Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1352557

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 lipca 2013 r.
IV SA/Wa 2883/12
Przesłanki przedłużenia wizy Schengen.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Łukasz Krzycki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przedłużenia wizy Schengen oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z (...) września 2012 r. - zaskarżoną skargą przez L.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) lipca 2012 r. o odmowie przedłużenia wymienionej skarżącej wizy Schengen.

Stan sprawy przedstawia się następująco: L.K. wjechała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 22 marca 2012 r. na podstawie wizy Schengen o symbolu (...), wydanej przez Konsula w G. w dniu (...) marca 2012 r. z terminem ważności od dnia (...) marca 2012 r. do dnia (...) marca 2013 r., na czas pobytu 90 dni.

W dniu 25 czerwca 2012 r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody (...) z wnioskiem o przedłużenie wizy Schengen z powodu tragicznego wypadku, związanej z nim operacji i leczenia pooperacyjnego. Do wniosku dołączyła dokumentację medyczną: kartę informacyjną leczenia szpitalnego i zaświadczenie lekarskie (potwierdzające, iż w dniu 3 maja 2012 r. przeszła operację w wyniku złamania szyjki kości udowej prawej i wskazujące orientacyjny czas leczenia pooperacyjnego na okres ok. 6 miesięcy).

Wojewoda (...) decyzją z (...) lipca 2012 r. odmówił przedłużenia L.K. wizy Schengen, stwierdzając brak możliwości prawnej jej przedłużenia wobec wydania jej na maksymalny dopuszczalny prawem okres.

L.K. odwołała się od decyzji Wojewody (...). Zarzuciła nieprawidłowe zastosowanie art. 33 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego i "antyhumanizm".

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z (...) września 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięci organ odwoławczy podał, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.Urz.UE.L 243 15.9.2009), okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu objętego tą wizą przedłuża się, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego uzna, że posiadacz wizy wykazał, iż na skutek siły wyższej lub ze względów humanitarnych nie jest możliwe opuszczenie przez niego terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem objętego wizą dozwolonego okresu pobytu. W załączniku VII ww rozporządzenia wskazano maksymalny okres, na jaki może być wydana wiza Schengen, tj. 90 dni. Jeżeli wydaje się wizę na okres dłuższy niż sześć miesięcy, czas pobytu wynosi 90 dni w ciągu każdego sześciomiesięcznego okresu. Zatem wobec wydania odwołującej się wizy Schengen na maksymalny możliwy okres, tj. 90 dni, doszło do braku możliwości prawnej jej przedłużenia. Według organu sprawa została rozpatrzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o cudzoziemcach przewiduje dla cudzoziemców, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji jak odwołująca się możliwość zalegalizowania pobytu w trybie art. 53a ust. 2 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1)

przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2)

wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

W związku z powyższym L.K., z uwagi na wyjątkową sytuację osobistą uniemożliwiającą opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. wypadek i konieczność poddania się operacji i leczeniu pooperacyjnemu, może wystąpić z wnioskiem do Wojewody (...) o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Nadto organ zauważył, że pismem z 3 lipca 2012 r. Wojewoda (...) poinformował pełnomocnika cudzoziemki o jej prawach określonych w art. 10 k.p.a. Pismo to zostało skutecznie doręczone odwołującej się 10 lipca 2012 r., ale ani pełnomocnik strony, ani cudzoziemka nie skorzystali z przysługującego prawa. L.K. w skardze, uzupełnionej pismem z 25 stycznia 2013 r., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła "pogwałcenie prawa": pkt 6, 26,29 wstępu, art. 25 ust. 1a, art. 27 ust. 2, art. 33 ust. 1,3, art. 40 ust. 1 i załącznika VIII ust. 6 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy; art. 1, art. 2 pkt 1, art. 6, art. 21 pkt 1 i art. 34 pkt 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 17 umowy międzynarodowej między RP a RB o Ruchu Osobowym z dnia (...) grudnia 2007 r. W motywach skargi podano, że skarżąca z powodu siły wyższej wniosła o przedłużenie wizy. W dniu 1 maja 2012 r. pracowała jako wolontariusz w ośrodku Fundacji "(...)", kiedy poślizgnęła się na kawałku folii, upadając złamała szyjkę kości udowej biodra z przemieszczeniem i poddano ją operacji. Żeby nie zostać inwalidą, po operacji, jej stan wymagał sześciomiesięcznego leczenia przez tych samych lekarzy, którzy zrobili operację i gwarantowali, że po roku powróci do zdrowia. Na dzień dzisiejszy niestety leczenie przedłuża się do roku. Nikt nie może odebrać skarżącej prawa do zdrowia i życia, gwarantowanych przez ONZ, Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej. Niestety humanizm nie stał się podstawą dla uwzględnienia jej sytuacji i wniosku o przedłużenie wizy Schengen. "Urzędnik z centrali naruszając prawo chroni urzędnika niewysokiej rangi z peryferii, który dopuścił się pogwałcenia prawa. Skarżąca w interesie Państwa Polskiego zaangażowała się w działania charytatywne i pomoc w latach 90-ch na rzecz Związku Polaków na B., po 2000 r. na rzecz fundacji "(...)", jak i 1 maja 2012 r. w dzień tragicznego wydarzenia z powodu siły wyższej. Zdaniem skarżącej, skoro wniosek został przyjęty, to sprawa powinna być załatwiona zgodnie z art. 33 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego pozytywnie, gdyż załącznik VII opisuje wyłączane wypełnianie naklejki wizowej. Organ wprowadza w błąd, przytaczając przepisy art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie odnoszący się do sprawy, zniekształca fakty i przepisy prawa. Skarżąca złożyła wniosek proponowany przez pracownika Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców w B. i wniosek został przyjęty, nie była wtedy w roli cudzoziemca nielegalnie przebywającego na terytorium Polski. Przedłużenie wizy (przedłużenie czasu pobytu) odbywa się na podstawie art. 33 ust. 1 ust. 6 Kodeksu Wizowego przez wydanie nowej wizy. W paszporcie skarżącej postawiono stempel "o przedłużeniu wizy Schengen - stempel świadczący o dopuszczalności wniosku. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji na podstawie wyżej powołanych przepisów i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z (...) września 2012 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi i jej uzupełnieniu naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a i Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Stosownie do art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć pobyt na podstawie wizy Schengen (...), jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 3 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie; w przypadkach, o których mowa w art. 33 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, (...), wniosek może być złożony w ostatnim dniu okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie Schengen (...). Rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia wizy Schengen (...) następuje w drodze decyzji (art. 44 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu objętego tą wizą - zgodnie z art. 33 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.Urz.UE.L2009.243.1) - przedłuża się, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego uzna, że posiadacz wizy wykazał, iż na skutek siły wyższej lub ze względów humanitarnych nie jest możliwe opuszczenie przez niego terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem objętego wizą dozwolonego okresu pobytu; a można przedłużyć, jeżeli posiadacz wizy przedstawi dowód na istnienie ważnych powodów osobistych uzasadniających przedłużenie okresu ważności lub okresu pobytu. Z kolei z pkt 4 załączniku VII do wymienionego rozporządzenia wynika, że maksymalna ilość dni określająca czas pobytu to 90. Jeżeli wydaje się wizę na okres dłuższy niż sześć miesięcy, czas pobytu wynosi 90 dni w ciągu każdego sześciomiesięcznego okresu. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy skarżąca (...) marca 2012 r. otrzymała wizę Schengen. Okres ważności wydanej wizy określono na czas od (...) marca 2012 r. do (...) marca 2013 r., a długość pobytu objętego wizą na 90 dni. W dniu 25 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła o przedłużenia posiadanej wizy Schengen. W uzasadnieniu wniosku powołała się na zdarzenie losowe - tragiczny wypadek jakiego doznała na terenie ośrodka Fundacji "(...)", skutkujący operacją i leczeniem pooperacyjnym. Wniosek skarżącej rozpoznano odmownie. Uznano bowiem, że wiza, którą legitymuje się skarżąca została wydana na maksymalną liczbę dni pobytu przewidzianą dla tego rodzaju wizy. Wydanie wizy na okres dłuższy niż sześć miesięcy, uprawnia do pobytu 90 dni w ciągu każdego sześciomiesięcznego okresu pobytu, a przedłużenie wizy nie może prowadzić do tego, żeby łączny okres pobytu przekroczył 90 dni w okresie ważności 180 dni. W ocenie Sądu wydanie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło z naruszeniem prawa stanowiącego podstawę prawną jej wydania. Nie można również pod adresem organu formułować skutecznie zarzutów wydania jej z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze. Po pierwsze nie można zgodzić się ze skarżącą, że wydanie decyzji nastąpiło z "pogwałceniem prawa" zawartego w pkt 6, 26 i 29 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Wskazane punkty znajdują się w części wymienionego rozporządzenia, którą nazywa się "preambułą". W akcie prawnym "preambuła" jest częścią między tytułem a częścią normatywną aktu. Preambuła do wspólnotowego aktu prawnego nie ma normatywnego charakteru. W oparciu o treść preambuły nie można więc kwestionować wykładni przepisów rozporządzenia dokonanej przez organ odwoławczy. Niemniej można wskazać, że na podstawie zgromadzonego materiału nie stwierdzono, wbrew zaleceniu pkt 6 preambuły, jakoby przyjęcie od skarżącej wniosku o przedłużenie posiadanej wizy Schengen nastąpiło z naruszeniem jej godności. Nadto, aby jej wniosek nie został rozpoznany w sposób profesjonalny i taktowny, przy nakładzie sił współmiernych do zamierzonego celu. Dalej odnosząc się do powoływanej przez skarżącą umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki B. o ruchu osobowym zawartej dnia (...) grudnia 2007 r. (M. P. z 2008 r. Nr 83, poz. 733) w kontekście treści pkt 26 preambuły, wypada zauważyć, że nie jest to umowa o jakiej mowa w pkt 26 preambuły. Punkt ten mówi bowiem o umowach dwustronnych zawartych pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, służących ułatwieniu rozpatrywania wniosków wizowych, mogących dopuszczać odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia, a nie o umowach takich jak wskazana przez skarżącą, to jest zawartych pomiędzy państwem członkowskim (np. Rzeczpospolitą Polską) a państwem trzecim (Republiką B.). Dodać także należy, że powoływana przez skarżącą umowa została zwarta przed wejściem w życie rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Z kolei trzeci, wskazywany przez skarżącą punkt preambuły (26) mówi, że niniejsze rozporządzenie uwzględnia podstawowe prawa i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przejętej przez Radę Europy oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Treść tego punktu preambuły, choć nienormatywna, to jednak istotna z punktu widzenia zarzutów skarżącej związanych z naruszeniem poszczególnych przepisów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej: Kartą) oraz ogólnego powołania się na naruszenie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej: Konwencją). Skoro z tego punktu preambuły wynika, że rozporządzenie ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy uwzględnia podstawowe prawa i jest zgodne z zasadami uznanymi w Konwencji i Karcie, to przy stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja jest zgodną z regulacją tego rozporządzenia, skarżąca nie może skutecznie powoływać się na naruszenie postanowień Karty i Konwencji przy wydawaniu decyzji z (...) września 2012 r.

