Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 645257

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 stycznia 2010 r.
IV SA/Wa 1326/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący:-sędzia WSA Jakub Linkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2008 r. nr (...) postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2008 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący A. P. wniósł o wstrzymanie wskazanych w sentencji decyzji ustalających lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na modernizacji ul. (...) na odcinku od (...) do granic W., zatwierdzających projekt podziału nieruchomości oraz zatwierdzających linie rozgraniczające terenu planowanej inwestycji.

Wniosek o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji A. P. uzasadnił tym, iż ich wykonanie spowoduje trwałe zajęcie jego nieruchomości oraz zburzenie jego domu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia (...) maja 2009 r. wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r.".

Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należy podnieść, że stosuje się w tej kwestii przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu sprzed jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), ponieważ postępowanie administracyjne skutkujące wydaniem decyzji zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy noweliuzjącej (przed 10 września 2008 r.). Wynika to z treści art. 6 ust. 2 ustawy noweliuzjącej stanowiącego, iż dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie noweli (10 września 2008 r.) została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu sprzed noweli w art. 17 ust. 3 pkt 1 stanowiła, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jedynie uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten przepis ma zastosowanie do nieruchomości skarżącego. Dopiero w brzmieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. po noweli jej art. 17 ust. 3 pkt 4 stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Nie uległa natomiast zmianie zasada, że nieruchomości, których dotyczy decyzja, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. W niniejszej sprawie decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2008 r. stała się ostateczna w dniu (...) maja 2009 r. - w dniu wydania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że wówczas gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu w całości lub w części.

Skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą wystąpić dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury, jak i decyzja Wojewody (...) nie powodują takich skutków, ponieważ nie uprawniają do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jedynie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl przepisów zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. sprzed jej nowelizacji lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia właścicielowi nieruchomości znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Pozwolenie na budowę jest wydawane w wyniku przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, w trakcie którego stronom przysługują przewidziane prawem środki ochrony ich interesu prawnego, z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego włącznie (z możliwością uzyskania ochrony tymczasowej, o ile strona złoży stosowny wniosek).

To zaś oznacza, że możliwość zainicjowania przez inwestora kolejnego postępowania administracyjnego nie może być potraktowana jako czynnik uzasadniający wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2008 r.

W ocenie Sądu nawet fakt, iż nieruchomości, które zostały wydzielone liniami rozgraniczającymi teren planowanej drogi przestają być własnością skarżącego nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania, że tego rodzaju następstwa mogą być traktowane jako okoliczności wskazane w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. W razie wyeliminowania przez Sąd tego rodzaju decyzji z obrotu prawnego zachodzą bowiem okoliczności uzasadniające przywrócenie prawa właściciela do nieruchomości, a tym samym nie można tu mówić o trudnych do odwrócenia skutkach.

Sąd doszedł więc do wniosku, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jaki i decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2008 r. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.