IV SA/Po 996/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - OpenLEX

IV SA/Po 996/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1135182

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2011 r. IV SA/Po 996/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Maciej Dybowski Anna Jarosz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Miasta P. na postanowienie Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania

1.

uchyla zaskarżone postanowienie

2.

zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącego Miasta P. kwotę (...) (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta P. na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.), art. 95 pkt 4, art. 96 ust. 1b, art. 97 ust. 4, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 139, art. 140 ust. 1-4, art. 142, art. 216 ust. 2, art. 217 ust. 2 i 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej ugn) w związku z § 2 ust. 1, § 5-7, § 9, § 10 oraz § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663) w pkt I orzekł o zwrocie na rzecz p. J. J. - P. - część nieruchomości położonej w P. przy ul. S. Ż., zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), prowadzonej przez Sąd Rejonowy P. - Stare Miasto w P. i stanowiącej własność P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) cz., arkusz mapy)...), obręb J., oznaczonej na mapie z projektem podziału, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji jako: działka nr (...) o powierzchni (...) m, w pkt II nie zobowiązał J. J. - P. do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ugn, w pkt III zatwierdził podział nieruchomości - działki gruntu nr (...) z arkusza mapy (...) obrębu J., położonej w P. przy ul. Ż., zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), prowadzonej przez Sąd Rejonowy P. - Stare Miasto w P. i stanowiącej własność P., na działki: nr (...) o powierzchni (...) m2 i nr (...) o powierzchni (...) m2, zgodnie z mapą z projektem podziału, stanowiącą załącznik do niniejszej decyzji" w pkt IV umorzył postępowanie z wniosku J. J. - P. o zwrot części nieruchomości położonej w P. w rejonie ul. S. Ż., oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb J., arkusz mapy (...), działka nr (...) cz., zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), oznaczonej na mapie z projektem podziału, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji jako działka nr (...) o powierzchni (...) m. reprezentowane przez pełnomocnika - inspektora, w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P., M. J. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: przepisów materialnego art. 136 ust. 3, art. 137 i art. 140 ugn oraz przepisów prawa procesowego art. 7, 8, 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Następnie pismem z dnia (...) r. pełnomocnik Miasta P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, iż w sprawach administracyjnych o zwrot wywłaszczonych nieruchomości Miasto P. reprezentowane jest przez pełnomocników: A. M., M. J.,. D. S., M.M., H.L., będących pracownikami Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P. - o fakcie tym organ orzekający był informowany, o czym świadczy adresowana do stron korespondencja. Decyzja będąca przedmiotem odwołania mimo, iż została prawidłowo zaadresowana, (na kopercie widnieje adres "ul. G. (...), (...) P.") z nie wyjaśnionych przyczyn doręczona została w inne miejsce - na pl. K. (...), (...) P. Pod właściwy adres tj. Wydział Gospodarki Nieruchomościami ul. G. (...), (...) P., przesyłka zawierająca decyzję doręczona została w dniu (...) r. Od tego dnia umocowany pełnomocnik Prezydenta Miasta P. liczył termin do złożenia odwołania, który upłynąć powinien w dniu (...) r. Przed upływem tak obliczonego terminu - pełnomocnik Miasta P. złożył odwołanie. Tymczasem w trakcie badania akt spraw toczących się w Starostwie Powiatowym, reprezentujący Miasto P. pełnomocnik, powziął w dniu (...) br. informację od pracownika Starostwa Powiatowego, o rzekomym "uchybieniu" terminu do złożenie odwołania od ww. decyzji. Starosta P. liczył bowiem termin do złożenia odwołania od chwili pierwotnego doręczenia decyzji pod niewłaściwy adres. