Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1917988

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 marca 2012 r.
IV SA/Wa 1630/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

M. K. w dniu 14 stycznia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia pisemnego uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r. oddalającego jego skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...).

W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, iż nie odebrał osobiście korespondencji skierowanej do niego z Sądu, dotyczącej zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 6 grudnia 2011 r. Osoba, która odebrała tę korespondencję nie przekazała natomiast informacji o terminie rozprawy w czasie oraz w sposób umożliwiający stawienie się na rozprawę. Skarżący dowiedział się o terminie rozprawy oraz treści zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy pouczenia dopiero w dniu 12 stycznia 2012 r., tj. dzień po upływie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. Z kolei dopiero następnego dnia skarżący dowiedział się telefonicznie od pracownika sekretariatu Sądu o treści wyroku, po czym niezwłocznie po tym fakcie złożył przedmiotowy wniosek.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Podkreślić jednak należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak: NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.

Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu fakt, że w odpowiednim terminie domownik, który dokonał odbioru korespondencji nie przekazuje jej do rąk adresata, a powołanie się na tę okoliczność nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu (podobnie zob. postanowienie NSA z 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11, dostępne https://cbois.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeśli doręczający pismo nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Należy przy tym zauważyć, że warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Przepis ten stwarza zatem domniemanie, że odbierający pismo domownik jest upoważniony do odbioru korespondencji adresowanej do strony postępowania. Wywołuje to taki skutek, że strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczne podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania.

W niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 41), zawiadomienie o terminie rozprawy, w którym zawarto pouczenie o terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zostało odebrane przez dorosłego domownika (ojca adresata), który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. W konsekwencji doręczenie zawiadomienia musiało zostać przez Sąd uznane za skuteczne, ze wszelkimi wynikającymi z niego rygorami prawnymi.

Uznając zatem w niniejszej sprawie ojca skarżącego - J. K. za "dorosłego domownika" - w rozumieniu art. 72 § 1 p.p.s.a. i mając na uwadze ugruntowany pogląd sądów administracyjnych, iż przyjęcie przesyłki skierowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie przez niego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji oznacza podjęcie się przez niego oddania przesyłki adresatowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 360/97, LEX nr 4429), Sąd uznał - iż skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez jego winy.

W tej sytuacji w ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki określone w cytowanym powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.