IV SA/Wa 134/17, Skutki zaskarżenia uzasadnienia decyzji. Charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2400856

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. IV SA/Wa 134/17 Skutki zaskarżenia uzasadnienia decyzji. Charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik.

Sędziowie WSA: Kaja Angerman (spr.), Grzegorz Rząsa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) listopada 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania P.H. uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy (...) m.W. z dnia (...) lutego 2016 r. Nr (...) znak: (...), odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr (...) o klasyfikacji leśnej z obrębu (...) położonej przy drodze bez nazwy włączonej do ul. (...) na terenie Dzielnicy (...) m.W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2015 r. P.H. wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzją Zarządu Dzielnicy (...) m.W. z dnia (...) lutego 2016 r. Nr (...) znak: (...), odmówiono ustalenia dla nie warunków zabudowy ze względu na niespełnienie przez planowaną inwestycję wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P.H. W dniu 19 lipca 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło pismo radcy prawnego M.B., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez P.H., zawierające stanowisko strony odwołującej się w toczącym się postępowaniu odwoławczym. W piśmie tym podtrzymano dotychczasowe stanowisko i zarzuty zawarte w odwołaniu wniesionym przez P.H., uzupełniając je o dodatkowy zarzut, polegający na uznaniu, iż działka ew. nr (...), której dotyczy prowadzone postępowanie nie jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz przepisu - liczba porządkowa 10 - Załącznika nr VI rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja zastała wydana z naruszeniem przepisów prawa, skutkujących koniecznością uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnienie to jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie. Z tego względu wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez dokonania uzgodnienia z właściwym organem stanowi naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 6 k.p.a. Użyty w art. 53 ust. 4 ustawy zwrot "po uzgodnieniu"- zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2012 r., (sygn. akt: II SA/Ol 942/11) - "rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Owo przyzwolenie lub jego brak winny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej". Jednocześnie organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy obowiązany do uzyskania postanowienia organu współdziałającego, może oprzeć swoją decyzję dopiero na takim postanowieniu uzgadniającym, które posiada walor ostateczności (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt: II SA/Gd 99/12). Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając to, że działka ew. nr (...) stanowi nieruchomość o klasyfikacji leśnej Ls, organ ocenił, że w niniejszym postępowaniu wymagane było dokonanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych. Przedmiotowe uzgodnienie nie zostało jednak skutecznie dokonane. Organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie planowanego zamierzenia inwestycyjnego przez Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w (...), w wyniku czego postanowieniem Nr (...) z dnia (...).10.2015 r. rzeczony organ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów leśnych. Na powyższe postanowienie zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych wniósł P.H., przy czym w aktach niniejszej sprawy nie znajduje się postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych rozstrzygające w przedmiocie wniesionego zażalenia. Z dokonanych przez tutejsze Kolegium ustaleń wynika, że powyższe postanowienie nie zostało wydane przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych ani przed dniem wydania skażonej decyzji ani w terminie późniejszym, co potwierdzają również oświadczenia odwołującego się i jego pełnomocnika. W efekcie, w braku ostatecznego postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy przez organ właściwy w sprawach ochrony gruntów leśnych, organ I instancji wydal skarżoną decyzję przedwcześnie, naruszając w ten sposób art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 ustawy. Przedmiotowe naruszenie, stanowiące przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego stanowi samoistną podstawę do uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nie wyczerpuje ono jednak wadliwości stwierdzonych w skarżonym rozstrzygnięciu.

Następnie organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy i wyjaśnił, że uzależnia on ustalenie warunków zabudowy od spełnienia wszystkich określonych ustawą warunków łącznie, a co za tym idzie brak spełnienia jednego z nich uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej.

Odnosząc się do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdził, iż ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwanego "rozporządzeniem"). W § 2 pkt 2 i 3 ww. rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicje cech zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech zabudowy oraz sposób ich dokonania. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W ten sposób analiza obejmuje nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące (graniczące) z terenem inwestycji, lecz również szerszy obszar w ramach tzw. sąsiedztwa urbanistycznego.