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Postanowieniem z dnia (...) r. nr SN.III-2.7515-1-42/11 Wojewoda W. na podstawie art. 58 w związku z art. 59 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, iż z akt sprawy wynika, że korespondencja zawierająca decyzję Starosty P. z (...) r. nr (...), została prawidłowo zaadresowana do Prezydenta Miasta P. reprezentowanego przez pełnomocników i skierowana na adres Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, który to wydział Urzędu Miasta P. mieści się w budynku przy ul. G. (...). Z niewiadomych przyczyn przesyłka ta została dostarczona do Urzędu Miasta P. znajdującego się przy P. K. (...) w P. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja została dostarczona (...) r. a (...) maja r. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Odwołanie od ww. decyzji zostało nadane w dniu (...) r. Pismem z dnia (...) r. wniesiono o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z treścią art. 58. § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Niemniej prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie zaś terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). W przedmiotowej.sprawie doręczenie decyzji nastąpiło stronie właściwej tj. Prezydentowi Miasta P., reprezentującej Miasto P. Faktem jest natomiast, iż doręczenie korespondencji nastąpiło do innego wydziału niż wskazany przez organ pierwszej instancji. Niemniej podkreślić należy, iż stroną postępowania o zwrot nieruchomości jest Prezydent Miasta P. jako organ reprezentujący obecnego właściciela nieruchomości tj. Miasto P., a nie konkretny wydział, będący zaledwie jednostką administracyjną Urzędu Miasta P. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do twierdzenia, iż doręczenie decyzji do Urzędu Miasta P. mającego siedzibę na P. K. należy uznać za nieskuteczne i liczyć datę dopiero od daty doręczenia przesyłki do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami. Ponadto, w niniejszej sprawie strona odwołująca nie spełniła dwóch z wymienionych przesłanek przywrócenia terminu. Po pierwsze, nie ma podstaw do uznania braku winy jednostki organizacyjnej do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie, ponieważ wymagałoby to wykazania braku winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w jej imieniu. W żadnym zaś razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić zaniedbania jej pracowników. Ponadto przekazanie tej korespondencji nastąpiło w ciągu 3 dni (1 dnia roboczego) a więc jeszcze w trakcie biegu terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji. Nie było zatem przeszkód do należytego dochowania wymogów i złożenia odwołania w stosownym terminie. Pełnomocnik Prezydenta Miasta P. otrzymując decyzję Starosty P. otrzymał w załączeniu kopertę, w której przesłana została decyzja organu pierwszej instancji. Na kopercie tej wyraźnie widnieje prezentata dostarczenia korespondencji do Urzędu Miasta P. z dnia (...) r., a więc pełnomocnik posiadał informacje o dacie doręczenia tej przesyłki a uchybienie terminu nastąpiło z powodu błędu leżącego wyłącznie po jego stronie. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, iż uchybienie terminu w rozpatrywanym przypadku nastąpiło bez winy zainteresowanego. Niezależnie od powyższego zwrócono uwagę na treść art. 58 § 2 k.p.a., ustanawiającego jako jedną z przesłanek przywrócenia uchybionego terminu wymóg dopełnienia czynności, dla której był on określony. Wykładnia tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że uprzednie dokonanie czynności przez stronę nie zwalnia jej z obowiązku ponowienia tej czynności przy zgłoszeniu wniosku o przywrócenie terminu. W przypadku wystąpienia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona powinna złożyć wraz z wnioskiem nowe podanie w tym przedmiocie. W rzeczonej sprawie strona nie dopełniła również i tego obowiązku.

