Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3094091

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 października 2020 r.
IV SA/Po 624/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak.

Sędziowie WSA: Maciej Busz, Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu (...) listopada 2019 r. na podstawie art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1, art. 82 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) sierpnia 2019 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "budowa obiektu inwentarskiego - tuczami - wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr (...), obr. R., gm. G.".

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pan A. T. w dniu (...) lutego 2017 r. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy G. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego - tuczami - wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr (...), obr. R., gm. G.

Burmistrz Miasta i Gminy G. wydał decyzje określające uwarunkowania środowiskowe dla powyżej opisanego przedsięwzięcia (z dnia (...) września 2017 r. oraz (...) sierpnia 2018 r.), jednak w wyniku składanych odwołań były one dwukrotnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a sprawy kierowane do ponowego rozpatrzenia przez organ I instancji z zaleceniem przeprowadzenia dodatkowego, uzupełniającego postępowania (decyzje SKO w P. z dnia (...) października 2017 r. oraz z dnia (...) października 2018 r.).

Aktualnie Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 3 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, poz. 1479 oraz z 2019 r. poz. 630), oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) o środowiskowych uwarunkowaniach określił dla inwestora A. T. wskazane w rozstrzygnięciu w punktach od 1 do 6 warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego - tuczami - wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr (...), obr. R., gm. G.

Organ I instancji wskazał, że przy wydaniu decyzji wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii przekazanych przez specjalistyczne organy współpracujące Regionalnego dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., a także ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w jego uzupełnieniach.

W treści decyzji, stosownie do postanowień art. 82 ust. 1 ustawy, organ ten szczegółowo określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wskazał, iż w toku realizacji przedsięwzięcia konieczne jest uwzględnienie wymagań ochrony środowiska oraz wymagań higienicznych i zdrowotnych. Organ jednocześnie nie określił wymogów w zakresie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i stwierdził brak konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania na podstawie art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Nie uznał też za zasadne ponowne przeprowadzanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie oddziaływania transgranicznego w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu decyzji z dnia (...) sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy G. szczegółowo opisał przedmiot i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia i wskazał dotychczasowy tok postępowania. Wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.), dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne. Organ wskazał, że przedsięwzięcie poddane zostało zaopiniowaniu przez organy współdziałające. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. (PPIS), opinią sanitarną z dnia (...) marca 2017 r. (potwierdzoną w dniu (...).12.2017 r.) określił konieczne do uwzględnienia wymagania higieniczne i zdrowotne. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (RDOŚ) natomiast, po kilkakrotnym uzupełnianiu Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz złożeniu przez Inwestora wyjaśnień odnoszących się do zarzutów stron postępowania, w dniu (...) czerwca 2017 r., także uzgodnił realizację tego przedsięwzięcia wskazując jego szczegółowe warunki. Podobnie, postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r. przedsięwzięcie uzgodnił też Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. (RZGW).

Nadto, organ I instancji wyjaśnił, że w jego ramach kilkakrotnie, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gwarantował społeczeństwu oraz stronom prawo uczestnictwa w postępowaniu i możliwość składania wniosków i uwag.

Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza z (...) sierpnia 2019 r. złożyła K. W., działająca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła brak wnikliwego odniesienia się do wpływu planowanego przedsięwzięcia na życie i zdrowi ludzi oraz dóbr materialnych (art. 62 ustawy), nienałożenie na inwestora obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emitowanego hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza i gruntu (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy), a także brak uwzględnienia skali przedsięwzięcia, kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia oraz podobnych mu inwestycji na działkach sąsiednich (art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy). Zdaniem odwołującej się na Inwestora winien być nałożony obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, a także - z uwagi na szkodliwość przedsięwzięcia - winna być wykonana kompensacja przyrodnicza.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z (...) listopada 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z (...) sierpnia 2019 r.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło dotychczasowy stan faktyczny sprawy, następnie przepisy stanowiące podstawy prawne rozstrzygnięcia - art. 82 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm., dalej "ustawa") i stwierdziło, że spełnione zostały wymogi art. 82 ust. 1-4 ustawy. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zachowanie przez organ wymogów proceduralnych wynikających z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak i przepisów procedury zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji strony zostały zawiadomione, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z wymogami art. 85 ust. 2 ustawy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wyszczególnił etapy przeprowadzonej procedury postępowania z udziałem społeczeństwa, a także wskazał na podjęte przez siebie w tym zakresie czynności, każdorazowo podkreślając też zakres podawanej do publicznej wiadomości informacji.