Organ zauważył, że jak wynika z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy organ I instancji wyznaczył obszar analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przyjmując za front działko odcinek BC o długości ok 40 metrów i wyznaczając obszar analizowany w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, tzn. w odległości ok 120 m. Zestawiając powyższe z częścią graficzną analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania można jednak dostrzec, że zakreślone linią granice obszaru analizowanego nie odpowiadają w pełni przedmiotowemu założeniu, szczególnie w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego na północ od terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym organ I instancji ustalił, iż od strony południowej występuje teren zurbanizowany, luźno zabudowany wolnostojącymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, podczas gdy po stronie północnej obszar jest niezabudowany, o klasyfikacji leśnej i nie mający zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W oparciu o powyższe organ stwierdził, iż na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa, która mogłaby być potraktowana przez organ jako kontynuacja funkcji, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji oraz średnich parametrów z obszaru analizowanego oraz sposobu zagospodarowania terenu zabudowy.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał niewłaściwej, tj. zbyt rygorystycznej wykładni treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uznając, iż to, że żadna działka w obszarze analizowanym dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób analogiczny, w konsekwencji prowadzi do niespełnienia warunków określonych w ww. przepisie. W świetle omawianego przepisu wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga ustalenia istnienia choć jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższe nie jest tożsame z uznaniem, iż działka w obszarze analizowanym winna być zabudowana w sposób analogiczny do projektowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z utrwalonym rozumieniem zasady "kontynuacji funkcji" nie oznacza ona "tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru planowanych usług lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję." (tak: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/G1 249/14). Tym samym zdaniem organu odwoławczego kontynuacja funkcji wystąpi zarówno wtedy, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak również wówczas, gdy będzie ona stanowić uzupełnienie jednej z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się więc taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy i będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowo wprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej (tak: wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2333/12). Dopiero z momentem wykazania sprzeczności z istniejącą funkcja wprowadzenie tej nowej funkcji przestaje być dopuszczalne. Warunek sprzeczności dwóch funkcji powinien być przy tym oceniany obiektywnie.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w ramach oceny przedmiotowej kwestii ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż fakt występowania na obszarze analizowanym jedynie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej stanowi o braku kontynuacji funkcji przez planowaną inwestycję. Organ nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób budowa budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z infrastrukturą techniczną godziłaby w zastany stan rzeczy i dlaczego prowadziłoby to do kolizji z istniejącą już zabudową mieszkaniową.

Ustalając warunki zabudowy organ winien postępować zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia, które to wymagają ustalenia w decyzji takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, co do zasady powyższe wskaźniki powinny zostać ustalone na zasadzie średniej z obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, iż nie jest możliwym określenie:

- linii zabudowy - ze względu na to, że co do zasady jest ona kontynuacją linii istniejącej zabudowy a ta w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, tj. w odległości ok. 120 m. od strony zaplanowanego wjazdu nie istnieje;

- wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - gdyż ze względu na brak zabudowy na działkach sąsiednich nie jest możliwym jej określenie jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy;

- kąta nachylenia połaci dachu, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - ze względu na brak zabudowy od strony wewnętrznej drogi dojazdowej, od której zaplanowany został zjazd.

Stwierdzenie przez organ I instancji niemożności określenia powyższych wskaźników zabudowy jest w opinii organu odwoławczego o tyle zastanawiające, iż w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, którą organ I instancji przekazał do uzgodnień w właściwymi organami wszystkie z tych wskaźników zostały określone, a przeprowadzona na tym etapie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wykazała jakoby wskaźniki te nie mogły zostać określone. Analiza akt sprawy w tym kontekście nie pozwala na ustalenie, z jakich przyczyn ostatecznie organ I instancji uznał, iż ustalenie przedmiotowych parametrów nie jest możliwe. Dokonując oceny ustaleń w tym zakresie, uznać należy, iż zostały one dokonane przez organ I instancji w sposób dowolny, nierespektujący zasad ustalania ww. wskaźników określonych w rozporządzeniu.