W skardze na powyższą decyzję wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 7, art. 40 § 2, art. 58 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych - decyzja Starosty P. winna zostać doręczona (a nie tylko zaadresowana) na adres: (...) P. ul. G. (...). Skarżący nie ponosi tutaj winy w wadliwym doręczeniu prawidłowo zaadresowanego pisma. Bez znaczenia jest przy tym do jakiej konkretnie jednostki organizacyjnej Urzędu Miasta P. doręczone zostało pismo - w rozpatrywanym przypadku miał być to Wydział Gospodarki Nieruchomościami - istotne jest, iż w wymienionym Wydziale zatrudnieni są umocowani w sprawie pełnomocnicy jednej ze stron. Istotne jest tutaj zatem konkretne miejsce a nie Wydział Urzędu Miasta P.

Argument podniesiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż pracownik Urzędu Miasta P. uprawniony do odbioru korespondencji kierowanej do tego urzędu nie powinien był przyjąć takiej korespondencji jest chybiony - pracownik taki jest obowiązany przyjąć wszelką korespondencje doręczoną do urzędu a ewentualnie błędnie skierowane pisma są w późniejszym czasie przekazywane zgodnie z właściwością do innych jednostek. Przyjąć należy, iż to nadawca pisma (Starosta P.) powinien zadbać o prawidłowe doręczenie wydanej przez siebie decyzji wszystkim stronom postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).dalej zwane p.p.s.a., tj w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, jak również w przypadku wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnić należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art..135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia.

Skarga jest uzasadniona, bowiem w sprawie doszło, w ocenie Sądu, do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jej wynik.

Zgodnie z art. 58 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanej, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. A zatem organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1.

uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

2.

zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi,

3.

zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż podanie zawierające żądanie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej należy wnieść do właściwego organu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca wskazała, że o tym, że uchybiła terminowi do złożenia odwołania dowiedziała się w dniu (...) r. i w tym dniu złożyła prośbę o przywrócenie terminu (prośba wpłynęła do organu w dniu9...) r.). Ponieważ skarżąca złożyła odwołanie w dniu (...) r. (wówczas, w jej mniemaniu, w terminie) nie miała w ocenie Sądu obowiązku ponownego składania tego samego odwołania wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, a przynajmniej uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik postępowania, gdyż byłby to nadmierny rygoryzm w formalnym podejściu do strony. Spełnione zostały zatem dwie z trzech przesłanek uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Została także wykazana przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.

W tym miejscu wskazać należy, iż na organie administracji spoczywa obowiązek badania wniosku o przywrócenie terminu zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Powyższe oznacza, że ocena przesłanek zastosowania w sprawie art. 58 k.p.a., musi odbywać się z odwołaniem do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności konkretnego przypadku, przy uwzględnieniu wszelkich koniecznych środków dowodowych z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść.

Rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty może nastąpić tylko po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego.

Odnosząc się do kwestii braku winy zgodzić należy się z organem, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. O braku winy można bowiem mówić w sytuacjach niezależnych od zainteresowanej strony, w których nie miała ona wpływu na zdarzenie. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowana nie była w stanie bez przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem (własnym bądź innych), życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe.

W niniejszej sprawie bez wątpienia nastąpiło nieprawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji, które polega na doręczeniu jej na adres strony, a nie na adres jej pełnomocnika. Art. 45 k.p.a. stanowi, iż jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, przy czym zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W niniejszej sprawie występują zatem dwa zasadnicze problemy, wymagające analizy, a następnie oceny, w aspekcie zarzutów stawianych w skardze przez skarżącą Pierwszy z tych problemów dotyczy tego, czy rzeczywiście treść art. 45 k.p.a. wskazująca, że jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby (przy równoczesnym braku w k.p.a. regulacji analogicznej jaka występuje w przepisach o postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych i postępowaniu sądowo-administracyjnym, umożliwiającej wskazywania przez te jednostki tzw. "adresu dla doręczeń") przesądza o tym, iż wskazanie takowego "adresu dla doręczeń" jest niedopuszczalne prawnie i co za tym idzie jest prawnie nieskuteczne.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę z poglądem takowym nie można się zgodzić, albowiem choć nie budzi wątpliwości, iż jednoznacznie brzmiącego przepisu w tym zakresie faktycznie w k.p.a. brak, to nie oznacza to jednak bynajmniej, że jednostka organizacyjna jest pozbawiona możliwości korzystania z doręczenia jej pism urzędowych także pod innym niż adres siedziby, a wskazanym przez nią adresem, lecz jest wręcz skazana z woli ustawodawcy na to, że musi zorganizować sobie możliwość odbioru korespondencji w siedzibie.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych nie było bowiem kwestionowane, że strona postępowania administracyjnego ma prawo do ustanowienia pełnomocnika procesowego, przy czym takie pełnomocnictwo może dotyczyć także poszczególnych czynności procesowych. Jedną z takich czynności jest odbiór korespondencji kierowanej do strony. Jeżeli więc strona wskaże adres, pod jaki ma być kierowana do niej korespondencja, to zrozumiałe jest, iż pod tym adresem właśnie czynności odbioru będzie dokonywać upoważniony przez stronę do jej dokonania pełnomocnik. Tak wskazany "adres do doręczeń" a w istocie pełnomocnik do odbioru pism powoduje, że stosuje się art. 40 § 2 k.p.a., co oznacza że pisma doręcza się upoważnionemu do dokonania tej czynności pełnomocnikowi pod wskazanym przez stronę adresem (analogicznie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1650/09, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż nawet kwestionując możliwość takiej formy doręczania pism stronie skarżącej jedynie w oparciu o wskazanie "adresu dla doręczeń", a nie pełnomocnika dla doręczeń, organ I instancji, wobec jednoznacznego brzmienia przywołanych powyżej art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. winien poinformować stronę o bezskuteczności wskazywania przez nią adresu dla doręczeń w pismach procesowych, względnie o potrzebie doprecyzowania, czy wskazanie "adresu dla doręczeń" stanowi ustanowienie pełnomocnika dla doręczeń, nie mógł natomiast, jak miało to miejsce w sprawie - wszelka korespondencja mimo adresowania jej na ul. G. doręczana była na Pl. K. - po prostu przemilczeć wskazania adresu doręczeń przez stronę, albowiem stanowiło to ewidentne naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach prawnych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i skutkowało naruszeniem zasady umożliwienia stronom udziału w postępowaniu.

