Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1513925

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 17 września 2014 r.
IV SA/Po 852/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz (spr.).

Sędziowie WSA: Donata Starosta Izabela Bąk-Marciniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...) w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie faktyczne

Wójt Gminy O.W. decyzją z dnia (...).09.2013 r. Nr (...) wydaną na podstawie art. 2, art. 5, art. 16a, art. 20 ust. 3, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 992 z późn. zm. - dalej u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej k.p.a.) odmówił M.N. przyznania od dnia 1 sierpnia 2013 r. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem K.N.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w myśl art. 16a u.ś.r. specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 788 z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organ I instancji przyjął, iż nie został spełniony warunek jakim jest rezygnacja osoby sprawującej opiekę z zatrudnienia w celu konieczności jej sprawowania. Z przedstawionego orzeczenia o niepełnosprawności wynika, mąż skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym od dnia 24 kwietnia 2013 r. Ze świadectwa pracy skarżącej wynika, że zatrudnienie ustało dnia 2 sierpnia 1984 r. Oceniając zaświadczenie o zaoprzestaniu opłacania składek KRUS, organ orzekający przyjął, iż ustanie opłacania ubezpieczenia społecznego rolników, którym obejmuje się domownika, stale pracującego w gospodarstwie rolnika zgodnie z u.ś.r. nie jest rezygnacją z zatrudnienia.

M.N. kwstionując powyższą decyzję wniosła odwołanie domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania jej specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła błędną wykładnię art. 16a u.ś.r. polegającą na przyjęciu, że zrezygnowanie przez nią z pracy w gospodarstwie rolnym w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem, nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w cytowanym przepisie. Skarżąca podkreśliła, że do czasu podjęcia opieki nad mężem wykonywała inną pracę zarobkową pracując w gospodarstwie rolnym córki i opłacając składki na ubezpieczenie społeczne z czego zrezygnowała w dniu 6 sierpnia 2013 r., a KRUS wydał decyzję stwierdzającą ustanie obowiązku ubezpieczenia społecznego rolników.

Samorządowe Kolegium Odwoąłwcze w K. decyzją z dnia (...).11.2013 r. Nr (...) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do niespełnienia przez M.N. przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wynikającej z art. 16a ust. 1 u.ś.r. Kolegium wskazało, iż w myśl przepisów art. 3 pkt 22 u.ś.r. zatrudnienie lub inna praca zarobkowa oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Jak wynika z załączonych do wniosku dokumentów M.N. zatrudniona była w Zakładach Mięsnych w K. w okresie od dnia 05.02 1974 r. do dnia 2 sierpnia 1984 r. Z zaświadczenia KRUS w O.W. z dnia 21 czerwca 2013 r. wynika, że odwołująca się pobierała rentę inwalidzką okresową do dnia 31 marca 2012 r. Z zaświadczenia KRUS w O.W. z dnia 20 sierpnia 2013 r. wynika równiez, że M.N. podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy jako rolnik w pełnym zakresie w okresie od 1 stycznia 1983 r. do 29 września 1996 r., od 1 października 2001 r. do 30 czerwca 2009 r., a od 2 maja 2011 r. do 30 czerwca 2011 r., od 1 września 2011 r. do 31 marca 2012 r. na wniosek w zakresie emerytalno-rentowym jako rolnik, natomiast w okresie od 4 lipca 2013 r. do 5 sierpnia 2013 r. z mocy ustawy w pełnym zakresie jako domownik.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż z orzeczeń Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O.W. z dnia 24 maja 2013 r. i Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16 maja 2012 r. wynika, iż K.N. uznano za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym i niezdolną do samodzielnej egzystencji od maja 2012 r. Od tego dopiero momentu mąż M.N. stał się osobą wymagającą opieki, w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W ocenie Kolegium pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem nie wystąpił związek przyczynowy. Kolegium zauważyło, że art. 16a u.ś.r. określa stan faktyczny dotyczący sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o specjalny zasiłek opiekuńczy rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania koniecznej opieki, a więc rezygnuje z dotychczasowej aktywności zawodowej, np. rozwiązuje stosunek pracy, wyrejestrowuje prowadzoną działalność gospodarczą. Istotą omawianego świadczenia, które przyznawane jest opiekunowi osoby niepełnosprawnej, a nie osobie wymagającej opieki, jest zrekompensowanie tej osobie rezygnacji z aktywności zawodowej poprzez wypłatę jej określonej przepisami kwoty (art. 16a ust. 6 u.ś.r.). Na pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie może mieć wpływu stan zdrowia osoby wymagającej opieki, czy brak możliwości zapewnienia opieki przez innych członków rodziny. Mając powyższe na uwadze Kolegium przyjeło, że M.N. nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej aby opiekować się niepełnosprawnym mężem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M.N. domagajac się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając jej naruszenie art. 16a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy zaprzestaniem zatrudnienia a koniecznością opieki nad mężem oraz naruszenie przepisów k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy (brak postępowania dowodowego na okoliczność kiedy powstała konieczność sprawowania opieki nad mężem przez skarżącą). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że regulacja art. 16a ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia (np. świadczonego w formie umowy o pracę) od ustania tegoż zatrudnienia w określonym prawem trybie. Istotny pozostaje motyw, przyczyna i cel dla którego zatrudnienie ustaje. Musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek przyczynowy (ale też czasowy) między ustaniem zatrudnienia, a podjęciem przez wnioskodawcę opieki nad wskazaną w tym przepisie osobą.