Organ odwoławczy podkreślił, że pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy (tak m.in. wyrok NSA z 3 października 2006 r., sygn. akt: II OSK 196/06, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt: II OSK 997/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt: IV SA/Po 497/13). Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak również deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie, w zakresie ww. wskaźników zabudowy organ I instancji bezpodstawnie ograniczył swoją analizę tylko do zabudowy od strony wewnętrznej drogi dojazdowej, od której zaplanowany został zjazd, gdy tymczasem zasadnym było uwzględnienie zabudowy sąsiedniej znajdującej się przy ul. (...). Zawężenie analizy tylko do ograniczonego obszaru w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego stanowiska organu, że dla planowanego zamierzenia brak jest podstaw prawnych do ustalenia wymagań określonych w § 4, § 7 i § 8 rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego nawet gdyby wyznaczenie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia nie było możliwe, to nie może to automatycznie prowadzić do wniosku, iż brak jest spełnienia jednej z przesłanek, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W takiej sytuacji należy bowiem zastosować § 4 ust. 4 rozporządzenia, ustalając na jego podstawie linię zabudowy w sposób odmienny niż określony w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Analogicznie postąpić należy także w razie braku możliwości wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z § 7 ust. 1, jako że § 7 ust. 4 dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei § 8 rozporządzenia w sposób jednoznaczny wskazuje, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym a nie odpowiednio do geometrii dachów istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Organ odwoławczy zauważył także, że decyzji w wydanej decyzji organ I instancji rozstrzyga o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uzasadniając powyższe niespełnieniem przez planowaną inwestycję wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy, po czym w końcowym fragmencie analizy funkcji zabudowy oraz cech zagospodarowania terenu, stanowiącej integralną część skarżonej decyzji, organ ten stwierdza w sposób następujący: "Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza obszaru wykazała, że działki sąsiednie znajdujące się w obszarze analizy zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej do realizacji inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, cech, parametrów oraz zagospodarowania terenu. Istnieją zatem podstawy prawne do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto w rozstrzygnięciu decyzji organ określił, iż inwestycją, stanowiącą przedmiot postępowania o udzielenie warunków zabudowy jest budowa budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr (...), po czym w treści uzasadnienia (s. 5 decyzji) organ wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne polega na "budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr (...)". Przytoczone fragmenty wskazują na istnienie oczywistych sprzeczności wewnątrz treści skarżonej decyzji, przy czym nie sposób uznać ich za uchybienie o charakterze oczywistej omyłki. Przedmiotowe sprzeczności dowodzą co najmniej niechlujności w opracowywaniu treści rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, jednakże, szczególnie w zakresie pierwszej z przywołanych sprzeczności, budzą one uzasadnione wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia, które organ pragnął wydać w przedmiotowej sprawie. Występowanie w decyzji tego rodzaju sprzeczności dotyczących rozstrzygnięcia decyzji nie jest dopuszczalne i jako takie może stanowić o uznaniu decyzji za trwale niewykonalną, co stanowi wadę nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Odnosząc sią do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika odwołującego się, wskazującego, iż wbrew istniejącej w ewidencji gruntów i budynków klasyfikacji działka ew. nr (...), której dotyczy prowadzone postępowanie nie jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy nie jest upoważniony do ustalania w toku postępowania rzeczywistego charakteru prawnego gruntu, w tym ustalenia, czy grunt wskazany w ewidencji gruntów i budynków jako grunt leśny jest rzeczywiście lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Wydawanie decyzji o warunkach zabudowy jest zaś jedną z form planowania przestrzennego przewidzianych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej kwestii SKO wskazało, iż akceptuje i podziela dominujące w orzecznictwie stanowisko, w myśl którego organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów, nie może ich ignorować i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Organ odwoławczy ocenił, że ze względu na wskazane naruszenia w niniejszej sprawie występują podstawy uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jako że zakres stwierdzonych uchybień procesowych i materialnoprawnych wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Organ wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, w pierwszej kolejności powinien uzyskać postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych rozstrzygające w przedmiocie wniesionego zażalenia, a przedmiotowe rozstrzygnięcie organ powinien następnie uwzględnić w treści decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie organ I instancji powinien ponownie przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i na jej podstawie określić na nowo wskaźniki, o których mowa w § 4-8 rozporządzenia, zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia, uwzględniając w szczególności przyjętą w orzecznictwie wykładnię pojęć "kontynuacji funkcji" i "działki sąsiedniej". Ponadto, rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji nie dopuści do zaistnienia sprzeczności wewnątrz decyzji i załączników stanowiących jej integralną część, dokładając należytej staranności w opracowaniu treści rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.H., zaskarżając decyzję w zakresie jej uzasadnienia.

