IV SA/Wa 2785/19, Publiczne obwieszczenie a doręczenie. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3056835

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r. IV SA/Wa 2785/19 Publiczne obwieszczenie a doręczenie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor Agnieszka Wąsikowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) z siedzibą w (...) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania

1. uchyla zaskarżone postanowienie;

2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Stowarzyszenia (...) z siedzibą w (...) kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) decyzją z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla zakresu objętego wnioskowaną zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia (...) września 2010 r. nr (...) dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy (...) w ciągu drogi krajowej nr (...) (...)", w wariancie (...).

Stowarzyszenie (...) z siedzibą w (...) wniosło od powyższej decyzji odwołanie w piśmie z dnia (...) kwietnia 2019 r. (data nadania odwołania w polskiej placówce pocztowej).

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z ustaleń organu wynika, że w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z uwagi na liczbę stron biorących udział w prowadzonym przez RDOŚ w (...) postępowaniu. Jak wyjaśniono w postanowieniu, RDOŚ w (...) zawiadomieniem z dnia (...) grudnia 2018 r. poinformował strony postępowania, że zawiadamianie stron o kolejnych etapach postępowania następować będzie w formie publicznego obwieszczenia przez udostępnienie kolejnych zawiadomień w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej tego organu. W związku z powyższym zawiadomienie RDOŚ w (...) z dnia (...) marca 2019 r. informujące strony postępowania o wydaniu decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią, zostało umieszczone w dniu (...) marca 2019 r. w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie RDOŚ w (...) oraz na tablicy ogłoszeń w siedzibie tego organu.

W ocenie organu odwoławczego, bieg terminu na złożenie środka odwoławczego od decyzji, o której zawiadomiono w trybie art. 49 k.p.a. rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego udostępnienia decyzji. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od publicznego ogłoszenia. Bieg terminu na złożenie odwołania od decyzji, o której zawiadomiono w trybie art. 49 k.p.a. rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym nastąpiło doręczenie tego aktu.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja RDOŚ w (...) została doręczona stronom w dniu (...) kwietnia 2019 r., a 14-dniowy termin na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął w dniu (...) kwietnia 2019 r. Odwołanie Stowarzyszenia z dnia (...) kwietnia 2019 r. zostało więc złożone po terminie przysługującym stronom do złożenia środka zaskarżenia. Skoro więc warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania, to zgodnie z art. 134 k.p.a. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie (...) z siedzibą w (...), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 134 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, mimo że skarżący wniósł odwołanie w przewidzianym przez prawo terminie. Termin ten minął w dniu (...) kwietnia 2019 r., a nie w dniu (...) kwietnia 2019 r.;

2) art. 49 § 1 k.p.a. i art. 49 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, mimo że skarżący wniósł odwołanie w przewidzianym przez prawo terminie. Termin ten minął w dniu (...) kwietnia 2019 r., a nie w dniu (...) kwietnia 2019 r.;

3) art. 57 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia tej regulacji w przedmiotowej sprawie oraz brak zastosowania reguły, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło;

4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne mające rzekomo świadczyć, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania;

5) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej, interpretację przepisów prawa sprzeczną z obowiązującym orzecznictwem i wydanie rozstrzygnięcia instrumentalnego bez wszechstronnej analizy przedmiotowej sprawy;

6) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne, niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonego postanowienia oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że skarga jest zasadna, gdyż zakwestionowane przez skarżącego postanowienie - wbrew twierdzeniom Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - wydane zostało z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa procesowego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który przy ustalaniu daty doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. całkowicie pomija uregulowanie zawarte w art. 57 § 1 k.p.a. Nie chodzi tu bowiem o fakt, że termin, o którym mowa w art. 49 k.p.a. należy obliczać od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty. Co do tego bowiem nie ma sporu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna prezentują jednolite stanowisko, na nie zresztą powołuje się organ w zaskarżonym postanowieniu (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., II OSK 847/12). Chodzi tu o prawidłowość ustalenia daty doręczenia, a w konsekwencji obliczenia terminu do wniesienia odwołania. Tu już trzeba uwzględnić normę prawną zawartą w art. 57 § 1 k.p.a., zgodnie z którą, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Publiczne obwieszczenie jest więc zdarzeniem, od którego należy obliczać wskazany termin czternastu dni.

W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, skoro dniem publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie RDOŚ w (...) i na tablicy ogłoszeń w siedzibie tego organu był dzień (...) marca 2019 r., to zgodnie z przytoczonym art. 57 § 1 k.p.a., termin czternastodniowy, o którym mowa w art. 49 § 2 k.p.a. oblicza się dopiero od dnia następnego po tym dniu, czyli od dnia (...) marca 2019 r. W świetle tej normy prawnej dzień (...) marca 2019 r., jako dzień publicznego ogłoszenia decyzji, nie może być uwzględniony przy obliczaniu czternastodniowego terminu. Skoro tak, to skutek doręczenia stronom decyzji upublicznionej w okresie od dnia (...) marca 2019 r. do dnia (...) kwietnia 2019 r. nastąpił w dniu (...) a nie (...) kwietnia 2019 r., jak błędnie przyjął organ. Czternastodniowy termin przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął zaś dopiero w dniu (...) kwietnia 2019 r. W tym też dniu zostało ono przez skarżące Stowarzyszenie wniesione, a więc z zachowaniem ustawowego terminu.

Zatem wykładnia przepisu art. 49 § 2 k.p.a. zaprezentowana przez organ odwoławczy nie jest prawidłowa, gdyż nie uwzględnia treści art. 57 § 1 k.p.a. normującego jak należy obliczać termin określony w dniach. Inne stanowisko w tym zakresie dowodzi błędnej interpretacji powołanego przepisu art. 49 § 2 k.p.a. Powyższe niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, skoro odwołanie zostało wniesione w dniu (...) kwietnia 2019 r., a organ uznał je za wniesione po terminie.

Uznając, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy, przy czym na sumę kosztów zasądzonych w punkcie 2. sentencji wyroku składa się kwota 100,-zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi i wysokość kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie 480,-zł, zgodnie z art. 205 § 2 wskazanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17,-zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.