Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2112286

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 sierpnia 2016 r.
IV SA/Po 895/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy

Uzasadnienie faktyczne

A.W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, składając wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie wniosku o ustanowienie adwokata rozstrzygnięty został odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lutego 2016 r. w związku z nie wyjaśnieniem sytuacji majątkowej (postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych zostało umorzone z uwagi na ustawowe zwolnienie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. oddalił skargę.

Wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, w uzasadnieniu którego skarżący ponownie w ogólny sposób podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie ma żadnego dochodu a jego jedyny majątek stanowi dom o pow. (...) m2 oraz nieruchomość stanowiąca las o pow. (...) ha. Skarżący poinformował również, że jest osobą schorowaną i nie otrzymuje żadnej pomocy społecznej. Opisując swą sytuację materialną wnioskodawca wskazał, że nie posiada żadnych dochodów. W piśmie stanowiącym załącznik do formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, pojazdów mechanicznych ani udziałów w spółkach. Skarżący oświadczył również, że nie pracuje zawodowo. Dodatkowo wnioskodawca oświadczył, że posiada wyłącznie nieruchomość położoną przy ul. (...) ((...) ha) i przy ul. S. (...), gdzie mieszka. Wnioskodawca zaprzeczył tym samym, że posiada nieruchomość położoną w przy ul S. (...). Skarżący podtrzymał również oświadczenie, że nie uzyskuje żadnego dochodu.

Mając na uwadze fakt, że wskazane przez skarżącego okoliczności, nadal nie pozwalały na ustalenie jego sytuacji finansowej (w tym źródeł utrzymania) wezwano go do przedłożenia kopii zeznania podatkowego za 2015 r., wykazania za pomocą kserokopii dokumentów (np. rachunków, faktur za media, w tym gaz, energię elektr., wodę, telefon; itp.) jakiego rzędu kwoty obciążają miesięcznie budżet domowy z tytułu stałych opłat związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, wskazania przez kogo i w jakim zakresie jest utrzymywany, tj. kto zapewnia mu żywność, odzież i.t.p. lub też kto udziela mu wsparcia finansowego i w jakiej kwocie, oraz oświadczenia, czy jest zarejestrowany w ewidencji osób bezrobotnych (jeśli tak, to należało przedłożyć stosowne zaświadczenie z właściwego powiatowego urzędu pracy ze wskazaniem ewentualnego okresu pobierania zasiłku),

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, na wstępie wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu A.W. już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii poprzedniego żądania wypowiadał się co wykazano powyżej referendarz sądowy, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 lutego 2016 r. odmawiając przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych zostało umorzone z uwagi na ustawowe zwolnienie) wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy, czego wnioskodawca nie uczynił, gdyż wbrew wezwaniu nie wskazał skąd czerpie środki na bieżące utrzymanie. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono również, że istnieją rozbieżności pomiędzy majątkiem deklarowanym we wniosku o przyznanie prawa pomocy (nieruchomość stanowiąca adres zamieszkania położona w J. przy ul. S. (...) i las o pow. (...) ha) a majątkiem deklarowanym na etapie postępowania administracyjnego, gdzie wnioskodawca w oświadczeniu majątkowym sam ujawnił również nieruchomość położoną w J. przy ul. S. (...).

Pomimo tej treści orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie poprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wnioskodawca składając obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy nadal (pomimo kolejnego wezwania) nie przedstawił dokumentacji, którą miał obowiązek przedłożyć już w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia informacji zawartych w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w przedmiotowej sprawie. Powyższe dotyczy zarówno stanu posiadanego majątku jak i źródła utrzymania.

Skoro zatem Skarżący ponownie w kolejnych wnioskach o prawo pomocy powołuje ogólnikową i nieudokumentowaną argumentację o braku dochodu, to taka postawa Skarżącego dowodzi dalszego i świadomego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Wnioskodawca w dalszym ciągu nie ujawnił bowiem źródeł pozyskiwania środków (w tym np. pomocy finansowej lub pomocy rzeczowej, pokrywania kosztów bieżącego utrzymania) na swoje bieżące utrzymanie ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W tym miejscu należy wskazać, że porównanie poprzedniego oświadczenia majątkowego z aktualnie składanymi wnioskami, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez A.W. z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej.

Wyjaśnić należy, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z dnia 23 lutego 2016 r. Skarżący nadal korzysta również z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych.

Powyższe uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a p.p.s.a. może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się - w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy - rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).

Z tych względów, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.