele) w drukowanych lub elektronicznych środkach przekazu.

Zasady reklamowania środków ochrony roślin zostały określone w art. 66 ww. rozporządzenia. Zgodnie z dyspozycją art. 66 ust. 1 środki ochrony roślin, które nie uzyskały zezwolenia nie są reklamowane. Każdej reklamie środka ochrony roślin towarzyszą zdania: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Zdania te są czytelne i wyraźnie widoczne na tle całej reklamy. Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 66 ust. 6 przywołanego rozporządzenia materiały reklamowe lub promocyjne zwracają uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach.

W przypadku prowadzenia reklamy w sposób niezgodny z ww. art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009, przepisy ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin przewidują, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, opłatę sankcyjną w wysokości od 5 000 do 500 000 zł, stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy, którą określa, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu.

Uwzględniając przywołaną powyżej definicję reklamy środka ochrony roślin zawartą w art. 3 pkt 31 rozporządzenia nr 1107/2009, organ odwoławczy za udowodnione uznał, że spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) prowadziła na antenie Radia (...) reklamę środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) dopuszczonych do obrotu stosownymi zezwoleniami Ministra Rolnictwa i Rozwoju i Rozwoju Wsi. W ocenie organu odwoławczego treść przekazu reklamowego, zawierającego sformułowania tj.: "(...) poleca: (...) - skuteczne środki do zwalczania w zbożach w rewelacyjnej cenie" oraz "(...) poleca: (...) - doskonały (...) do zwalczania chwastów w kukurydzy i ziemniaku. (...) - w rewelacyjnej cenie", wypełnia powyższą definicję reklamy środka ochrony roślin.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w związku z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009, organ odwoławczy stwierdził, iż art. 66 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia, wyraźnie wskazuje, iż materiały reklamowe lub promocyjne powinny zwracać uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach. Biorąc powyższe pod uwagę, trudno zgodzić się ze stanowiskiem strony w którym wskazano, iż zamieszczenie w reklamie środków ochrony roślin wyłącznie zdań, o których mowa w art. 66 ust. 1, wypełnia w zupełności obowiązki informacyjne wynikające z ww. przepisu art. 66 ust. 6.

W opinii organu odwoławczego taka wykładnia przepisu art. 66 ust. 6 jest błędna. W niniejszej sprawie wśród uchybień przy reklamowaniu przez skarżącą środków ochrony roślin zasadnie stwierdzono, że emitowany w Radio (...) przekaz reklamowy nie zawierał wymaganych ww. przepisem informacji o konieczności zwrócenia uwagi na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach tych środków. W ocenie organu drugiej instancji przepis art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 należy czytać łącznie z ust. 1 tego artykułu, nakazującego w każdej reklamie środków ochrony roślin zamieścić zdanie: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Samo sformułowanie z ww. ust. 1 nie wyczerpuje obowiązku zwrócenia uwagi na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach środków ochrony roślin wynikające z zapisu art. 66 ust. 6 i w związku z tym, aby wymagania te były spełnione, należy ponadto podczas prowadzenia reklamy środków ochrony roślin dodatkowo zwrócić uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach, o których mowa w przywołanym artykule.

Błędna jest zatem sugestia skarżącego, jakoby warunek wynikający z art. 66 ust. 6 został przez niego spełniony poprzez umieszczenie w treści reklamy zwrotu wzywającego do zapoznania się z etykietą i zawartymi w niej informacjami, obejmującymi m.in. piktogramy i hasła ostrzegawcze. Fakt uwzględnienia w reklamie środków ochrony roślin wyłącznie treści wzywającej do zapoznania się z etykietami tych środków, nie zwalniał bowiem strony z odpowiedzialności zamieszczenia w przedmiotowej reklamie stosownej informacji dotyczącej zwrotów i symboli ostrzegawczych umieszczonych w etykietach środków. Niezależnie od powyższego, organ nie zgodził się z zarzutem strony, iż organ pierwszej instancji zastosował błędną i niesłusznie rozszerzającą interpretację art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009, bowiem w tym przepisie użyło sformułowania materiał reklamowy lub promocyjny, a nie "reklama", jak ma to miejsce w ustępach poprzedzających.

Mając na uwadze przytoczoną wcześniej definicję reklamy zawartą w art. 3 pkt 31 wymienionego rozporządzenia, z której to definicji wynika, że za reklamę uznaje się środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin, materiały reklamowe lub promocyjne niewątpliwie stanowią środki promocji o których mowa w tej definicji, czyli inaczej mówiąc materiały reklamowe lub promocyjne stanowią reklamę. Dlatego też sformułowania "reklama" oraz "materiał reklamowy lub promocyjny" stanowią pojęcia równoznaczne.

W konsekwencji brak zamieszczenia w reklamie przez stronę wymaganych art. 66 ust. 6 informacji, uzasadniał stwierdzenie przez organ pierwszej instancji naruszenia prawa w zakresie reklamy środków ochrony roślin i wydania decyzji w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6. W świetle powyższych przepisów materialnoprawnych, zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w związku z art. 66 ust. 6 przez ww. organ II instancji uznał za w pełni prawidłowe.