Decyzji w zakresie jej uzasadnienia zarzucił naruszenie:

1.

przepisów postępowania, art. 7, 77 § 1 k.p.a. wskutek zaniechania ustalenia, że działka ewidencyjna numer (...) z obrębu (...) na mocy Decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 1974 r. o lokalizacji inwestycji została przeznaczona na cele nieleśne i w związku z tym zaniechanie ustalenia, że od dnia ostateczności ww. decyzji ww. działka nie stanowi gruntu przeznaczonego na cele leśne;

2.

przepisów postępowania, art. 7, 76 § 3, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie użytku gruntowego na działce ewidencyjnej numer (...) z obrębu (...) za "las" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (dalej w skrócie: ustawa o lasach) wyłącznie na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, gdy prawdziwości danych zawartych ww. wypisie w zakresie odnoszącym się do istnienia na ww. działce "lasu" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach zaprzecza fakt trwałego przeznaczenia ww. działki na cele nieleśne na mocy Decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 1974 r. o lokalizacji inwestycji, jak również brak objęcia ww. działki jakąkolwiek decyzją o zalesieniu lub miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przeznaczyłby ww. działkę na cele leśne;

3.

przepisów postępowania, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do okoliczności, że działka ewidencyjna numer (...) z obrębu (...) na mocy Decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 1974 r. o lokalizacji inwestycji została przeznaczona na cele nieleśne i w związku z tym, że od dnia ostateczności ww. decyzji ww. działka nie stanowi gruntu przeznaczonego na cele leśne;

4.

przepisów postępowania, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do okoliczności wadliwości danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków tyczącym się działki ewidencyjnej numer (...) w zakresie istnienia na ww. działce ewidencyjnej "lasu" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach;

5.

przepisów postępowania, art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez nie wskazanie organowi I instancji, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien wziąć pod uwagę okoliczności, że działka ewidencyjna numer (...) z obrębu (...) na mocy Decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 1974 r. o lokalizacji inwestycji została przeznaczona na cele nieleśne i w związku z tym, że od dnia ostateczności ww. decyzji ww. działka nie stanowi gruntu przeznaczonego na cele leśne;

6.

przepisów postępowania, art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez nie wskazanie organowi I instancji, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien wziąć pod uwagę okoliczność wadliwości danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków odnoszącym się do działki ewidencyjnej numer (...) w zakresie tyczącym się istnienia na ww. działce "lasu" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach;

7.

art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę absolutnego związania organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dokumentem urzędowym - wypisem z ewidencji gruntów i budynków - w zakresie ustaleń o charakterze użytku gruntowego wynikającego z treści ww. wypisu, a w związku z tym polegającą na przyjęciu, że wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód niewzruszalny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do przyjęcia, że dowód w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków, a w ślad za tym informacje o gruncie w nim wykazane wiążą organy administracji wykonujące zadania z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego tylko o tyle, o ile - zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. - nie zostanie im przeciwstawiony w sprawie inny dowód zaprzeczający prawdziwości danych zawartych w ww. wypisie, a w przypadku przeprowadzenia takiego dowodu należy uwzględnić - zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. - rzeczywisty, a nie ewidencyjny, charakter użytku gruntowego.

Skarżący wniósł o:

1)

uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia (...) listopada 2016 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego (znak: (...)) w części dotyczącej uzasadnienia i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia;

2)

utrzymanie w mocy decyzji, o której mowa w pkt 1) w pozostałym zakresie, ze względu na fakt iż rozstrzygnięcie to jest korzystne dla strony;

3)

zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że dowód w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków, a w ślad za tym informacje o gruncie w nim wykazane, są - na gruncie art. 21 ust. 1 u.p.g. - wiążące dla organów administracji wykonujących zadania z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego tylko o tyle, o ile nie zostanie im przeciwstawiony w sprawie inny dowód zaprzeczający prawdziwości danych zawartych w ww. wypisie. Wypis z ewidencji gruntów, a w ślad za tym informacje o gruncie w nim wykazane, objęte są tylko domniemaniem prawdziwości, co wynika z art. 76 § 1 k.p.a. Natomiast, zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. ich urzędowy charakter może być podważony za pomocą innych dowodów przy uwzględnieniu m.in. reguł określonych w art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Wypis ewidencyjny wykazujący dla danego gruntu użytek "Ls" nie stanowi więc dowodu niewzruszalnego, gdyż jako dokument urzędowy podlega normalnym regułom dowodowym i może być obalony dowodem przeciwnym. Przyjmuje się przy tym tylko, że ciężar dowodu przeciwnego wobec okoliczności wykazanych w ww. dokumencie urzędowym obciąża stronę, która zaprzecza okolicznościom w nim wykazanym. Uwzględnić należy także poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi charakter zapisu w ewidencji gruntów i budynków ma wyłącznie charakter informacyjny, deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Nie można więc wywodzić przeznaczenia działki z zapisów zawartych w ewidencji, w tym również jej ewentualnego "przeznaczenia do produkcji leśnej" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach7.