Przedłożony Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienia przygotowane zostały zgodnie z wymogami o których mowa w art. 66 ustawy. Dokument ten w sposób kompletny i precyzyjny wskazuje zagadnienia związane z realizacją inwestycji, które z punktu widzenia ochrony środowiska wymagały omówienia i scharakteryzowania, a także przedstawienia metod i sposobów przeciwdziałania potencjalnym niekorzystnym wpływom przedsięwzięcia. Raport w całości został pozytywnie oceniony przez organy opiniodawcze.

Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że stronom wyjaśniono, iż zagadnień poruszonych przez odwołującą zawarte zostały przede wszystkim w podstawowym materiale dowodowym jakim jest Raport i jego uzupełnienia. Po to właśnie strony wnosiły swoje uwagi i propozycje, by stały się one w toku postępowania przedmiotem analiz i zaleceń mogących być wykorzystane przy określeniu uwarunkowań środowiskowych. Wniesione zastrzeżenia stanowiły jedne z najważniejszych kwestii, do których zarówno Inwestor, jak i organ odnieśli się merytorycznie w trakcie postępowania i które ostatecznie zostały uwzględnione w decyzji. Także w opiniach organów współdziałających zagadnienia wątpliwe zostały dostrzeżone i dogłębnie omówione.

W ocenie Kolegium zarówno w decyzji jak i materiałach źródłowych do niej nie ma informacji, iż przedsięwzięcie planowane na działce nr (...) będzie negatywnie oddziaływało na takie elementy środowiska jak życie czy standard zdrowia ludzi albo przedmioty materialne. Oznacza to, iż wpływ ten będzie minimalny bądź zupełnie nieznaczący. Specjalistyczne opracowania środowiskowe załączone do akt sprawy przeczą, aby inwestycja generowała czynniki szkodliwe lub uciążliwe. Zgłaszanymi przez strony uciążliwościami są m.in. odory wytwarzane w procesie hodowli zwierząt i powstawania gnojowicy oraz hałas generowany przez maszyny i urządzenia zaangażowane w przedsięwzięciu. Problemem mogą być także obawy o stan wód powierzchniowych i podziemnych, powstające odpady oraz zagrożenia dla gatunków chronionych.

W warunkach powstania przedsięwzięcia organ zaznaczył, jakie należy stworzyć rozwiązania techniczne i organizacyjne, by tzw. substancje złowonne i hałas były jak najmniej odczuwalne, a w razie ich wystąpienia podejmowanie były działania dla ich maksymalnego redukowania.

Dalej Kolegium wskazało, że w decyzji określono warunki przedsięwzięcia stanowiące uszczegółowienie i doprecyzowanie obowiązków przestrzegania przepisów wykonawczych obligujących Inwestora do dbałości o zachowanie standardów powietrza, klimatu akustycznego, wody czy gleby. W decyzji nie zastrzega się sankcji grożących za nieprzestrzeganie utrzymywania przedsięwzięcia w standardach zgodnych z prawem czy warunkach nałożonych decyzją środowiskową. Kontrolą wykonywania postanowień takiej decyzji, jak i postępowania zgodnie z zasadami ochrony środowiska zajmują się inspekcja ochrony środowiska oraz sanitarna, jak też organ ustalający uwarunkowania środowiskowe, tj. w tym wypadku Burmistrz Miasta i Gminy G. Kolegium podkreśliło, że organy opiniująco-uzgadniające nie dostrzegły konieczności nałożenia na Inwestora obowiązku analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko po jego uruchomieniu. Oddziaływanie mającej powstać tuczami, w istniejących uwarunkowaniach faktycznych, nie jest znaczące, a zatem kompensacja przyrodnicza, mająca zadośćuczynić ewentualnym stratom w środowisku, nie jest konieczna.

Kolegium wskazało, że uwzględniono powiązania planowanego przedsięwzięcia z innymi podobnymi inwestycjami oraz potencjalne kumulowanie się negatywnych zjawisk związanych z ingerencją w środowisko.

