IV SA/Po 672/16, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2161273

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r. IV SA/Po 672/16 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska.

Sędziowie WSA: Izabela Bąk-Marciniak (spr.), Józef Maleszewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) czerwca 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 15 kwietnia 2016 r.;

2.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. P. kwotę (...) zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r., Nr (...) Starosta (...) po rozpoznaniu wniosku P. P. z dnia 8 lutego 2016 r. odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz dwunastu zbiorników bezodpływowych na ścieki w m. G., przy ul. (...), gmina K., działka ewid. (...), (...).

Jako podstawę prawą decyzji organ powołał art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej: p.b.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta (...) wskazał, że z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w projekcie budowlanym przedstawionym przez wnioskodawcę, postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. zobowiązał inwestora do ich usunięcia w terminie 10 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu 14 marca 2016 r. wnioskodawca przedłożył skorygowaną dokumentację projektową. Z uwagi na wprowadzone w projekcie budowlanym zmiany oraz konieczność zgromadzenia jednoznacznego materiału dowodowego w dniu 14 marca 2016 r. wydano postanowienie zmieniające postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r., zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości w projekcie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. W dniu 24 marca 2016 r. wnioskodawca przedłożył skorygowaną dokumentację projektową wraz z pismami przewodnimi i załącznikami. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy Starosta (...) stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w całości z obowiązków nałożonych w ww. postanowieniach z dnia 29 lutego 2016 r. i 14 marca 2016 r. Nie zostały usunięte nieprawidłowości wskazane w punkcie 4 postanowienia z 29 lutego 2016 r. i w punkcie 2 postanowienia 14 marca 2016 r. Zgodnie z § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w K. Nr (...) z dnia 30 września 2005 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z dnia 18 listopada 2005 Nr (...) poz. 4295), na terenach oznaczonych symbolem (...) ustalono możliwość budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych do dwóch kondygnacji z użytkowym poddaszem. Wobec tego w punkcie 4 tiret 1 postanowienia z 29 lutego 2016 r. zobowiązano wnioskodawcę do projektowania budynku mieszkalnego z drugą kondygnacją stanowiącą poddasze użytkowe. Zdaniem organu zaprojektowano dwie regularne kondygnacje zamiast wymaganych 1 kondygnacji z poddaszem użytkowym. Dalej organ przytoczył treść § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przytaczając definicję kondygnacji. Zaprojektowany budynek posiada 2 kondygnacje oraz poddasze nieużytkowe, co jest niezgodne z m.p.z.p. Pomimo, że w prawie budowlanym brak jest definicji poddasza użytkowego to jednak takie poddasze powinno posiadać pewne cechy charakterystyczne dla takich części budynku i odróżniające je od regularnej kondygnacji. Podstawowym elementem poddasza użytkowego zaprojektowanie nad nim połaci dachowych w taki sposób aby część stropu nie była wykonana równolegle w stosunku do jego posadzki, w konsekwencji tzw. ściana kolankowa musi być zaprojektowana w wysokości niższej niż wysokość normalnej kondygnacji. Kolejnym elementem jest zmniejszona powierzchnia użytkowa poddasza w stosunku do kondygnacji regularnej z uwagi na stromą połać dachową. W zaprojektowanych budynkach nie można uznać drugiej kondygnacji jako poddasze użytkowe gdy jest to pełna kondygnacja o wysokości ściany od wieńca W4 wynoszącej 2,40 m oraz gdy powierzchnia użytkowa zarówno pierwszej jak i drugiej kondygnacji jest tożsama. Nadto zgodnie z punktem 4 tiret 2 postanowienia z 29 lutego 2016 r. wnioskodawca został zobowiązany do projektowania budynku mieszkalnego z dachem dwuspadowym lub wielospadowym zgodnie z § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit. c m.p.z.p. W związku z czym analizując projekt budowlany w tym rzut dachu, przekroje i elewacje budynku, organ administracji uznał, że zaprojektowano dach płaski o dwóch połaciach o różnym kącie nachylenia 7 stopni i 9 stopni. W związku z tym planowana inwestycja nie spełnia wymogów z § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit. c m.p.z.p. Dalej organ wskazał, że zgodnie z punktem 7postanowienia z dnia 29 lutego 2016 r. wnioskodawca został zobowiązany do lokalizowania oraz zaprojektowania miejsc postojowych zgodnie z § 19 oraz § 21 ust. 1 oraz 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W punkcie 2 postanowienia z dnia 14 marca 2016 r. wnioskodawca został zobowiązany do zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych stosownie do planowanej zabudowy zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia. Wnioskodawca nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. Zamierzenie budowlane obejmuje budowę sześciu budynków mieszkalnych dwulokalowych natomiast zaprojektowano jedynie jedenaście miejsc postojowych oraz dodatkowe miejsce postojowe dla samochodów osób niepełnosprawnych. Zaprojektowane miejsce postojowe dla niepełnosprawnych zostało w odległości 3 m od działki sąsiedniej. Zostało zlokalizowane w sąsiedztwie sześciu miejsc postojowych, a więc powstało zgrupowanie siedmiu stanowisk postojowych. Zatem również winno zostać zlokalizowane w odległości 6 m od granicy z działką sąsiednią zgodnie z § 19 rozporządzenia. Inwestor nie zapewnił więc wystarczającej ilości właściwie zlokalizowanych miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, stosownie do planowanej zabudowy i jej przeznaczenia. W punkcie 1 postanowienia z 14 marca 2015 r. zobowiązano do projektowania nowej zabudowy w skali architektonicznej w odniesieniu do obiektów zrealizowanych w sąsiedztwie zgodnie z § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit. g m.p.z.p. gminy K. Inwestor przedłożył w tym względzie wyjaśnienia, które organ uznał za zasadne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. P. podnosząc, iż braki i nieprawidłowości wymienione w decyzji nie istnieją, albowiem druga kondygnacja stanowi poddasze użytkowe, zaprojektowany dach jest dwuspadowy, natomiast w m.p.z.p. gminy K. nie podano konkretnej liczby czy sposobu wyliczenia ilości miejsc postojowych. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Wojewoda decyzją z dnia 3 czerwca 2016 r., nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 p.b., a także zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przyjętym na mocy uchwały nr (...) z dnia 30 września 2005 r., by następnie stwierdzić, że planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami planu miejscowego. Zgodnie z zapisem planu budynki należy projektować jako parterowe z poddaszem użytkowym natomiast inwestor zaproponował budynki o dwóch pełnych kondygnacjach, dachy o dwóch spadkach o nachyleniu 7 i 9 stopni co jednoznacznie kwalifikuje dach jako płaski. Natomiast m.p.z.p. może ale nie musi określać liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dla określonego rodzaju inwestycji. Na działkach objętych wnioskiem zaprojektowano w sumie dwanaście lokali mieszkalnych, a z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsc postojowych ma być jedenaście oraz jedno dla osób niepełnosprawnych. Inwestor nie zapewnił nawet jednego miejsca postojowego na każdy lokal mieszkalny. Planowane zamierzenie jest więc niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. P. reprezentowany przez pełnomocnika, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi odwoławczemu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 p.b. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez uznanie, iż przedstawiony przez skarżącego projekt jest niezgodny z zapisami m.p.z.p. w sytuacji, gdy projekt ten spełnia wymogi tego aktu prawa miejscowego, który mówi tylko o dachach dwu i wielospadowych, a także poprzez błędna interpretację pojęcia poddasza użytkowego, a także

- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 107, art. 80, art. 15 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w następstwie uchybienia przez organ II instancji zasadzie wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyciągnięcia sprzecznych i nielogicznych wniosków, a nadto poprzez niewyczerpujące i niedopracowane określenie wytycznych do uzupełnienia nieprawidłowości.