Organ wskazał, że stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy jest spójne ze stanowiskiem Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów (DG SANCO) Komisji Europejskiej wyrażonym w dokumencie SANCO/12415/2013 z dnia 15listopada2005 r.https://ec.europa.eu/food/sites/food/files/plant/docs/pesticides_legis_qanda_regulation_1107- 2009.pdf) dotyczącym zakresu stosowania ww. art. 66 ust. 6, zgodnie z którym termin "zwroty i symbole ostrzegawcze" użyty w tym artykule odnosi się do zwrotów i piktogramów wymaganych przez dyrektywę 1999/45/WE zastąpioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1907/2006, jak również zwrotów regulowanych rozporządzeniem Komisji (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów w zakresie etykietowania środków ochrony roślin. Sformułowanie to obejmuje standardowe zwroty określające szczególne zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt, lub dla środowiska naturalnego, jak wskazano w załączniku II ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 547/2011 oraz standardowe zwroty określające środki ostrożności dla ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt, lub środowiska naturalnego, jak wskazano w załączniku III. Artykuł 66 ust. 6 nie nakazuje kopiowania tych zwrotów i piktogramów jako takich i umieszczania ich w reklamie. Ustęp 6 art. 66 należy czytać łącznie z ustępem 1 tego artykułu, który nakazuje, aby każdej reklamie środka ochrony roślin towarzyszyły zdania: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Aby spełnić wymagania art. 66 ust. 6, przedsiębiorca powinien dodatkowo umieścić w reklamie specjalną wzmiankę zwracającą uwagę na zwroty i piktogramy np. "Zapoznaj się z zagrożeniami i postępuj zgodnie ze środkami ostrożności wymienionymi na etykiecie". W przypadku reklam radiowych, zdania te muszą być odczytane podczas transmisji.

W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, niewłaściwe i niepełne informowanie o danym środku ochrony roślin za pośrednictwem przekazu reklamowego, w tym niezgodnie z art. 66 ust. 6, może wprowadzać w błąd odbiorców tego przekazu, jak również mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo stosujących środki ochrony roślin oraz środowisko.

Powyższe naruszenie art. 66, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1, skutkuje określeniem opłaty sankcyjnej w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł, stosownie do przeciętnego kosztu emisji takiej reklamy.

Organ I instancji prawidłowo określił wobec ww. podmiotu odpowiedzialnego za emisję kwestionowanej reklamy wysokość opłaty sankcyjnej poprzez przyjęcie do jej ustalenia przeciętnych kosztów emisji takiej reklamy w Radio (...).

Z uwagi, iż w rozpatrywanej sprawie przeciętny koszt emisji reklamy w Radio (...) odpowiadającej parametrom reklamy prowadzonej przez skarżącą spółkę środków ochrony roślin, zgodnie z informacją uzyskaną od pełnomocnika nadawcy radiowego (...) Sp. z o.o. (właściciela Radio (...)) wynosił 146 750 zł netto + 23% VAT, organ pierwszej instancji określił, w oparciu o art. 75 ust. 1 ustawy o środkach ochrony roślin, opłatę sankcyjną, w wysokości 180 502,50 zł.

W związku z powyższym uznano za niezasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin poprzez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie opłaty sankcyjnej w kwocie 180 502, 50 zł, podczas gdy przeciętny koszt reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) prowadzonej na antenie Radia (...) w dniach od 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r., w godzinach od 5.30 do 9.30, winien zostać ustalony w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych przez odwołującego tj. w kwocie 44 025 zł netto.

Ustalenie przez organ wysokości opłaty sankcyjnej, za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin niezgodnie z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009 wynika wprost z przepisów prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin decyzja określająca opłatę sankcyjną, powinna być oparta o przeprowadzony dowód przeciętnych kosztów publikacji reklamy. Wbrew temu, co twierdzi strona, koszty rzeczywiste nie powinny stanowić podstawy dla jej wyliczenia.

W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym udowodniono prowadzenie reklamy środków ochrony roślin przez spółkę co również potwierdził w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...), podmiot odpowiedzialny za jej treść.

Ustalając wymiar sankcji w przedmiocie prowadzenia reklamy niezgodnie z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 ww. organ uwzględnił okoliczności naruszenia przepisów tego rozporządzenia, jak również poczynił kroki w celu ustalenia przeciętnego kosztu emisji spotów reklamowych, odpowiadających parametrom reklamy prowadzonej przez (...) Sp. z o.o. na antenie Radia (...). Organ słusznie zatem przyjął wartość 180 502, 50 zł (tj. 140 750 zł oraz 23% podatek VAT) za przeciętny koszt emisji prowadzonej reklamy, ponieważ jest to wartość cennikowa publicznie dostępna i właściwa dla każdego potencjalnego klienta, która nie uwzględnia indywidualnego traktowania klienta w zależności od przedmiotu zamawianej usługi. Jednocześnie organ określając wysokość opłaty sankcyjnej nie wziął pod uwagę zniżek i rabatów, ponieważ uznał, że parametry te nie charakteryzują kosztu przeciętnego reklamy, a są parametrami indywidualnymi w zakresie zleceniodawca - odbiorca.

Wniosek strony o przeprowadzenie dowodów z załączonych do odwołania od zaskarżonej decyzji dokumentów w postaci faktury VAT pro forma nr (...) z dnia (...) marca 2016 r. oraz faktury VAT nr (...) z dnia (...) kwietnia 2016 r. na okoliczność ustalenia przeciętnego kosztu reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) prowadzonej na antenie Radia (...), organ odwoławczy uznał za bezzasadny.