Kolegium podsumowało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a w konsekwencji organ jest zobligowany wydać takie rozstrzygnięcie, jeżeli Inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić jedynie wówczas, gdy wyraźnie sprzeciwia się temu przepisprawa materialnego, co - zdaniem Kolegium - nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) listopada 2019 r. złożyła K. W. reprezentowana przez adw. I. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również decyzji organu I instancji oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji Kolegium skarżąca podobnie jak w odwołaniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 62 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez brak wnikliwego odniesienia się w decyzji organu I i II instancji do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dóbr materialnych;

2. art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ustalenie w decyzji niewystarczających warunków w przedmiocie wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza i gruntu m.in. poprzez pominięciem pomiarów takich szkodliwych substancji jak amoniak, butanolu-2, kwasu octowego oraz alkoholu benzylowego i nie nałożenie na inwestora żadnego rygoru niewykonania przedstawionych wyżej warunków oraz nie nałożenie na inwestora żadnych warunków w celu ograniczenia emisji hałasu oraz rozprzestrzeniania się substancji odorowych i emisji towarzyszącej pojazdom poruszającym się po terenie działki, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem słusznego interesu stron oraz z rażącym naruszeniem prawa. Organ lakonicznie przyjął bowiem, iż ruch pojazdów ma być niewielki. Organ przyjął wyłącznie, iż pas zieleni o szerokości nie mniejszej niż 6 metrów ma pełnić wystarczająca osłonę przed hałasem i odorami. Natomiast konieczność podpisywania przez inwestora umów na wywóz gnojowicy ma wystarczająco zabezpieczać środowisko.

3. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuwzględnienie skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami. Organ uwzględnił wyłącznie obiekt znajdujący się na działce numer (...) oraz obiekt planowany. Nie brano jednak pod uwagę tuczami na działkach nr (...), (...) i (...) (na przedmiotowej nieruchomości znajdują się również (...) małe prosperujące już chlewnie, które nie są dostosowane do obecnych standardów w zakresie ochrony środowiska) w miejscowości R., sąsiadujących z planowaną inwestycją - w szczególności w zakresie kumulowania się oddziaływań wszystkich ww. przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania stwierdzenia w zaskarżonej decyzji konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej dla inwestycji na tak ogromną skalę produkcyjną.

4. art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewzięcie pod uwagę wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo oraz niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa oraz z jakich przyczyn i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wnioski i uwagi zgłoszone przez społeczeństwo nie zostały przez organ właściwie ocenione;

5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się SKO do zarzutów odwołania skarżącej i w konsekwencji nie dokonanie przez SKO własnych ustaleń w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji spowodowało niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej oraz prawnej zaskarżonej decyzji, jak również doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o ustalenia raportu inwestora;

6. art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w sytuacji, gdy istnieją ustawowe przesłanki jego zastosowania;

7. art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że instalacja inwestora podlega zgłoszeniu, w sytuacji gdy maksymalna obsada przy zgłoszeniu może wynosić do (...) szt. (133 DJP), a planowana inwestycja obejmuje (...) sztuk trzody (278 DJP).

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podnoszone zarzuty i zarzuciła brak pełnego odniesienia się organu do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dobra materialne, bowiem pominięto ukształtowania terenu i fakt, że przedmiotowa inwestycja ma powstawać na wzniesieniu. Dalej skarżąca podnosiła iż na obszarze kilku małych i sąsiadujących ze sobą działek w miejscowości R. powstanie skumulowanie kilku tuczami, w których będzie hodowane na raz kilkadziesiąt tysięcy sztuk trzody chlewnej, co niewątpliwie ma większy wpływ tych obiektów zarówno na środowisko, jak i życie i zdrowie ludzi niż to wskazano dla każdego z tych pojedynczych obiektów.

Dalej skarżąca zarzuciła ustalenie niewystarczających warunków w przedmiocie wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza i gruntu, nie nałożono także żadnego rygoru niewykonania warunków ani ograniczeń emisji hałasu i rozprzestrzeniania się substancji odorowych a także emisji towarzyszącej pojazdom poruszającym się po terenie działki, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem słusznego interesu stron oraz z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami polegającymi na budowie tuczami, które nie są dostosowane do obecnych standardów w zakresie ochrony środowiska w miejscowości R., sąsiadujących z planowaną inwestycją - w szczególności w zakresie kumulowania się oddziaływań wszystkich przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska.

Zaniechano stwierdzenia w zaskarżonej decyzji konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej dla inwestycji na tak ogromną skalę produkcyjną. Skarżąca wskazała, że zdaje sobie sprawę, iż jakiekolwiek pomiary odorowe z inwestycji są obecnie trudne do przeprowadzenia czy zbadania. Niemniej jednak w chwili obecnej trwają prace na projektem ustawy o minimalnej odległości dla planowanego przedsięwzięcia sektora rolnictwa, którego funkcjonowanie może wiązać się z ryzykiem powstania uciążliwości zapachowej, gdzie przewidziano stosowne rozwiązania prawne.