Za powyższą wykładnią przemawia również treść art. 64 ust. 1 w z w. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi organ prowadzący postępowanie z wniosku o wydanie warunków zabudowy dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W ocenie skarżącego ww. analiza powinna przy tym prowadzić do konkluzji rzeczywistych o stanie prawnym i faktycznym terenu inwestycji, a nie ograniczać się wyłącznie do wniosków opartych na analizie jego stanu ewidencyjnego do czego ww. przepisy nie tworzą żadnej podstawy.

Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki NSA i WSA odnoszą się do spraw gruntów rolnych. Grunty rolne, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poddane są weryfikacji - w zakresie tego, czy ich użytek jest w rzeczywistości użytkiem rolnym - wyłącznie na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uznanie danego gruntu za "leśny" następuje na podstawie przepisów o lasach, a nie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (inaczej więc niż w przypadku gruntów rolnych). Jest to również sytuacja odmienna od istniejącej wcześniej - na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - która za grunty leśne uznawała grunty określone w ewidencji gruntów jako lasy (inaczej więc niż wg obowiązującego stanu prawnego).

Zatem, aktualny stan prawny nie pozwala uznawać za leśne gruntów tylko z tego powodu, że ich leśny użytek wynika z wypisu ewidencji, a zwłaszcza wówczas, gdy strona wykaże, że ww. wypis jest wadliwy (niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym terenu inwestycji). Skarżący wykazał w toku postępowania administracyjnego (w szczególności w piśmie skarżącego z dnia 14 lipca 2016 r.), że działka (...) nie stanowi obecnie użytku gruntowego o charakterze "las" ("Ls") pomimo błędnego zapisu w ewidencji gruntów i budynków. Działka (...) została objęta decyzją o lokalizacji inwestycji pn. "budowa przewodów przesyłowych Wodociągu (...)" (dalej w skrócie: Decyzja lokalizacyjna), w ramach której zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. "o planowaniu przestrzennym" (dalej w skrócie: p.p. z 1961 r.) zadecydowano o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej na przedmiotowej Działce. Skutkiem wydania Decyzji lokalizacyjnej było przeznaczenie Działki (...) w całości na cele nieleśne. Zgodnie bowiem z treścią art. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz. U. 1971.27.249, dalej w skrócie: u.o.g.r.l. z 1971 r.) ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych mogło ówcześnie nastąpić m.in. w decyzji o lokalizacji, przy czym zezwolenie na tego typu inne niż leśne przeznaczenie wydawał, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.o.g.r.l. z 1971 r. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz. U. z 1974.19.104.) organ, który wydał ww. decyzję lokalizacyjną.

W związku z powyższym, działka (...) od dnia (...).11.1974 r. została administracyjnie wyłączona z kategorii użytków leśnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. "o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa" bowiem działka ta od chwili wydania Decyzji lokalizacyjnej zmieniła przeznaczenie na nieleśne. Skarżący podniósł, że w obiegu prawnym nie obowiązuje decyzja o przeznaczaniu działki do zalesienia w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. "o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa" oraz nie dokonano przeznaczenia ww. działki do zalesienia (na cele leśne) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 14 ust. 3 ustawy o lasach po dniu (...).11.1974 r. Ponadto, treść decyzji lokalizacyjnej uwzględniona została również w zapisach planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. W. zatwierdzonym przez Radę m. W. uchwałą Nr (...) (dalej: M.p.z.p. z 1992 r.), który przewidywał przeznaczenie rzeczonej działki na cele nieleśne. Plan ten wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r., jakkolwiek w późniejszym czasie Działka (...) nie była również przedmiotem ustaleń innego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.W. albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, które przywracałyby jej leśne przeznaczenie.