Analogicznie, w opinii organu odwoławczego, całkowicie bezzasadny jest również wniosek strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z etykiet przedmiotowych środków ochrony roślin, na okoliczność zawarcia w treści tychże etykiet wszelkich niezbędnych piktogramów i symboli ostrzegawczych.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika spółki z dnia 14 września 2017 r. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie zwrócenia się do spółki (...) Sp. z o.o. z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi jaki jest przeciętny poziom rabatów udzielanych reklamodawcom w stosunku do obowiązującego w tej spółce cennika podstawowego, wskazano, że zgodnie z treścią pisma ww. spółki z dnia 29 marca 2017 r. dane w zakresie wysokości udzielanych rabatów przy zawieraniu umów o emisję reklam z poszczególnymi podmiotami stanowią tajemnicę handlową spółki. W związku z powyższym dane w tym zakresie nie podlegają ujawnieniu. Jednocześnie w ww. piśmie spółka (...) Sp. z o.o. wskazuje, że "przedstawienie przez nią w niniejszym piśmie danych dotyczących ceny reklam nie jest tożsame ze stwierdzeniem przez spółkę, iż przedstawione zostały, w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin dane dotyczące przeciętnego kosztu emisji czternastu spotów reklamowych o długości 30 sekund, takich jak wskazane na rys. nr 1 w piśmie WIORiN w (...) znak sprawy (...) z dnia (...) stycznia 2017 r. emitowanych na antenie Radia (...) w okresie od 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r.", ponieważ, jak dalej podnosi spółka, kwestia ta pozostaje poza zakresem jej kompetencji. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż powyżej przywołane stanowisko spółki (...) Sp. z o.o. nie jest równoznaczne z podnoszonym przez pełnomocnika strony w piśmie z dnia 14 września 2017 r. stwierdzeniem jakoby, spółka (...) Sp. z o.o. w ww. piśmie z dnia 29 marca 2017 r. wskazała, że "wartość cennikowa reklam nie jest tożsama z przeciętnym kosztem emisji spotów reklamowych w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin". Organ odwoławczy nie zgodził się również z wyrażonym stanowiskiem strony, jakoby wniosek organu pierwszej instancji, iż koszt wynikający z cennika podstawowego bez udzielonego rabatu jest tożsamy z pojęciem kosztu przeciętnego w rozumieniu ww. przepisu, był błędny. Jako chybione ocenił stanowisko strony, iż na ustalenie przeciętnego kosztu reklamy pozwoli dopiero znajomość wysokości udzielonych rabatów. Strona nie zwróciła uwagi, iż przesłanką nałożenia sankcji na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 jest prowadzenie reklamy środków ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009, co skutkuje wniesieniem opłaty sankcyjnej, stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy. Wobec braku definicji kosztu przeciętnego w ustawie o środkach ochrony roślin posiłkując się definicjami słownikowymi, organ przyjął, iż znaczenie pojęcia terminu przeciętny oznacza tyle co, zwykły, typowy. Na podstawie tej definicji, można zatem stwierdzić, że za koszt przeciętny reklamy należy przyjąć wartość reklamy zgodnie z cennikiem publicznie dostępnym, reprezentatywnym, a więc typowym dla każdego potencjalnego klienta, który nie uwzględnia indywidualnego traktowania klienta np. ze względu na wysokość udzielanych rabatów.

Z uwagi na powyższe pismo (...), z którego wynika, że rzeczywisty koszt kampanii jaki ponosi klient zawarty jest w fakturze zakupu netto kampanii wystawionej klientowi przez reprezentujący go (...), nie może stanowić dowodu na poparcie twierdzeń strony odnośnie pomniejszenia wysokości opłaty sankcyjnej o zastosowany rabat. Uwzględnienie takiego stanowiska strony oznaczałoby bowiem, że wysokość opłaty sankcyjnej byłaby wyliczana stosownie do indywidualnego kosztu emisji reklamy, a nie stosownie do przeciętnego kosztu takiej reklamy.

Podjęte w ramach prowadzonego postępowania czynności organu pierwszej instancji nie uchybiały czynnościom procesowym, o których mowa w k.p.a. Organ ten zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, poddając go następnie ocenie. Dysponował materiałem wystarczającym do stwierdzenia, że spółka (...) Sp. z o.o. reklamując środki ochrony roślin na antenie Radia (...) naruszyła przepisy regulujące kwestie reklamy środków ochrony roślin, co następnie doprowadziło do zastosowania przepisów o opłacie sankcyjnej zamieszczonych w ustawie o środkach ochrony roślin. Tym samym sformułowane w odwołaniu zarzuty naruszenia przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) przepisów art. 7, 8 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w opinii organu drugiej instancji są bezzasadne.

Przepisy rozporządzenia nr 1107/2009 i ustawy o środkach ochrony roślin normujące m.in. reklamę środków ochrony roślin nie pozostawiają podmiotom swobody w reklamowaniu środków ochrony roślin. Przywołane powyżej przepisy należy zatem stosować ściśle, mając w szczególności na uwadze dobra nimi chronione, a więc zdrowie i życie ludzi, jak i bezpieczeństwo środowiska oraz uwzględniając przewidziane w tych przepisach sankcje za nieprzestrzeganie określonych nimi wymagań.

Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.Urz.UE.L309/1 z 24 listopada 2009 r. z późn. zm., dalej: rozporządzenie nr 1107/2009) w związku z art. 3 pkt 31 i art. 66 ust. 1 rozporządzenia Nr 1107/2009 - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż prawodawca użył sformułowań materiały reklamowe i promocyjne oraz reklama zamiennie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin w zw. z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż odwołujący prowadził reklamę środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Nr 1107/2009, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej określonej w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin podczas gdy art. 66 ust. 6 rozporządzenia Nr 1107/2009 odnosi się materiałów reklamowych i promocyjnych a nie do reklamy w rozumieniu art. 3 pkt 31 tegoż rozporządzenia;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin - poprzez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie opłaty sankcyjnej w kwocie 180.502,50 zł podczas gdy przeciętny koszt reklamy środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) prowadzonej na antenie Radia (...) w dniach od 6 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r., w godzinach w przedziale od 05:30 do 09:30, winien zostać ustalony w wysokości rzeczywistych kosztów prowadzenia takiej reklamy w stacjach radiowych, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej w sposób niezgodny z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin,

4. naruszenie przepisów postępowania-art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) - poprzez zaniechanie inicjatywy organu I nie przeprowadzenie dowodów z urzędu oraz wskazanych przez stronę, mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia rzeczywistych przeciętnych kosztów reklamy poniesionych przez odwołującego, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej w sposób niezgodny z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin podczas gdy zdaniem odwołującego nie ma podstaw do ustalania wysokości przedmiotowej opłaty w oderwaniu od stanu faktycznego danej sprawy, w szczególności od wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych przez odwołującego;

5. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. brak ustalenia, jaki jest przeciętny poziom rabatów udzielanych reklamodawcom na rynku, co doprowadziło do ustalenia opłaty sankcyjnej na poziomie nieodpowiadającemu przeciętnym kosztom prowadzenia zakwestionowanej przez Organ reklamy;

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) z dnia (...).06.2017 r., znak (...) i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz kosztów zastępstwa prawnego na postawie norm prawem przepisanych.

