Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3085736

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 stycznia 2020 r.
IV SA/Wa 2279/19
Charakter lex specialis przepisu art. 185 p.o.ś.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka.

Sędziowie WSA: Aneta Dąbrowska, Asesor Paweł Dańczak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r., nr (...), Minister Środowiska stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta i Gminy Z, od decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., nr (...), zmieniającej decyzję Marszałka Województwa (...) z dnia (...) października 2008 r., nr (...), udzielającej gospodarstwu (...) T. S. z siedzibą w miejscowości Z. w gminie Z. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do chowu drobiu.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Marszałek Województwa (...) decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r. zmienił decyzję własną nr (...) z dnia (...) października 2008 r. udzielającą gospodarstwu (...) T. S. z siedzibą w miejscowości Z. (...) w gminie Z., pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do chowu drobiu zlokalizowanej w miejscowości Z. (...) w gminie Z.

W dniu 15 maja 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z., złożył odwołanie od powyższej decyzji Marszałka, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także pominięcie w uzasadnieniu przesłanek, którymi kierował się Marszałek, ustalając wyższą dopuszczalną roczną emisję siarkowodoru. Zdaniem Burmistrza zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i nie wyjaśnia okoliczności faktycznych.

Burmistrz wskazał ponadto, że jako właściciel sąsiedniej nieruchomości o nr geod. (...) ma interesprawny w postępowaniu, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja. Interes ten polega na ochronie własnej nieruchomości przed uciążliwościami powodowanymi funkcjonowaniem ww. instalacji. Na działce tej znajduje się bowiem Szkoła Podstawowa im. (...) wraz z boiskiem sportowym, a uciążliwość zapachowa z przedmiotowej fermy wielokrotnie wymuszała przerywanie zajęć prowadzonych na placu szkolnym bądź udaremniała korzystanie z niego przez uczniów podczas przerw lekcyjnych lub wymuszała prowadzenie zajęć lekcyjnych w szkole przy zamkniętych oknach. Burmistrz wskazał, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. przeprowadzał kontrolę, która potwierdziła, że nawet najniższe zbadane stężenie amoniaku przekracza próg wyczuwalności dla tego wskaźnika, co oznacza, że instalacja jest źródłem emisji substancji odorowych i może powodować uciążliwości zapachowe, które mogą wywierać niekorzystny wpływ na ludzi, szczególnie na dzieci.

Zdaniem Burmistrza zwiększenie przez przedmiotową instalację emisji substancji odorowych przełoży się w sposób bezpośredni na realizację przez Gminę Z. jej ustawowych obowiązków przewidzianych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz w art. 10 ust. 1 pkt 1 z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. Minister Środowiska stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta i Gminy Z.

Minister Środowiska analizując odwołanie pod względem formalnoprawnym uznał, że strona postępowania odebrała zaskarżoną decyzję w dniu (...) maja 2019 r.,

a więc termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 maja 2019 r. Strona nie skorzystała z prawa do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji. Niemniej jednak, pismo Burmistrza zatytułowane odwołanie, wpłynęło do Marszałka w dniu 20 maja 2019 r. (data stempla pocztowego 16 maja 2019 r.), tj. w terminie otwartym do złożenia odwołania, dlatego Marszałek był zobowiązany przekazać odwołanie do rozpoznania Ministrowi Środowiska.

W ocenie Ministra Środowiska Burmistrz nie posiadał interesu prawnego w udziale w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, lecz był zainteresowany tym postępowaniem z uwagi na potencjalne negatywne odziaływanie instalacji do chowu kur na środowisko, które może być wynikiem wydania zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził dalej, samo "zainteresowanie" rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie przesądza o interesie prawnym w uczestniczeniu w postępowaniu, o ile podstaw do tego uczestnictwa nie przyznaje przepisprawa powszechnie obowiązującego. Minister wskazał następnie, że kwestię bycia stroną w postępowaniu w sprawach o wydanie pozwolenia zintegrowanego, w tym jego zmiany normuje art. 185 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w świetle którego Burmistrzowi nie przysługuje przymiot strony ww. postępowania. Ponadto podkreślono, w odwołaniu do art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), że choć przepis ten dopuszcza do udziału w postępowaniu organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, to jednak nie dopuszcza on do udziału w postępowaniu organów samorządowych, jakim jest Burmistrz. Minister dodał również, że Marszałek Województwa (...) ogłoszeniem z dnia (...) stycznia 2019 r. podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu danych o wniosku z dnia 17 września 2018 r., złożonym przez stronę w publicznie dostępnym wykazie, a także o możliwości wnoszenia uwag i wniosków w terminie 30 dni od ukazania się zawiadomienia, jednak w przewidzianym terminie nie wpłynęły do Marszałka żadne uwagi i wnioski do przedmiotowej sprawy. A zatem Burmistrz miał możliwość zgłoszenia uwag do prowadzonego postępowania administracyjnego, lecz z tej możliwości nie skorzystał. 

Stwierdzając, że Burmistrz nie był uprawniony do skorzystania z formy zaskarżenia, jaką jest odwołanie od decyzji Marszałka nr (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., Minister Środowiska uznał, iż był zobowiązany do zastosowania uprawnień, jakie daje mu art. 134 k.p.a. i wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania.