Zdaniem skarżącego w związku z wykładnią prawa stanowiącą, że w celu uznania danego gruntu za las na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o lasach konieczne jest łączne spełnienie wszystkich trzech przesłanek w tym przepisie wymienionych, przy przyjęciu, iż w związku z wydaniem decyzji lokalizacyjnej w dniu (...).11.1974 r. działka (...) została wyłączona z przeznaczenia leśnego, biorąc również pod uwagę, iż w stosunku do ww. działki nigdy później nie wydano żadnych decyzji o zalesieniu oraz nie objęto jej żadnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przywróciłby jej leśne przeznaczenie, nie można - w konkluzji - uznawać aktualnie jej użytku za "las" ("Ls") w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach.

SKO nie poczyniło ustaleń, co do rzeczywistego charakteru prawnego terenu inwestycji i nie dało temu wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Błędna wykładnia art. 21 ust. 1 p.g.k. przez SKO spowodowała przy tym, że organ II instancji nie wskazał również organowi I instancji w ramach uzasadnienia (art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a.), iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien on wziąć pod uwagę okoliczności, (1) że działka (...) na mocy decyzji lokalizacyjnej została przeznaczona na cele nieleśne i w związku z tym, że od dnia ostateczności ww. decyzji ww. działka nie stanowi gruntu przeznaczonego na cele leśne, a ponadto, (2) że wadliwe są dane zawarte w wypisie z ewidencji gruntów i budynków odnoszące się do działki (...) w zakresie tyczącym się istnienia na ww. działce "lasu" w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Należy zauważyć, że zaskarżenie decyzji w części dotyczącej uzasadnienia prowadzi w istocie do zaskarżenia całej decyzji, gdyż uzasadnienie stanowi jej integralną część. Jeżeli więc podniesione zarzuty skutkowałyby oceną, że naruszenia przepisów miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uchyleniu podlegałaby decyzja lub odpowiednia jej część, a nie samo uzasadnienie.

Prawidłowo zauważył organ odwoławczy, że decyzję o warunkach zabudowy stosownie do treści art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Niewątpliwie według art. 53 ust. 4 pkt 6 decyzje o warunkach zabudowy wydaje się w uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Słusznie wywiódł więc organ, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez dokonania tego uzgodnienia z organem właściwym stanowiłoby naruszenie będące podstawą do wznowienia postępowania.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż do takiego naruszenia doszło. Organ I instancji w momencie wydawania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie dysponował skutecznie dokonanym uzgodnieniem, gdyż postanowienie wydane przez Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych nie było ostateczne wobec wniesienia zażalenia. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że przedmiotowe uzgodnienie było w tym postępowaniu wymagane, gdyż działka nr (...) stanowi nieruchomość o klasyfikacji leśnej (Ls). W ocenie sądu stanowisko to jest zasadne, gdyż opiera się na ustaleniu dokonanym w oparciu o wpis w ewidencji gruntów i budynków.

To właśnie z tą oceną nie zgadza się skarżący kwestionując dokonane ustalenie, że przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt o przeznaczeniu leśnym. Należy wyjaśnić, odnosząc się do zarzutów strony skarżącej że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące leśnego charakteru użytków mają charakter wiążący dla organów prowadzących postępowanie o ustalenie warunków zabudowy.

Strona skarżąca w piśmie doręczonym organowi w dniu 19 lipca 2016 r. podniosła, że działka nr (...) nie jest użytkiem leśnym wobec zmiany przeznaczenia tego gruntu dokonanym decyzją lokalizacyjną z dnia (...) lutego 1974 r. dotyczącą lokalizacji przewodów przesyłowych wodociągu północnego. Skarżący złożył do materiału dowodowego m.in. powoływaną decyzję, a także pismo Urzędu Dzielnicy (...) z dnia 20.10. 2014 r. informujące, że działka ta była objęta decyzją o lokalizacji inwestycji nr (...) z dnia (...).11.1974 r., a także nieobowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym teren był przeznaczony pod projektowany układ komunikacyjny dla ulic zbiorczych obszarowych oraz pod teren magistrali przesyłowej w systemie zaopatrzenia miasta w wodę.

Organ odwoławczy nie poddał jednak tych dokumentów ocenie, uznając iż organ rozstrzygający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie jest upoważniony do ustalania w toku prowadzonego postępowania rzeczywistego charakteru prawnego gruntu, a w tym ustalania czy grunt wpisany w ewidencji gruntów jako leśny jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Powołał się przy tym na treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i geodezyjne i związanie ujawnionymi w ewidencji danymi.