Zdaniem skarżącej spółki, decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w (...) oraz wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego skierowanym do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa, co do nieprawidłowej i niesłusznie rozszerzającej wykładni art. 66 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 Października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (dz. Urz. UE L 309 z 24.11.2009, str. 1 z późn zm.) Jego zdaniem, prawodawca unijny w ust. 6 art. 66 użył odmiennie niż w ustępach 1-5 sformułowania materiał reklamowy lub promocyjny, a nie "reklama". Definicję reklamy zawiera art. 3 pkt 31 tegoż rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią "reklama" oznacza środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin (skierowane do osób innych niż posiadacz zezwolenia, osoba wprowadzająca środek ochrony roślin do obrotu lub ich przedstawiciele) w drukowanych lub elektronicznych środkach przekazu". Kierując się zasadą, że prawodawca działa racjonalnie należy, zdaniem skarżącej, uznać że w ust. 6 art. 66 rozporządzenia celowo nie zastosował sformułowania "reklama", jak w ustępach wcześniejszych. Należy wnioskować, że prawodawca europejski chciał, aby przepis ten odnosił się do innej kategorii działań promocyjnych niż te zdefiniowane w art. 3 pkt 31. Rozporządzenie nr 1107/2009 nie zawiera definicji materiału reklamowego ani promocyjnego. Odpowiedzi na pytanie co kryje się pod tym sformułowaniem pozostaje szukać w innych aktach prawa unijnego. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych w Rozdziale XXI TOWARY PRZYWOŻONE DO CELÓW PROMOCJI HANDLU w części B. DRUKI I MATERIAŁY REKLAMOWE zawiera następującą definicję: Artykuł 89 Zwolnione z należności celnych przywozowych są również artykuły nieposiadające wartości handlowej, przeznaczone do celów reklamowych, wysyłane nieodpłatnie przez dostawców ich klientom, które poza swoją funkcją reklamową nie są przydatne do wykorzystania w inny sposób. Zgodnie więc z treścią przytoczonego rozporządzenia materiałami reklamowymi są artykuły nieposiadające wartości handlowej, nie nadające się do wykorzystania w inny sposób niż reklamowy. Należy zwrócić uwagę, że przepis mówi o artykułach, a spot reklamowy w stacji radiowej nie możne zostać uznany za artykuł.

Również w prawodawstwie krajowym znajduje się definicja materiału reklamowego. Zawarta jest w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.) w artykule 68. Zgodnie z tym artykułem zatytułowanym "Materiał reklamowy" - "Zwalnia się od podatku import materiałów drukowanych o charakterze reklamowym, w szczególności katalogi, cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe dotyczące towarów przeznaczonych do sprzedaży lub wynajmu albo związane ze świadczeniem usług przewozowych, handlowych, bankowych lub ubezpieczeniowych, przywożonych przez osobę mającą siedzibę na terytorium państwa trzeciego (...)".

Analiza wymienionych wyżej przepisów potwierdza stanowisko skarżącego, że użycie sformułowania "materiały reklamowe lub promocyjne" było celowe i miało na celu szerokie regulowanie działań reklamowych. Brak sformułowania "materiały reklamowe lub promocyjne", w prosty sposób prowadziłoby do ograniczenia działania rozporządzenia wyłącznie na działania w drukowanych i elektronicznych środkach przekazu.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącego Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa błędnie wskazał, że użyte w rozporządzeniu sformułowania "reklama" oraz "materiał reklamowy lub promocyjny" stanowią pojęcia równoznaczne.

W związku z tym doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w zw. z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 - poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów. Organ w sposób zupełnie nieuzasadniony przyjął, ze skarżący prowadził reklamę środków ochrony roślin o nazwach: (...), (...), (...) w sposób niezgodny z art. 66 ust. 6 rozporządzenia Nr 1107/2009, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej określonej w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin. Zgodnie z tym co wskazano wyżej do reklamy prowadzonej w rozgłośni radiowej nie ma zastosowania art. 66 ust. 6 rozporządzenia 1107/2009 jak uczyniły to zarówno organy I i II instancji. Jedynym przepisem odnoszącym się do reklamy radiowej jest art. 66 ust. 1 rozporządzenia Nr 1107/2009. W związku z powyższym wymaga wskazania, iż w treści spotów reklamowych została zawarta informacja o następującej treści "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i Informacje dotyczące produktu" co, w całości, wypełnia obowiązki informacyjne wynikające z art. 66 ust. 1 rozporządzenia Nr 1107/2009. Zgodnie bowiem z przepisami art. 66 ust. 1 tegoż rozporządzenia, środki ochrony roślin, które nie uzyskały zezwolenia, nie są reklamowane. Każdej reklamie środka ochrony roślin towarzyszą zdania: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Zdania te są czytelne i wyraźnie widoczne na tle całej reklamy. Słowa "środki ochrony roślin" mogą zostać zastąpione przez bardziej precyzyjne określenia rodzaju produktu, takie jak środek grzybobójczy, owadobójczy lub chwastobójczy.