Na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) lipca 2019 r. skargę wywiodła Gmina Z. reprezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy Z., działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Gmina zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1) art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez odmowę przyznania stronie skarżącej statusu strony w toczącym się postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) października 2008 r. udzielającej gospodarstwu (...) T. S. z siedzibą w miejscowości Z. (...) w gminie Z. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do chowu drobiu zlokalizowanej w miejscowości Z. w gminie Z.;

2) art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez brak jego zastosowania i brak uznania, że z obowiązku gminy dbałości o ochronę środowiska wynika uprawnienie do występowania w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego;

3) art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.

- Prawo oświatowe, poprzez brak jego zastosowania i brak uznania, że z obowiązku organu prowadzącego szkołę lub placówkę do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki wynika uprawnienie do występowania w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego.

Stawiając powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia;

2. przyznanie stronie skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości prawem przepisanej.

Uzasadniając swoje stanowisko, Gmina stwierdziła, że sporna instalacja zlokalizowana jest w sąsiedztwie nieruchomości gruntowej nr geod. (...) będącej własnością Gminy Z., na której znajduje się Szkoła Podstawowa im. (...) w Z. wraz z boiskiem sportowym. Uciążliwość zapachowa z przedmiotowej instalacji wymuszała wielokrotnie przerywanie zajęć prowadzonych na placu szkolnym, bądź udaremniała korzystanie z niego przez uczniów podczas przerw lekcyjnych lub wymuszała prowadzenie zajęć lekcyjnych w szkole przy zamkniętych oknach. Z tego powodu po interwencjach Burmistrza Miasta i Gminy Z., Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. przeprowadzał stosowne kontrole, z których wynikało, że oddziaływanie instalacji na otoczenie, oprócz uciążliwości zapachowych, może wywierać także niekorzystny wpływ na ludzi, szczególnie na dzieci.

Skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe, do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego kreślone w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o. wykonuje wójt, a zatem zadaniem wójta jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki w szkole prowadzonej przez gminę, w tym przeciwdziałanie sytuacjom, gdy na skutek nadmiernego stężenia amoniaku powstałego na skutek prowadzonej instalację uniemożliwione jest prowadzenie zajęć w pobliskiej szkole podstawowej. Jak podniesiono w skardze, interesprawny strony skarżącej dla występowania w przedmiotowym postępowaniu miałby wynikać z ciążącego na niej obowiązku prawnego wynikającego z art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy

- Prawo oświatowe, gdyż bez możliwości uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca będzie pozbawiona prawnych możliwości zapewnienia higienicznych warunków nauki wprowadzonej przez gminę Z. Szkole Podstawowej im. (...) w Z. Ponadto, Gmina wskazując

na podstawy wywodzonego w sprawie interesu prawnego, powołała się również na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do zadań gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie ochrony środowiska i przyrody.

Gmina nie zgodziła się ponadto z twierdzeniem organu, że mogła przedstawić swoje stanowisko w trybie zgłaszania uwag i wniosków do przedłożonego publicznie wykazu. Podniosła bowiem, że zgodnie z art. 37 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ co prawda rozpatruje uwagi i wnioski i w uzasadnieniu decyzji podaje informację o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, jednakże wobec braku możliwości złożenia odwołania od sposobu, w jaki zostały uwzględnione uwagi i wnioski de facto ich treść nie jest w żaden sposób dla organu wiążąca, co nie pozwala na realizację przez Gminę wymienionych wyżej obowiązków, gdyż to wymaga jej udziału w charakterze strony w toczącym się postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione oraz podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W jej następstwie postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Dodać należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpatrzył niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Badając legalności zaskarżonego postanowienia w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

Przypomnieć należy, że istota niniejszej sprawy polega na ocenie zasadności stwierdzenia postanowieniem Ministra Środowiska z dnia (...) lipca 2019 r. niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta i Gminy Z. od decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r. w przedmiocie zmiany decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) października 2008 r. udzielającej gospodarstwu (...) T. S. z siedzibą w miejscowości Z. w gminie Z. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do chowu drobiu.

Podstawę prawną powyższego postanowienia stanowił art. 134 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą regulacją organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Piśmiennictwo wskazuje, że niedopuszczalność odwołania może mieć swoje źródło w przyczynach przedmiotowych lub podmiotowych. Z pierwszym przypadkiem mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy:

1) decyzja nie weszła do obrotu prawnego poprzez jej doręczenie lub ogłoszenie stronie w formie ustnej;

2) zaskarżony akt lub czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu;

3) wyczerpano administracyjny tok instancji;

4) z mocy przepisu ustawowego wyłączono możliwość zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji, przewidując inny środek zaskarżenia;

5) zaskarżono decyzję, w stosunku do której strona skutecznie zrzekła się prawa do wniesienia odwołania, przez co zyskała ona przymiot ostateczności i prawomocności.

Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki zaskarżenia decyzji przez podmiot, który nie ma legitymacji procesowej do skorzystania z tego środka zaskarżenia lub gdy odwołanie wniosła strona pozbawiona zdolności do czynności prawnych (por. Z. Kmieciak, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. Z. Kmieciaka i W. Chróścielewskiego, Warszawa 2019, s. 748-749 oraz powołane tam literatura i orzecznictwo). Właśnie na drugi z powyższych wariantów niedopuszczalności wskazał Minister Środowiska w zaskarżonym postanowieniu, podnosząc, że Burmistrz Miasta i Gminy Z., jako reprezentant skarżącej Gminy, nie był stroną postępowania przed Marszałkiem Województwa (...) w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej gospodarstwu (...) T. S. z siedzibą w miejscowości Z. w gminie Z. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do chowu drobiu, a zatem Burmistrz nie był też podmiotem legitymowanym do wniesienia w sprawie odwołania.

Z powyższym wnioskiem nie zgodziła się Gmina Z. reprezentowana przez jej Burmistrza, wywodząc swój interesprawny w kontrolowanej sprawie z treści art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe. W ocenie Sądu, ze stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić, gdyż stoi on w sprzeczności z dyspozycją art. 185 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Przepis ten przewiduje, że stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze (ust. 1). Ponadto stronami postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego obejmującego korzystanie z wód obejmujące pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi są odpowiednio podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (ust. 1a). Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu w postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei ust. 2a stanowi, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że powołana wyżej regulacja zawęża w swej dyspozycji krąg stron postępowania biorących udział w postępowaniach, których przedmiotem jest udzielenie pozwolenia zintegrowanego wyłącznie do podmiotu prowadzącego instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, do władających powierzchnią ziemi na tym obszarze. Należy jednocześnie przyjąć, że taki sam krąg stron dotyczy postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego. Wniosek taki uzasadnia treść ust. 2a, który wskazując wyłącznie na pewne kategorie postępowań, których przedmiotem jest zmiana pozwolenia zintegrowanego bynajmniej nie poszerza kręgu stron tego postępowania ponad określony w ust. 1, a jedynie otwiera możliwość udziału społeczeństwa w takim postępowaniu na zasadach przewidzianych w art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W świetle powyższego należy przyjąć, że art. 185 ustawy - Prawo ochrony środowiska stanowi lex specialis względem regulacji zawartej w art. 28 k.p.a. i to właśnie on, a nie regulacja kodeksowa był podstawą oceny posiadania przez skarżącą Gminę przymiotu strony w kontrolowanej sprawie, a więc także posiadania przez nią legitymacji do wniesienia odwołania. Przedstawiona w tym zakresie przez Ministra Środowiska ocena prawna i faktyczna jest zatem prawidłowa, a ponadto znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyrażającym pogląd, że treść art. 185 ust. 1 p.o.ś. ogranicza krąg stron postępowania w postępowaniu dotyczącym wydawania pozwoleń emisyjnych jedynie do prowadzącego instalację, której dotyczyć ma pozwolenie, oraz do podmiotów władających powierzchnią ziemi na obszarze ograniczonego użytkowania, jeśli został on utworzony w związku z eksploatacją instalacji (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1367/17). Ponadto orzecznictwo podnosi, że w przypadku, kiedy przepisprawa materialnego wyraźnie i jednoznacznie wskazuje kto jest stroną w danym postępowaniu, to ma on pierwszeństwo przed art. 28 k.p.a. jako przepis szczególny, wyłączający stosowanie tego ostatniego (wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3103/12).

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że w omawianej sprawie - jak wynika z akt postępowania - nie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania dla przedmiotowej fermy drobiu, który nie mógłby być zresztą utworzony, ponieważ ten środek ochrony środowiska można, co do zasady, zastosować tylko dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, czyli instalacji wymienionych w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przymiot strony postępowania przysługiwał w niniejszej sprawie tylko prowadzącemu instalację, czyli (...) T. S. Zgodzić zatem należy się ze stanowiskiem Ministra Środowiska, że choć strona skarżąca jest niewątpliwie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy z uwagi na potencjalnie negatywne oddziaływanie instalacji, to jednak ów interes faktyczny nie przesądza jednocześnie o posiadaniu interesu prawnego.

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jeżeli po wniesieniu środka zaskarżenia (odwołania lub zażalenia) od aktu administracyjnego organu pierwszej instancji organ odwoławczy ma wątpliwości co do posiadania przez stronę skarżącą interesu prawnego, to wówczas powinien podjąć określone czynności dowodowe celem ustalenia tej okoliczności. Uznanie, że na podstawie uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przed organem odwoławczym dany podmiot nie ma przymiotu strony powinno skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z 10 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2480/19). Jednakże, jeśli ze złożonego odwołania i okoliczności występujących w sprawie wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości brak przymiotu strony, organ odwoławczy orzeka o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, brak interesu prawnego strony skarżącej, a zatem brak legitymacji procesowej Burmistrza Miasta i Gminy Z. do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r. nie budzi wątpliwości, dlatego Minister Środowiska zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania.

Mając powyższe na względzie oraz biorąc pod uwagę, iż działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa, które powinny skutkować wyeliminowanie kwestionowanego postanowienia z obrotu prawnego, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.