IV SA/Wa 2665/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2434030

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2018 r. IV SA/Wa 2665/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie skargi M. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Uzasadnienie faktyczne

M. C., reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. W. B., wniósł do Sądu skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z (...) sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Wobec tego, że wraz z wniesieniem skargi nie dołączono do skargi dokumentu pełnomocnictwa, zarządzeniem z 11 października 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym.

Powyższe wezwanie doręczono 24 października 2017 r.

W piśmie z 26 października 2017 r. złożonym w urzędzie pocztowym 3 listopada 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Do pisma dołączono dokument pełnomocnictwa oraz kopię zwolnienia lekarskiego pełnomocnika skarżącego (ZUS ZLA). Uzasadniając żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że w okresie od 11 października 2017 r. do 27 października 2017 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim i obawia się, że nie będzie to ostatnie zwolnienie. Dodał, że cierpi na poważną chorobę, tj. rozwinęło się u niego zapalenie krtani, tchawicy i strun głosowych, a później zapalenie oskrzeli.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej również jako "p.p.s.a."), sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniosek zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniona zostanie czynność, dla której był ustanowiony termin oraz zostanie uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, wskazane orzeczenie i orzeczenie powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd stwierdził również, że skarżący wraz z wnioskiem złożył dokument pełnomocnictwa, a więc dokonał czynności, której termin uchybił.

W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje jednak na uwzględnienie, albowiem pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, aby niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329).

Wymaga podkreślenia, że kryteria dochowania należytej staranności są jeszcze surowsze w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2013 r. II GZ 355/13). Osoby te obowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat lub radca prawny, posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Pamiętać jednocześnie należy, ze uchybienie terminu z winy pełnomocnika jest równoznaczne z winą strony skarżącej.

Argumentacja pełnomocnika skarżącego sprowadza się do stanu zdrowia pełnomocnika skarżącego. Okoliczność ta, w ocenie Sądu nie przesądza jednak, że uchybienie terminu było niezawinione. Nie zawsze i nie każda choroba strony czy pełnomocnika stanowi uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu. Co do zasady okolicznością wskazującą na brak winy jest taka niedyspozycja zdrowotna, która występuje nagle i jest na tyle poważna, że strona obiektywnie nie jest w stanie dokonać czynności procesowej w terminie i w dodatku nie jest możliwe posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2013 r. II GZ 94/13).

Z treści wniosku i dołączonej kopii zwolnienia lekarskiego wynika, że pełnomocnik skarżącego w okresie 11-24 października 2017 r. zmagał się ze schorzeniami w obrębie dróg oddechowych, ale nie było przeciwskazań, aby mógł chodzić (wskazanie lekarskie 2). Zdaniem Sądu, okoliczność ta nie uprawdopodobnia, że podczas biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącego zmagał się z nagłą chorobą, która uniemożliwiała mu dbanie o interesy strony i stanowiła przeszkodę w złożeniu w terminie dokumentu pełnomocnictwa, np. wymagała leżenia, niemożliwym było skorzystanie z pomocy osób trzecich. Sąd miał również na uwadze, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi pełnomocnik skarżącego odebrał osobiście 24 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 21), a więc ostatniego dnia niedyspozycji zdrowotnej według zwolnienia lekarskiego. Tym samym trudno przyjąć, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminu do dokonania wymaganej czynności procesowej. Strona ponosi bowiem negatywne konsekwencje działań czy zaniedbań ustanowionego pełnomocnika. Zasadnym jest aby pełnomocnik dołożył maksimum staranności przy dokonaniu danej czynności procesowej, albowiem od rzetelności pełnomocnika często zależy prawo strony do obrony jej interesów i ochrony praw.

W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.