Nadto, skarżąca zarzuciła, że organy administracji nie wzięły pod uwagę wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo i nie wskazały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa oraz z jakich przyczyn i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wnioski i uwagi zgłoszone przez społeczeństwo nie zostały przez organ właściwie ocenione.

Skarżąca wskazała także, iż w związku z inwestycjami mającymi miejsce zarówno na posesji inwestora A. T., jak i inwestycjami realizowanymi w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie nr (...), Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził, że istnieją nieprawidłowości między stanem rzeczywistym inwestycji a regulacją prawną w odniesieniu do posiadanego zgłoszenia instalacji - zgodnie ze zgłoszeniem maksymalna obsada powinna bowiem wynosić do (...) szt. (133 DJP) a nie do (...) sztuk trzody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko i odwołując się do argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismo procesowe w sprawie złożył pełnomocnik uczestnika - Inwestora - wnosząc o oddalenie skargi i odnosząc się do jej zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarówno w zakresie norm prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, czy też prawo to narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a. Stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań.

Przechodząc do zasadniczych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w sprawie wydania kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji wskazać należy, że w ocenie Sądu zarzuty te okazały się niezasadne.

W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została decyzja utrzymująca w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "budowa obiektu inwentarskiego - tuczami - wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr (...), obr. R., gm. G.

Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej "u.o.i.ś").

Z akt sprawy wynika, że przedsięwzięcie w związku z jego rozmiarem i charakterem kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest wymagany obligatoryjnie w świetle § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie zatem z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.i.ś. wymagane jest dla planowanej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.i.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Burmistrz Miasta i Gminy w G., który wydał decyzję I instancji w niniejszej sprawie. W związku powyższym inwestor do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia zgodnie z art. 74 ust. 1 u.o.i.ś. przedłożył:

- 3 egzemplarze raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

- poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

- załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia;

- wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

- umowy na przekazanie-odbiór nawozów naturalnych.

Oceniając przedłożony do akt sprawy raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienia wskazać należy, że zostały zawarte w nim wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Organy przeanalizowały wszystkie rozwiązania zawarte w raporcie i zostały one uwzględnione w zaskarżonej decyzji.

Prawidłowo organy ustaliły, że w świetle raportu i pozostałych akt sprawy planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni o powierzchni hodowlanej wynoszącej ok. (...) m˛ w miejscowości R. na działce o nr ewidencyjnym (...), obręb R., gmina G. W budynku w systemie bezściółkowym (na rusztach) utrzymywanych będzie maksymalnie (...) szt. tuczników, co ma stanowić maksymalną obsadę możliwą do utrzymania łącznie, tj. 278,6 DJP. Inwestor planuje zasiedlić obiekt warchlakami i prowadzić ich chów do tuczników, do docelowej masy wynoszącej maksymalnie 110 kg. Cykl w planowanej tuczami będzie trwał maksymalnie 110 dni, zatem na terenie gospodarstwa zakłada się (...) cykle w ciągu roku. Dodatkowo w ramach inwestycji zaplanowano wykonanie podrusztowego zbiornika na gnojowice o pojemności nie mniejszej niż (...) mł oraz (...) silosów paszowych o pojemności ok. (...) Mg każdy. Z analiz danych raportu wynika, że zwierzęta będą utrzymane zgodnie z wymogami postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których określono normy ochrony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344 z późn. zm.).

Sąsiedztwo przedmiotowego terenu stanowią pola uprawne, las, droga gminna oraz nieruchomość zabudowana znajdująca się na działce nr (...). Na działce o nr ewidencyjnym (...) znajduje się obiekt inwentarski należący do innego podmiotu oraz jeden obiekt jest planowany do realizacji. W raporcie uwzględniono zatem skumulowaną emisję do środowiska pochodzącą od trzech obiektów inwentarskich. Analizy w tym zakresie dokonał także organ, co czyni niezasadnym zarzuty skarżącej o braku uwzględniania skumulowanego oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia i obecnie działających inwestycji tego rodzaju. Najbliżej zlokalizowana zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości 80 m oraz 500 m względem projektowanego obiektu.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3, 4 i 7 u.o.i.ś. jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia w niniejszej sprawie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, powiatowym inspektorem sanitarnym oraz organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.). W tym celu organ uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. ((...).02.2017 r., (...).06.2017 r., (...).07.2017 r.), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. ((...).03.2017 r., podtrzymana po uzupełnieniu raportu (...).12.2017 r.) oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego gospodarstwa Wodnego Wody (...) w P. ((...).02.2018 r.).