W konsekwencji, wydając skarżoną decyzję organ naruszył przepisy art. 75 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w zw. z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009, co winno skutkować uchyleniem skarżonej decyzji i umorzeniem postępowania.

Abstrahując od postawionych powyżej zarzutów, wskazano że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył również przepisy prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin - poprzez niewłaściwe zastosowanie. Organ określił przeciętny koszt emisji ww. reklamy w wysokości 180.501,50 zł, na którą to kwotę składa się: suma wartości netto emisji reklamy tj. kwota 146.750 zł oraz 23% podatek od towarów i usług od wskazanej wartości netto tj. kwota 33.752,50 zł. Organ, określając wysokość opłaty sankcyjnej, nie wziął pod uwagę informacji dostępnych do wiadomości publicznej w zakresie możliwości wskazywania przez klienta pozycji spotu w bloku reklamowym oraz wyboru bloku reklamowego, za które zgodnie z informacjami zawartymi pod tym cennikiem, pobierana jest każdorazowo dodatkowa opłata w wysokości 20% ceny emisji pojedynczej reklamy, jak również nie wziął pod uwagę zniżek, rabatów czy upustów itd., ponieważ uznał, iż parametry te nie charakteryzują kosztu przeciętnego reklamy, a są parametrami indywidualnymi w zakresie zleceniodawca-zleceniobiorca".

Zgodnie z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin, podmiot, który prowadzi reklamę środka ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009 - wnosi na rachunek wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i nasiennictwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę opłatę sankcyjną w wysokości od 5000 zł do 500.000 zł, stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy. Zdaniem odwołującego, literalna wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, iż przeciętny koszt reklamy winien być ustalany w odniesieniu do stanu faktycznego konkretnej sprawy i chodzi tu o przeciętny koszt emisji konkretnej reklamy dla konkretnego podmiotu, wobec którego ma zostać nałożona opłata sankcyjna. Wbrew stanowisku organu, w cytowanym przepisie nie chodzi o przeciętny koszt reklamy dla przeciętnego reklamodawcy, ale o przeciętny koszt reklamy poniesiony przez konkretnego reklamodawcę. Powyższe znajduje uzasadnienie z tego względu, iż we wstępnej części przepisu ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, jaki podmiot i kiedy jest zobowiązany do uiszczenia opłaty sankcyjnej (podmiot, który prowadzi reklamę środków ochrony roślin w sposób niezgodny z przepisami art. 66 rozporządzenia Nr 1107/2009). Z kolei w dalszej części przepisu ustawodawca wskazał, iż opłata sankcyjna jest ustalana w wysokości od 5000 zł do 500.000 zł - stosownie do przeciętnego koszty emisji takiej reklamy, czyli prowadzonej niezgodnie ze wskazanymi przepisami.

W toku prowadzonej kontroli, odwołujący przekazał organowi treść reklam w formie pisemnej wraz z zestawieniem liczby spotów oraz z wyszczególnieniem dni i godziny emisji reklam. Odwołujący oświadczył, iż całkowity koszt emisji tych reklam wyniósł 44.000 zł. Kwota ta zgodnie z oświadczeniem odwołującego zawierała udzielony rabat. Kontrolujący nie ustalili kosztu rzeczywistego prowadzenia przez odwołującego przedmiotowej reklamy, ponieważ odwołujący nie przedstawił na tę okoliczność stosownej faktury/dokumentu (vide: str. 3 uzasadnienia skarżonej decyzji). Na marginesie należy wskazać, iż organ nigdy nie zażądał od odwołującego jakichkolwiek dokumentów dowodzących rzeczywiście poniesione przez odwołującego koszty w związku z emisją zakwestionowanych reklam na antenie Radia (...). Odwołujący z kolei przyjął, iż złożone przez niego w tym zakresie oświadczenie organ uznał za wystarczające dla potrzeb przedmiotowego postępowania.

Nie ulega wątpliwości, iż koszty przedmiotowej reklamy wyniosły 44.025,00 zł netto i dla wykazania tej okoliczności skarżący wraz z odwołaniem do Organu II instancji przedłożył fakturę VAT pro forma nr (...) z dnia (...).03.2016 r. oraz fakturę VAT nr (...) z dnia (...).04.2016 r.

W ocenie skarżącego organ prowadząc postępowanie mające na celu ustalenie przeciętnego kosztu takiej reklamy nie powinien ograniczyć się jedynie do sprawdzenia podstawowego cennika jednej rozgłośni radiowej. Skarżący uważa, że organ, aby dopełnić ciążącego na nim obowiązku ustalenia przeciętnego kosztu reklamy powinien wystąpić również do innych rozgłośni radiowych o zasięgu ogólnopolskim o przedstawienie przeciętnego kosztu takiej reklamy tj. o takiej samej długości, w podobnych godzinach nadawania oraz mającej takie same miejsce w bloku reklamowym.

W konsekwencji, nawet jeżeli uznać, iż w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki uzasadniające obciążenie odwołującego opłatą sankcyjną, czemu skarżący zaprzecza, to przedmiotowa opłata winna zostać ustalona w innej wysokości niż wynika to cennika jednej stacji radiowej lub w kwocie 44.025,00 zł netto tj. w wysokości rzeczywiście poniesionych przez odwołującego kosztów prowadzenia reklamy. W przedmiotowej sprawie podatek od towarów i usług pozostaje dla odwołującego neutralny, co oznacza, iż wartość podatku od towarów i usług nie może wpływać na podwyższenie opłaty sankcyjnej. Podatek ten nie jest przecież kosztem dla żadnego podmiotu albowiem podlega odliczeniu, zatem jedynym rzeczywistym kosztem emisji przedmiotowej reklamy przez odwołującego jest cena netto w wysokości 44.025 zł. Biorąc pod uwagę powyższe wskazano, iż wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył przepisy art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin, a zatem skarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji winny podlegać uchyleniu.