W ocenie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. arbitralnie na podstawie dokumentów (bez przeprowadzenia jakichkolwiek innych dowodów) stwierdziło brak związku przyczynowego pomiędzy zaprzestaniem przez skarżącą pracy w gospodarstwie rolnym córki, a koniecznością sprawowania opieki nad mężem. Kolegium nie wyjaśniło czy mąż skarżącej miał opiekę ze strony innych osób, czy przebywał w tym czasie w szpitalu na długotrwałym leczeniu. Nie wyjaśnienie tych okoliczności stanowi naruszenie przepisów k.p.a, a zwłaszcza art. 77 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 16a ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. zgodnie z którym specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli zrezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ustawodawca precyzuje przy tym w art. 3 pkt 22 u.ś.r., że przez zatrudnienie lub inną pracę zarobkową należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

W sprawie jest bezsporne, że skarżąca sprawuje opiekę nad mężem, który legitymuje się orzeczeniem z dnia 24 maja 2013 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, iż M.N. zatrudniona była w Zakładach Mięsnych w K. w okresie od dnia 05.02 1974 r. do dnia 2 sierpnia 1984 r. a do dnia 31 marca 2012 r. pobierała rentę inwalidzką okresową. Z zaświadczenia KRUS w O.W. wynika również, że skarżaca podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy jako rolnik w pełnym zakresie w okresie od 1 stycznia 1983 r. do 29 września 1996 r., od 1 października 2001 r. do 30 czerwca 2009 r., a od 2 maja 2011 r. do 30 czerwca 2011 r., od 1 września 2011 r. do 31 marca 2012 r. na wniosek w zakresie emerytalno-rentowym jako rolnik, natomiast w okresie od 4 lipca 2013 r. do 5 sierpnia 2013 r. z mocy ustawy w pełnym zakresie jako domownik. Na podstawie powyższego materiału dowodowego organy administracji publicznej uznały, że skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej aby opiekować się niepełnosprawnym mężem.

Oceniając powyższe należy odwołać się do uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., I OPS 5/12 dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego uregulowanego w art. 17 u.ś.r. Uwzględniajac fakt, iż przedmiotowe postepowanie dotyczy specjlanego zasiłku opiekuńczego, stwierdzić nalezy, że materiał dowodowy zgromadzony w rozpatrywanej sprawie pozwala na stwierdzenie, że powołana uchwała NSA z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt I OPS 5/12 w zakresie w jakim stwierdzała, iż działalność rolnicza nie może być traktowana jako zatrudnienie lub inna praca zarobkowa na gruncie rozważanej ustawy, nie dotyczyła podobnej sytuacji faktycznej i prawnej do tej, w jakiej znalazła się skarżąca. Wskazana uchwała zapadła bowiem w odniesieniu do osoby, która legitymowała się statusem rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne, podczas gdy w niniejszej sprawie takie zakwalifikowanie skarżącej z uwagi na rezygnację z ubezpieczenia w KRUS jako domownik nie jest możliwe.

Specjalny zasiłek opiekuńczy ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagrodzeniem przez Państwo osób opiekujących się członkami rodziny, gdyż w innym wypadku musiałoby ono wywiązać się z obowiązku opieki nad swoimi obywatelami (tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Bd 463/13, publ. CBOSA)

Biorąc pod uwagę przedmiot sporu wyjaśnić należy, że świadczenie opiekuńcze w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, które uregulowane zostało w art. 16a u.ś.r., stanowi nowe świadczenie wprowadzone do polskiego porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2013 r., na mocy ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548). W ramach regulacji instytucji specjalnego zasiłku opiekuńczego określone zostały w art. 16a u.ś.r. zarówno przesłanki pozytywne, jaki i negatywne ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Z przytoczonego przepisu wynika, że warunkiem przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego dotyczącym osoby wnioskującej o to świadczenie jest wymóg, aby na osobie tej ciążył obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki, oraz żeby osoba ta zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki. Przyznanie przedmiotowego świadczenia uzależnione jest także od spełnienia kryterium dochodowego, o czym stanowi ust. 2 art. 16a u.ś.r. Powyższe przesłanki pozytywne określone w art. 16a ust. 1 i 2 u.ś.r. muszą występować łącznie, aby wnioskodawca nabył prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Innymi słowy niespełnienie choćby jednej z ww. przesłanek skutkuje odmową przyznania powyższego świadczenia. Przesłanki negatywne specjalnego zasiłku opiekuńczego wymienione zostały natomiast w art. 16a ust. 8 u.ś.r. poprzez enumeratywne określenie podmiotów, którym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje. Z akt nie wynika, by w rozpatrywanym przypadku występowały przesłanki negatywne określone w art. 16a ust. 8 u.ś.r. W ocenie Sądu w tym przypadku w postępowaniu administracyjnym nie zostało natomiast prawidłowo wyjaśnione, czy występują wszystkie przesłanki pozytywne określone w art. 16a ust. 1 i 2 u.ś.r.