Reasumując uznać należy, iż wskazaniu adresu do korespondencji nie stoi na przeszkodzie treść art. 45 k.p.a. Wymieniony przepis stanowi bowiem jedynie ogólną zasadę doręczania pism jednostce organizacyjnej. Zasada ta musi być zachowana, chyba że podmiot taki sam wskaże adres do korespondencji. Wskazanie takie powinno wiązać organ bowiem prawidłowe doręczenia mają na celu zachowanie prawa strony do czynnego udziału w sprawie. To prawo będzie realnie zachowane jeżeli doręczenia będą dokonywane na wskazany przez podmiot adres (analogicznie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 wrzesnia 2009 r., sygn. V SA/Wa 397/09, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Kolejnym problemem wymagającym ustosunkowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest kwestia oceny prawidłowości doręczenia decyzji z dnia (...) r. w sytuacji, gdy odbiór korespondencji nastąpił wprawdzie w siedzibie strony skarżącej, to jednak ze zwrotnego poświadczenia odbioru jak i z akt sprawy nie wynika, żeby dokonał tego upoważniony pełnomocnik działający w sprawie. Taki stan rzeczy sam w sobie i niezależnie od wcześniejszych rozważań powoduje, że wobec niepotwierdzenia przez osobę odbierającą pismo, niezbędnego dla skuteczności doręczenia warunku, to jest działania w ramach udzielonego upoważnienia do odbioru pisma, za nieprawidłową uznać należy ocenę wyrażoną przez organ administracji II instancji, jakoby czynność doręczenia wykonana w dniu 29 kwietnia 2011 r. wywołała skutki prawne.

Z przedstawionych wyżej powodów, w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem można zarzucić organowi administracji naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 w związku z art. 77 k.p.a., a zaskarżone postanowienie mogło zapaść przed dokładnym zbadaniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności faktycznych.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji powinien dokładniej zbadać stan faktyczny sprawy poprzez ustalenie w jakiej dacie doszło do skutecznego prawnie doręczenia decyzji organu I instancji Miastu P. jako stronie i dlaczego, mimo prawidłowego adresowania przesyłek były one doręczane pod inny adres, mając na uwadze, że to organ dokonujący doręczeń zobowiązany jest do staranności w tym zakresie by nie uchybić prawom przysługującym stronom w postępowaniu.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ wydał orzeczenie bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających zasadnicze znaczenie w sprawie, czym naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skutkowało orzeczeniem jak w sentencji wyroku. Przepisu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.