Organ I instancji posiadał wiedzę o faktycznie poniesionych przez odwołującego kosztach prowadzenia przedmiotowej reklamy albowiem w dniu 26 kwietnia 2016 r. odwołujący złożył organowi stosowne oświadczenie w tym przedmiocie. Jednocześnie, na jakimkolwiek etapie postępowania kontrolnego organ nie zwrócił się do odwołującego o nadesłanie dokumentów, z których w sposób jasny wynikałaby wysokość rzeczywiście poniesionych przez odwołującego kosztów prowadzenia reklamy. We wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego odwołujący przesłał organowi II instancji pismo (...), z którego wynika, że zasadą rynkową jest, że od ceny cennikowej zawsze naliczany jest jeden lub kilka rabatów, co w efekcie daje finalny koszt kampanii. Organ odwoławczy ocenił, że wymienione pismo nie może stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie. Tym samym, doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych powyżej albowiem z powołanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż to na organie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a czego organ zaniechał. Była to okoliczność wyjątkowo istotna dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, albowiem jeżeli Organowi II instancji znana jest informacja, iż na rynku reklamowym zawsze jest udzielany rabat i cennik podstawy używany jest wyłącznie jako baza do obliczenia ceny po zastosowaniu jednego bądź kilku rabatów, oczywistym jest zatem, że cena wynikająca z takiego cennika podstawowego nie jest równoznaczna z przeciętnym kosztem reklamy, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin.

Ponadto, skarżący stoi na stanowisku, iż organ naruszył również przepisy postępowania-art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieustalenie rzeczywistych przeciętnych kosztów reklamy poniesionych przez odwołującego, co skutkowało nałożeniem opłaty sankcyjnej w sposób niezgodny z przepisami art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin, podtrzymując w tym zakresie w całości argumentację przytoczoną powyżej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego, oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd uznał że odpowiada ona prawu.

Spór w tej sprawie sprowadza się przede wszystkim do wykładni art. 66 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r., (WE) 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin.

Rozporządzenie to reguluje kwestie dotyczące zasad wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w tym ich reklamy w środkach masowego przekazu.

Do tej ostatniej kwestii odnosi się art. 66 w którym zostały określone warunki jakie musi spełniać reklama środków ochrony roślin, które uzyskały zezwolenie na wprowadzenie ich do obrotu.

I tak w ust. 1 art. 66 ustawodawca unijny nakazał aby każdej reklamie towarzyszyło zdanie: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu. Zdanie ma być czytelne i wyraźnie widoczne na tle całej reklamy".

W ust. 6 z kolei mowa jest o materiałach reklamowych lub promocyjnych które mają zwracać uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach.

Zdaniem organu pojęcia "reklama" i "materiały promocyjne lub reklamowe" są tożsame natomiast zdaniem skarżącego tej tożsamości brak a organ dokonał rozszerzającej wykładni art. 66 ust. 6 rozporządzenia. Skarżący zwrócił uwagę na definicję reklamy zawartą w art. 3 pkt 31 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego prawodawca europejski chciał aby przepis art. 66 ust. 6 odnosił się do innej kategorii działań promocyjnych niż te zdefiniowane w art. 3 ust. 31 rozporządzenia.

Istotnie w art. 3 ust. 31 zdefiniowane zostało na potrzeby rozporządzenia pojęcie "reklamy". I tak "reklama" oznacza środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin (skierowane do osób innych niż posiadacz zezwolenia, osoba wprowadzająca środek ochrony roślin do obrotu lub ich przedstawiciele) w drukowanych lub elektronicznych środkach przekazu". Art. 66 rozporządzenia w całości dotyczy reklamy tak zdefiniowanej. Rozstrzyga zatem o obowiązkach jakie ciążą na producencie czy sprzedawcy z tytułu reklamowania danego produktu. Ustawodawca unijny nie dokonał w tym rozdziale rozróżnienia ze względu na formę tej reklamy - telewizyjna, radiowa, drukowana. Zgodnie zatem ze starą rzymską paremią "lege non distinguente nec nostrum est distinguere" -"gdy ustawa nie rozróżnia nie do nas należy rozróżnianie" nie można przyjąć, że inne kryteria należy stosować do reklamy radiowej czy telewizyjnej czy reklamy tzw. papierowej. Oznacza to, że wykładając całościowo te przepisy zasadne jest twierdzenie, że zarówno do reklamy telewizyjnej jak i radiowej czy wreszcie drukowanej zastosowano te same kryteria określone w art. 66 ust. 1. Każdej zatem reklamie czy to telewizyjnej, czy radiowej czy wreszcie drukowanej (w formie ulotek) musi towarzyszyć zdanie "ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu".

Zasady konstruowania aktów prawnych polegają na tym, że w pierwszej kolejności dana regulacja określa zasadę ogólną a dopiero następnie może wskazywać na wyjątki od tej zasady czy jej obostrzenia. Tak się to ma w przypadku reklamy środków ochrony roślin. W ust. 2 art. 66 mowa jest bowiem o zaostrzonych kryteriach dotyczących reklamy w formie tekstowej lub graficznej a w ust. 6 o tym co powinny zawierać materiały reklamowe lub promocyjne. Powstaje zatem pytanie czym są materiały reklamowe i promocyjne i czy rzeczywiście wystarczy, tak jak wywodzi skarżący, zamieszczenie w reklamie radiowej informacji o treści z art. 66 ust. 1 czy też konieczne jest dodanie do niej zdania ostrzegawczego z art. 66 ust. 6 rozporządzenia aby uznać, że zostały spełnione wszystkie niezbędne warunki prawne pozwalające na uznanie, że dany podmiot dostosował swą reklamę do przepisów unijnych.