Należy wskazać, że istotnie zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ww. ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wpis w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do rodzaju użytku gruntowego jakim jest las ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie jest prawidłowe. Leśny charakter użytku gruntowego ma znaczenie dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy przede wszystkim z tego powodu, że jak wskazano powyżej, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy należy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla takiego terenu dokonywać uzgodnień z organem właściwym oraz ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy ocenić czy w związku z planowaną zabudową wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu dla tego terenu.

Dokonanie uzgodnienia, jak wynika z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy wymagane jest, w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Tylko więc w takim przypadku w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dokonanie uzgodnienia będzie konieczne, gdy sprawa dotyczy gruntu rolnego lub leśnego w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy.

Potwierdzeniem stanowiska, iż wpis w ewidencji gruntów i budynków akurat w zakresie użytku leśnego ma wiążący charakter jest niewątpliwie art. 92 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przepis ten stanowi że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Oznacza to, że w odniesieniu do gruntu leśnego obowiązuje ścisła zasada tj. nieruchomością wykorzystywaną na cele leśne w rozumieniu ustawy, do której odsyła treść przywołanego wyżej art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o p.z.p. jest wyłącznie nieruchomość wykazana w ewidencji gruntów i budynków. Według art. 53a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez użyte w tej ustawie pojęcie "kataster" rozumie się właśnie ewidencję. To jest przepis szczególny, którego nie dostrzega skarżący wskazując na różnicę między postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, a postępowaniem podatkowym.

Na gruncie tego przepisu odstępstwo od związania danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków może dotyczyć wchodzących w skład nieruchomości rolnych użytków kopalnych, nieużytków i dróg, jeżeli ustalono dla nich warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

W sytuacji więc gdy skarżący twierdzi, że dla danego gruntu ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i zmieniono jego przeznaczenie rzekomo w związku z wydaniem decyzji lokalizacyjnej z 1974 r. dotyczącej lokalizacji wodociągu, powinien rozważyć w pierwszej kolejności czy istnieją przesłanki do zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie tylko należy wskazać, że sam skarżący we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazał, że przedmiotowa działka stanowi użytek leśny występując o warunki zabudowy dla budynku przeznaczonego dla potrzeb gospodarki leśnej.

Wobec powyższego organy prowadzące postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie tylko mogły, ale były zobowiązane poprzestać na domniemaniu wynikającym z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne co do charakteru użytku leśnego.

Organ nie powinien zatem badać czy dla terenu objętego wnioskiem ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w związku z powoływaną przez skarżącego decyzją lokalizacyjną z 1974 r.

Skoro więc zgodnie z wpisem w ewidencji przeznaczenie gruntu nie zostało zmienione i grunt wykazywany jest aktualnie jako użytek leśny niezbędne jest uzgodnienie treści decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów leśnych. Znajduje zatem uzasadnienie wskazanie organu odwoławczego co do bezwzględnego wymogu uzyskania ostatecznego postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem, którego nie uwzględnił organ I instancji. Stanowisko to jest zasadne tym bardziej, gdy ostateczne postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji zostało uchylone we własnym zakresie przez organ odwoławczy wobec uznania konieczności zbadania przedstawionych przez inwestora dokumentów (w postaci decyzji lokalizacyjnej i zaświadczenia).

Słusznie wskazał organ odwoławczy, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest łączne spełnienie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o.p.z.p Dlatego niewątpliwie prawidłowo organ ocenił, iż powodem uchylenia decyzji organu I instancji było także niedostateczne wyjaśnienie sprawy i ustalenie stanu faktycznego ze względu na niedostateczne zbadanie i wyjaśnienie kwestii zachowania funkcji przez planowaną zabudowę i nieokreślenie wymaganych parametrów nowej zabudowy przy wykorzystaniu reguł określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie również organ odwoławczy zauważył niespójność między określeniem obszaru analizowanego w części graficznej i tekstowej analizy, a także między uzasadnieniem decyzji, a częścią tekstową analizy, stanowiącą załącznik do decyzji, jak również niekonsekwencję organu I instancji, który w projekcie decyzji kierowanej do uzgodnień określił parametry planowanej zabudowy, a w wydanej decyzji uznał, że nie jest to możliwe.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego nie są zasadne.

Z tych względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.