W motywach skargi powtórzono argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

W art. 145 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wskazał wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, gdy narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy.

Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty (...) zostały wydane z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak i z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm., dalej P.b.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż organ architektoniczno-budowlany dokonując powyższego sprawdzenia dokonać musi jego wykładni celem odkodowania norm prawnych zawartych w jego przepisach, analogicznie jak w przypadku każdego aktu prawa powszechnie obowiązującego.

Przedmiotem niniejszej inwestycji jest budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej. Na terenie, dla którego przewidziano inwestycję obowiązuje uchwała Rady Gminy w K. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. z dnia 30 września 2005 r. Nr (...) Działki objęte inwestycją nr (...) i (...) oznaczone są na planie symbolem (...), na którym istnieje możliwość budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych z poddaszem użytkowym.

W będącej przedmiotem kontroli sądowej decyzji organu ii instancji, Wojewoda wskazał, iż przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z uchwałą Rady Gminy w K. z dnia 30 września 2005 r., nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (publ. Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr (...), poz. 4295). Co prawda powodem, dla którego odmówiono skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji był art. 35 ust. 3 p.b., natomiast zdaniem organu II instancji podstawę stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Wojewoda mimo, że podał inną podstawę prawną swego rozstrzygnięcia to utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie sposób się zgodzić.

Zauważyć trzeba, że w myśl art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tejże sprawy. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Organ odwoławczy co do zasady w ramach postępowania rozpoznawczego jest zobowiązany poddać decyzję organu I instancji kompleksowej analizie i dokonać merytorycznej oraz prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. W związku z tym kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego, zbadanie czy w sprawie zachodziły okoliczności przemawiające za zastosowaniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a., czego w decyzji Wojewody, w ocenie Sądu zabrakło.

Powyższe oznacza, że uchylając się od oceny zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit.a planu miejscowego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, albowiem nie rozpoznał sprawy ponownie w jej całokształcie.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustęp 1 art. 35 P.b. stanowi z kolei, iż: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1)

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4)

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Analiza treści art. 35 ust. 3 P.b. prowadzi zatem do wniosku, iż ewentualne inne nieprawidłowości, o usunięcie których organ nie wzywał, nie mogą być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę mimo, iż mieszczą się w zakresie określonym w ust. 1.

Powyższa interpretacja przepisu nie pozostaje w sprzeczności z ust. 4, który wyklucza możliwość odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1. Innymi słowy z art. 35 ust. 3 p.b. wynika, że niespełnienie wymogów określonych w ust. 1 stanowiące podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę musi znajdować odzwierciedlenie w obowiązkach nakładanych na inwestora w wymienionym w tym przepisie postanowieniu. Taka regulacja odpowiada woli ustawodawcy zmierzającego do unikania sytuacji, w których inwestor zaskakiwany jest negatywnymi skutkami jego zaniedbań, o których istnieniu nie jest uprzedzany, co uniemożliwia ich usuniecie w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z 25 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II SA/Gd 180/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie zaznaczyć należy, iż postanowienie wydawane na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym. Dlatego też organ administracji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) powinien przed podjęciem decyzji o zatwierdzeniu (bądź nie) projektu i udzieleniu (bądź nieudzieleniu) pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić fakt ich wykonania bądź niewykonania. Postanowieniami z dnia 29 lutego 2016 r. i 14 marca 2016 r. Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia braków w projekcie budowlanym i innych nieprawidłowości. Inwestor udzielił odpowiedzi i nadesłał wymagane dokumenty.

Organ odwoławczy uchylił się jednak od zbadania, czy Starosta prawidłowo nie nałożył na inwestora obowiązków związanych z koniecznością doprowadzenia projektu do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O niewykonaniu natomiast obowiązku można mówić wówczas, gdy inwestor nie udzielił odpowiedzi w ogóle lub gdy udzielona odpowiedź jest niezwiązana z przedmiotem sprawy. Jeśli zaś udzielona odpowiedź jest w ocenie organu administracji jedynie niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, to może stanowić to podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych. Okoliczność taka nie może natomiast być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 p.b., to jest z powodu nieusunięcia w terminie wskazanych przez organ administracji nieprawidłowości.