Sąd podziela pogląd, że należy przyjąć - jak słusznie wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 550/13, w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. II SA/Go 506/13 i w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. II SA/Go 516/13, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 23 października 2013 r. o sygn. II SA/Bd 874/13 oraz w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. o sygn. II SA Bd 463/13 - (publ. CBOSA) - iż tak, jak w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, pojęcie "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", którym ustawodawca posłużył się w art. 16a ust. 1 u.ś.r., trzeba wykładać szeroko. Wspomniana judykatura wskazała na przykładzie osób bezrobotnych, że już złożenie przez osobę zarejestrowaną jako bezrobotna wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego oznacza de facto rezygnację z gotowości do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej, co należy w takim przypadku utożsamić z pojęciem "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", o którym mowa w art. 16a ust. 1 u.ś.r. Skutki wyłączenia możliwości uzyskania zatrudnienia za pośrednictwem urzędu pracy i skutki podjęcia samodzielnej decyzji o rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną są bowiem w istocie takie same i oznaczają, że dana osoba nie wykonuje pracy zawodowej, gdyż czas ten poświęca opiece nad osobą niepełnosprawną.

W ocenie Sądu, przesłankę "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" należy rozumieć szeroko, mając na względzie również cel ustawy jak i wartości wynikające z Konstytucji. Wartością konstytucyjną, jak i celem ustawy, jest opieka nad osobą niepełnosprawną i jej ochrona. Przyjęcie, że w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego (inaczej niż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 1 u.ś.r.), świadczenie to przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które podjęły się i sprawują faktyczną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi na skutek li tylko rezygnacji z wykonywanej uprzednio pracy jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z zasadą równości wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Dokonana przez organy wykładnia art. 16a ust. 1 u.ś.r. różnicuje w sposób całkowicie niezrozumiały potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania opieki na skutek rezygnacji z pracy oraz na tych, którzy tak samo jak poprzednio podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednakże nie pozostając w zatrudnieniu powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki (tzn. rezygnują z podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej).

W przedmiotowej sprawie organy skoncentrowały się na ostatnim zatrudnieniu skarżącej, nie czyniąc prawidłowych ustaleń dotyczących tego, czy skarżąca była rolnikiem, czy też nie. Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Wskazać w tym miejscu należy na powołaną już wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. o sygn. akt I OPS 5/12, który stwierdził, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r. Wprawdzie uchwała ta dotyczy wprost art. 17 u.ś.r., czyli świadczeń pielęgnacyjnych, lecz w ocenie Sądu orzekającego w zakresie przesłanki rezygnacji z zatrudnienia (art. 3 pkt 22 u.ś.r.) znajduje ona zastosowanie na zasadzie analogii również do art. 16a u.ś.r., a więc specjalnych zasiłków opiekuńczych. Przyjęcie, że w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego (inaczej niż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 1 ustawy), obowiązuje inna wykładnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z zasadą równości wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie wyjaśnia znaczenia pojęcia "rolnik". Jak wskazano w cytowanej uchwale, pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 z późn. zm.), zgodnie z którym rolnikiem jest pełnoletnia osoba fizyczna, zamieszkująca i prowadząca na terytorium RP, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osoba, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Jak wynika ponadto z art. 3 pkt 6 wymienionej ustawy o świadczenia rodzinnych, pojęcie "gospodarstwo rolne" powinno być rozumiane zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.), wedle którego za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Mając na uwadze powyżej przedstawione stanowisko skarżąca nie będąc rolnikiem posiadającym i prowadzącym gospodarstwo rolne oraz ubezpieczonym w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS), rezygnując z ubezpieczenia w KRUS jako domownik w ocenie Sądu spełniała przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Uwzględniając powyższe organy administracyjne ponownie prowadzą postępowanie celem ustalenia, czy skarżącej przysługuje prawo do specjalnego zasiłku rodzinnego.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organy administracyjne uwzględnią zmiany w u.ś.r. wprowadzone z dniem 5 maja 2014 r. przez ustawę o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, a w szczególności fakt dodania art. 17b u.ś.r. Powyższe dotyczy w szczególności art. 17b ust. 2 u.ś.r. zgodnie z którym, zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Art. 152 p.p.s.a. nie zastosowano z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.