Reklama w potocznym znaczeniu, co zresztą potwierdza art. 3 ust. 31 to nic innego jak forma oddziaływania na odbiorców danego produktu w celu czy to zwiększenia wiedzy odbiorców o danym produkcie służąca zazwyczaj celom marketingowym. Jest to więc środek przekazu informacji na temat danego produktu. Natomiast pod pojęcie materiału reklamowego lub promocyjnego należy rozumieć wszelkiego rodzaju nośniki tej reklamy. Może być nim nie tylko ulotka czy broszura ale i przekaz radiowy czy telewizyjny.

W ocenie Sądu pkt 6 art. 66 odnosi się do nośnika reklamy którym jest materiał promocyjny lub materiał reklamowy. Oznacza tylko, że każdy tego rodzaju materiał, bez względu na formę musi zwracać uwagę na stosowe zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone na etykiecie. Bynajmniej umieszczenie tego rodzaju informacji w tym materiale nie zwalnia reklamującego od zastosowania reguły z art. 66 ust. 1 rozporządzenia.

Sąd nie podziela wykładni prawa dokonanej przez skarżącego, iż art. 66 ust. 6 celowo nie użyto pojęcia reklamy jak w ustępach wcześniejszych gdyż chciano aby przepis ten odnosił się do innej kategorii działań promocyjnych niż te zdefiniowane w art. 3 ust. 31.

Istotnie rozporządzenie to nie zawiera definicji materiału reklamowego czy promocyjnego. Jednakże wywodzenie z innych wskazanych w skardze aktów, że materiałami reklamowymi są artykuły nie posiadające wartości handlowej a art. 66 ust. 6 rozporządzenia nie ma zastosowania do reklamy radiowej nie znajduje uzasadnienia w treści tego aktu.

W omawianym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że spot reklamowy zawierał zdanie z art. 66 ust. 1a nie zawierał informacji z art. 66 ust. 6. Skarżący wywodzi, że art. 66 ust. 6 rozporządzenia w ogóle nie ma zastosowania do reklamy radiowej a jedynym przepisem który ma zastosowanie do reklamy radiowej jest art. 66 ust. 1.

Tak jak to zostało wskazane wyżej art. 66 ust. 1 ma zastosowanie do wszystkich rodzajów reklamy. Art. 66 ust. 6 natomiast precyzuje, że wszelkiego rodzaju materiały reklamowe czy promocyjne (i to bez względu na ich formę) muszą zwracać uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczane na etykietach. Inaczej mówiąc każdy materiał reklamowy a więc to co stanowi podstawę reklamy i bez którego reklamy by nie powstała musi, bez względu na formę tej reklamy (radiowa, telewizyjna czy drukowana) zawierać informację o konieczności zwracania uwagi na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczane na etykietach.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na cel rozporządzenia. Zgodnie z pkt 8 preambuły celem tym jest "zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska (...). Należy zastosować zasadę ostrożności a rozporządzenie powinno zapewnić wykazywanie przez przemysł, że substancje lub środki wytworzone lub wprowadzane do obrotu nie mają żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko". Wynika z tego, że celem nadrzędnym jest to aby wprowadzane do obrotu środki były bezpieczne i nie wywierały negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt.

Ustawodawca unijny w rozdziale VII rozporządzenia określił parametry (wymogi) dotyczące opakowań (art. 64), etykiet (art. 65) i reklamy (art. 66). Zwraca szczególną uwagę na płynące z wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi i zwierząt wynikające nie tylko z ich składu chemicznego ale także z możliwością pomylenia tych środków z żywnością, napojami czy paszą (art. 64). Państwom członkowskim dano możliwość umieszczania na etykietach dodatkowych zwrotów w celu ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt (art. 65 ust. 3 rozporządzenia). Oznacza to zatem, że celem nadrzędnym jest tym wypadku ochrona życia lub zdrowia a środki temu służące mają spełniać najwyższe standardy bezpieczeństwa.

W związku z tym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia innych zupełnie kryteriów dla reklamy telewizyjnej, radiowej czy potocznie zwanej papierową czy drukowanej. Byłoby to sprzeczne z celem rozporządzenia.

W związku z tym, w ocenie Sądu każda reklama, bez względu na formę jej rozpowszechniania, w świetle art. 66 rozporządzenia, musi nie tylko zawierać zdanie z art. 66 ust. 1 ale i zwracać uwagę na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach.

Porównanie treści art. 66 ust. 1 i ust. 6 mogłoby wskazywać na częściową zbieżność dotyczącą wymogów ostrzegania. W ust. 1 mowa jest bowiem o tym, że odbiorca tej reklamy powinien zwrócić uwagę na informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu natomiast w ust. 6 mowa jest o tym, że materiały reklamowe mają zwracać uwagę (oczywiście odbiorcy) na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone na etykiecie. Ponieważ materiał reklamowy jest nośnikiem reklamy i stanowi tym samym jej podstawę aby reklama jako całość spełniała wymogi rozporządzenia musi zawierać ww w art. 66 ust. 1 zdanie oraz zwracać uwagę na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczona na etykietach. Gdyby zatem w spocie reklamowym (tu słownym) użyte było sformułowanie o konieczności zwrócenia uwagi na symbole i zwroty na etykiecie - byłoby to wystarczające do uznania że reklamujący spełnił wymogi rozporządzenia. Jak natomiast wynika z treści spotu taka treść nie została odbiorcy przekazana.