Rację ma Wojewoda, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami m.p.z.p. (przynajmniej częściowo - co do geometrii dachu), jednak utrzymując w mocy decyzję Starosty nie konwalidował błędnej podstawy prawnej decyzji organu I instancji oraz jej uzasadnienia, w ogóle się do niego nie odnosząc. Organ II instancji nie podniósł, że Starosta nie określił co oznacza pojęcie "skali architektonicznej", "sąsiedztwa", czy "poddasza użytkowego", tym bardziej, że wcześniej z tego powodu uchylił decyzję Starosty (decyzja Wojewody z dnia 1 sierpnia 2014 r.). W tym kontekście postanowienie Starosty z dnia 14 marca 2016 r., a konkretnie jego punkt 1 sprecyzowany został w taki sposób, że nie możliwe było w ocenie Sądu jego zrealizowanie.

Organ II instancji winien dokonać oceny czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z wszelkimi postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności z tymi na niezgodność, z którymi wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji i w zależności od poczynionych ustaleń podjąć odpowiednie rozstrzygnięcie w sprawie.

W zakresie decyzji organu I instancji, w ocenie Sądu wątpliwości budzi pojęcie wysokości budynków mieszkalnych, które mogą powstawać na terenie oznaczonym w planie symbolem 1MJ/MZ. W § 8 m.p.z.p., w parametrach zabudowy ustalono możliwość budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych do dwóch kondygnacji z użytkowym poddaszem. Powyższe określenie nie jest jednoznaczne. Nie wiadomo bowiem czy chodzi o dwie kondygnacje w tym z poddaszem, czy jedną kondygnację i poddasze. Organ I instancji nie odniósł się do tej kwestii w sposób precyzyjny. Ponadto niejasna pozostaje też kwestia ilości miejsc parkingowych, albowiem ustalenia planu się do tej sprawy nie odnoszą. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wykładnia tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że w każdym przypadku obowiązkiem inwestora jest zaprojektowanie tylu miejsc postojowych, co lokali. Z przepisu tego nie wynika również, aby zwykłych miejsc nie można było sumować z miejscami dla osób niepełnosprawnych. W niniejszej sprawie miejsc postojowych zaprojektowano 11 i jedno dla osób niepełnosprawnych, co łącznie daje 12 miejsc. Organ I instancji nie poczynił ustaleń natomiast czy dla konkretnej inwestycji można zaprojektować miejsca postojowe - w drodze wyjątku - poza terenem nieruchomości, na której projektowany jest budynek.

Z uwagi na zaistniałe wątpliwości Sąd nie podzielił na tym etapie stanowiska organu I instancji co do niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami § 8 część I ust. 2 pkt 5 lit. a planu miejscowego w zakresie kondygnacji budynków oraz z przepisami § 19, 21 ust. 1 oraz 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie projektowania miejsc postojowych. W związku z tym decyzję tego organu należało również wyeliminować z obrotu prawnego. Niewątpliwie bowiem kwestia zgodności projektu budowlanego z warunkami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. stanowi zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Podkreślić w tym miejscu należy, sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę orzeczeń organów administracji pod względem zgodności z prawem (legalności), jednakże organów tych nie zastępują, a taka sytuacja "orzekania w zastępstwie organu" zaistniałaby w rozpoznawanej sprawie, gdyby to Sąd I instancji, dokonał w tym zakresie oceny i przesądził o zgodności przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić poglądy prawne sądu wyrażone w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którymi, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw obejmujących koszty wpisu oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę (...) złotych, na którą składał się zwrot kosztów wpisu od skargi w kwocie (...) zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie (...) zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla radcy prawnego w kwocie (...) zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.