Po drugie nie doszło do naruszenia art. 25 ust. 1a, art. 27 ust. 2, art. 33 ust. 1,3, art. 40 ust. 1 i załącznika VIII pkt 6 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Pierwszy z wymienionych przepisów, czyli art. 25 ust. 1a, dotyczy wizy o ograniczonej ważności terytorialnej i reguluje jej wydawanie. Tymczasem skarżąca w chwili składania wniosku nie posiadała wizy Schengen o ograniczonej ważności terytorialnej C, upoważniającej do pobytu na terytorium państwa/państw, na które jest ważna (art. 2 pkt 4 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy) i nie wnosiła o jej wydanie. Skarżąca posiadała wizę jednolitą C ważną na Państwa Schengen, czyli upoważniającą do pobytu na terytorium wszystkich państw Schengen (art. 2 pkt 3 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy) i wnosiła o jej przedłużenie. Drugi z wymienionych przepisów, tj. art. 27 ust. 2, dotyczy wypełniania naklejki wizowej i stanowi, że państwa członkowskie mogą nanosić na naklejkę wizową, w polu "uwagi", dodatkowe wpisy krajowe, inne niż obowiązkowe wpisy określone w załączniku VII, zatem trudno mówić o jego naruszeniu. Tożsama uwaga odnosi się do trzeciego - art. 40 ust. 1, który został umieszczony w Tytule IV "Zarządzanie Administracyjne i Organizacja", określa formy współpracy i stanowi, że każde państwo członkowskie odpowiada za stworzenie procedur związanych z wnioskami. Zasadniczo wnioski przyjmowane są w konsulacie państwa członkowskiego. Natomiast art. 33 i pkt 6 Załącznika VIII zostaną omówione w dalszej części rozważań.