Nieuprawnione jest, tak jak to czyni skarżący, odniesienie się do art. 89 rozporządzenia Rady (WE) 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych i wywodzenie z niego że materiałami reklamowymi są artykuły nieposiadające wartości handlowej nie nadające się do wykorzystania w inny sposób reklamowy i przyjęcie tej definicji jako znaczeniowej dla pojęcia materiałów reklamowych z art. 66 ust. 6 omawianego wcześniej rozporządzenia. Pojęcie użyte w rozporządzeniu 1186/2009 odnosi się do wartości rynkowej lub jej braku danego produktu dla celów regulacji celnych (opłat) natomiast pojęcie z art. 66 ust. 6 rozporządzenia 1107/2009 do zasad ostrzegania przed niebezpieczeństwami w reklamach. Pojęcia te są inne i służą innym celom w związku z tym doszukiwanie analogii pojęciowej nie jest w tym wypadku uzasadnione.

Takie same argumenty należy odnieść do definicji materiału reklamowego z ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2017, poz. 1221) - art. 68.

Sąd co prawda podziela pogląd, że organ wadliwe przyjął, że pojęcie reklamy i materiału reklamowego są tożsame to jednak mimo częściowo wadliwej wykładni tych pojęć ostatecznie organ prawidłowo uznał, że reklamodawca nie zastosował się do wymogów rozporządzenia, co uzasadniało wymierzenie opłaty sankcyjnej.

Kolejną kwestią wymagającą wykładni i oceny jest ta związana z treścią art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin. Zgodnie z nim podmiot który prowadzi reklamę środka ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 rozporządzenia 1107/2009 wnosi na rachunek wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa opłatę sankcyjną w wysokości od 5000-500 000 zł, stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy.

W ocenie Sądu użycie w tym przepisie zaimka "takiej" a nie "tej" jednoznacznie wskazuje, że nie chodzi o koszt tej konkretnej reklamy ale o koszt reklamy podobnej. Potwierdza to także odniesienie do przeciętnego kosztu reklamy. W związku z tym błędne jest twierdzenie, że w przepisie tym chodzi o przeciętny koszt konkretnej reklamy danego reklamodawcy. Gdyby były tak jak wywodzi skarżący, że chodziłoby o koszt reklamy danego reklamodawcy nie byłoby żadnego sensu odesłanie do kryterium przeciętności skoro za każdym razem byłby znany rzeczywisty koszt reklamy.

Konsekwencją tego jest konieczność przyjęcia cen brutto a więc z uwzględnieniem stawki VAT, gdyż przeciętna reklama dla przeciętnego odbiorcy obejmuje podatek VAT.

Jednocześnie Sąd jest zdania, że ustalenie przeciętnego kosztu takiej reklamy musi odnosić się do kosztu reklamy w danej stacji radiowej. Niezasadne byłoby ustalanie tego koszt na podstawie kosztów z innych stacji. W ustawie nie sprecyzowano pojęcia "przeciętnego kosztu takiej reklamy" jednakże ustalanie kosztów emisji w wielu stacjach i wielu miejscowościach w sposób nieuzasadniony utrudniłoby ustalenie wysokości tego kosztu i byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia celowości tej regulacji. Po pierwsze dlatego, że koszty emisji reklam ze względu na:

- podmiot emitujący (prywatny lub państwowy);

- miejsce emisji;

- siedzibę spółki emitującej;

- tajemnicę handlową w zakresie cen transakcyjnych pomiędzy stacją radiową a danym klientem, byłyby niemożliwe do ustalenia gdyż wymagałyby (aby spełnić kryterium obiektywne) sięgnięcie do cen z całej Polski.

Po drugie, przy usługach reklamowych istotne znaczenie przy ustalaniu wysokości kosztów danej reklamy ma także podmiot zamawiający, zakres i rozmiar współpracy z nim (częstotliwość zamawiania tego rodzaju usługi) czy wreszcie pora w jakiej emitowana jest dana reklama. Są to czynniki o charakterze subiektywnym a nie obiektywnym podczas gdy nakładając na dane państwo obowiązek dbania o bezpieczeństwo obywateli w związku z wprowadzaniem do obrotu środków ochrony roślin a z drugiej strony instrument w postaci możliwości nakładania na dystrybutora środka ochrony roślin opłaty konieczne jest zastosowanie obiektywnych, sprawiedliwych i równych kryteriów ustalania wysokości tej opłaty. Trafnie zatem organ II instancji wskazał, że na przeciętny koszt emisji składa się cennikowa (publicznie dostępna) wartość danej usługi (tu reklamy o parametrach podobnych do reklamy skarżącej spółki). Sąd podziela argument organu, że pod pojęciem przeciętnego kosztu emisji należy rozumieć koszt jaki powinien ponieść potencjalny klient, bez uwzględnienia tzw. indywidualnego traktowania danego klienta.

Dlatego racjonalne wykładając art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin należy dojść do wniosku, że ustawodawca miał na myśli przeciętny, publicznie dostępny co do wartości, koszt emisji reklamy w danej stacji radiowej czy telewizyjnej.

Tym samym organ nie był zobowiązany do ustalania rzeczywistego kosztu konkretnej reklamy (poniesionego przez skarżącego) a więc zarzuty dotyczące braku ustalenia tego kosztu, zażądania od odwołującego dokumentów związanych z kosztami emisji tej reklamy w radio (...) i informacji na temat wysokości przeciętnych rabatów nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Także zasadnie organ uznał za nieistotny dowód z treści etykiet produktu gdyż przedmiotem oceny organu nie były etykiety jako forma reklamy ale spot reklamowy w radio.

Organ w sposób prawidłowy, na podstawie informacji uzyskanej z radia (...) ustalił przeciętny koszt podobnej reklamy i na tej podstawie ustalił wysokość opłaty sankcyjnej.

Sumując, w ocenie Sądu organ ostatecznie prawidłowo uznał, że spot reklamowy który ukazał się w radio (...) nie spełnia w całości wymogów z art. 66 rozporządzenia 1107/2009.

Nie doszło zatem do naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w związku z art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.).

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.