Po trzecie nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że przyjęcie wniosku przez organ zobowiązywało do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Stosownie bowiem do wyżej przytoczonej regulacji ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć pobyt na podstawie wizy Schengen jest zobowiązany złożyć wniosek o jej przedłużenie. Rozstrzygnięcie wniosku następuje w drodze decyzji. Zatem dopiero w trakcie prowadzonego postępowania organ rozważa możliwości prawne przedłużenia wizy. Natomiast umieszczenie stempla w dokumencie podróży potwierdzającego złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen jest zgodne z wymogiem jaki nakłada na organ przepis art. 43 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i świadczy jedynie o formalnej dopuszczalności wniosku, a nie - jak próbowała wywieść skarżąca - o przedłużeniu wizy Schengen. Przedłużenie wizy Schengen - zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach - następuje w formie decyzji i przedłużoną wizę Schengen - stosownie art. 44 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach - zamieszcza się w dokumencie podróży w formie naklejki wizowej. W tej kwestii należy jeszcze dodać, że przybicie stempla w dokumencie podróży osoby ubiegającej się o wizę, jeżeli wniosek jest dopuszczalny, reguluje również art. 20 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Natomiast formalne warunki dopuszczalności wniosku reguluje art. 19 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Do przedłużenia wizy używa się naklejki wizowej (art. 33 pkt 6 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy oraz pkt 6 załącznika VIII do wymienionego rozporządzenia).

Po czwarte zgodnie z przepisami rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy wiza Schengen określa m.in. okres swej ważności oraz okres pobytu, przez który cudzoziemiec może przebywać w okresie ważności wizy na terytorium państw obszaru Schengen. W zakresie jej przedłużenia organ prawidłowo zastosował art. 33 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy, z powołaniem się na treść pkt 4 Załącznika VII do tego Kodeksu. Niemniej już bowiem z pkt 2 preambuły rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy wynika, że na mocy art. 62 ust. 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską środki dotyczące przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich określają reguły dotyczące wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące, w tym procedury i warunki wydawania wiz przez państwa członkowskie. Dalej z art. 1 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy zatytułowanego "Cel i zakres stosowania" wynika, że niniejsze rozporządzenie określa tryb i warunki wydawania wiz na (...) planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie; art. 2 pkt 2a definiuje pojęcie "wiza". "Wiza" oznacza zezwolenie wydawane przez państwo członkowskie na (...) planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie, licząc od dnia pierwszego wjazdu na terytorium państw członkowskich. Po piąte nietrafny jest zarzut naruszenia art. 17 wymienianej już wcześniej umowy z 20 grudnia 2007 r. Według tego przepisu, obywatelom Stron, którzy z powodu siły wyższej nie mają możliwości opuszczenia terytorium jednej ze Stron w terminie wskazanym na wizie, ważność wizy, zgodnie z ustawodawstwem Strony przyjmującej, przedłuża się na okres niezbędny do powrotu do kraju zamieszkania. Przepis ten odwołuje się do ustawodawstwa Strony przyjmującej, czyli jej prawa krajowego, a każde rozporządzenie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej staje się częścią krajowego porządku prawnego każdego z państw członkowskich. Zatem wobec uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przytoczonymi wyżej regulacjami rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodek Wizowy nie można mówić o naruszeniu artykułu powołanej umowy. Po szóste ustawodawca polski nie pozostawił bez ochrony cudzoziemca, którego dotyka takie zdarzenie jak skarżącą. Zgodnie bowiem z art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Bez wątpienia sytuację w jakiej znalazła się skarżąca, można zaliczyć do wyjątkowej sytuacji osobistej wymagającej jej obecności w Polsce. Zatem w momencie gdy skarżąca będzie przebywała na terytorium Polski nielegalnie i jej stan zdrowia nie będzie pozwalał na opuszczenie Polski, może wystąpić - w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wobec powyższego uznano zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.