Opinią sanitarną z dnia (...).03.2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. pozytywnie zaopiniował warunki w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując określone wymagania co zostało w całości uwzględnione w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz zawarte w decyzji środowiskowej o warunkach realizacji przedsięwzięcia.

W związku z aktywnym uczestnictwem skarżącej uzupełniony został raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony dla przedmiotowego przedsięwzięcia i w oparciu o te dokumenty oraz podnoszone zastrzeżenia skarżącej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia (k. 93 akt adm. I inst.), które organ I instancji uwzględnił w całości. RDOŚ podtrzymał swoje stanowisko w piśmie z (...) lipca 2017 r. także po wyjaśnieniu kolejnych zastrzeżeń skarżącej. Uzupełnienia raportu na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostały następnie ponownie ocenione przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który pismem z dnia (...).12.2017 r. podtrzymał dotychczasowa opinię sanitarną. Państwowe Gospodarstwo Wodne, Wody (...) w P. wystawiło postanowienie uzgadniające realizację ww. przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie. Także i w tym przypadku, po postanowieniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nadal podtrzymał swoją opinię sanitarną z dnia (...).03.2017 r. (pismo PPIS z (...).03.2018 r.)

W tym stanie sprawy organy słusznie stwierdziły prawidłowe przeprowadzenie procesu opiniowania i uzgadniania, przy czym podkreślić należy, że organy uzgadniające wydały pozytywne uzgodnienia dodatkowo określając warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, co zostało w całości uwzględnione w decyzji organu I instancji z (...) sierpnia 2019 r. (art. 77 ust. 9 u.o.i.ś.).

W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty w szczególności treść raportu o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnienia oraz uzgodnienia organów uzgodnieniowych, zasadnie organy obu instancji oceniły projektowane przedsięwzięcie wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia.

Uwzględniając, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w otoczeniu terenów rolnych i terenów zabudowy zagrodowej, najbliższe tereny wymagające ochrony akustycznej to tereny zabudowy wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego położone w odległości około 80 m na południe od przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z informacji zawartych w raporcie głównym źródłem hałasu na terenie przedsięwzięcia będzie ruch pojazdów związany z obsługą gospodarstwa. Inwestor w raporcie przeanalizował skumulowaną emisję hałasu do środowiska i ocenił, że w związku z obsługą (...) obiektów inwentarskich łączne natężenie ruchu pojazdów w ciągu najniekorzystniejszych 8 godzin pory dnia wyniesie maksymalnie (...) pojazdów ciężkich. Projektowany budynek tuczami wentylowany będzie grawitacyjnie, nie planuje się wentylacji mechanicznej, wymagających zainstalowania wentylatorów emitujących hałas do środowiska.

Z zaprezentowanych w raporcie obliczeń akustycznych wynika, że przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia dopuszczalny poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Analiza akustyczna została przeprowadzona przy założeniu, że budynek tuczami wentylowany będzie grawitacyjnie oraz że pojazdy po terenie inwestycji poruszać się będą wyłącznie w porze dziennej, stąd warunki wpisane do niniejszego postanowienia.

W raporcie przedstawiono skumulowane oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia z istniejącą fermą trzody chlewnej na działce sąsiedniej w zakresie tych samych emisji substancji do powietrza. Źródłami emisji do powietrza z terenu przedmiotowego przedsięwzięcia będzie system wentylacyjny w projektowanym budynku inwentarskim, którym wyprowadzane będą zanieczyszczenia pochodzące z procesów chowu tuczników, w tym substancje odorotwórcze takie jak siarkowodór i amoniak, powstające w wyniku rozkładu produktów przemiany materii tych zwierząt oraz procesy rozkładu paszy do silosów.

Ponadto, źródłami emisji będą również silniki pojazdów poruszających się po terenie planowanego przedsięwzięcia oraz agregat prądotwórczy. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia i stosunkowo niewielkie natężenie ruchu oraz krótki okres czasu, w którym będzie uruchamiany agregat (kilka godzin w ciągu roku, poniżej 0,2%), a także fakt, iż jest on wykorzystywany jedynie w sytuacji awaryjnej, pominięto ww. źródła w analizie rozprzestrzeniania zanieczyszczeń do, powietrza z terenu przedmiotowej fermy. Z raportu wynika, że przedmiotowy budynek chlewni nie będzie ogrzewany, co znalazło swoje odzwierciedlenie w nałożonym na Inwestora warunku. Dzięki zastosowaniu w budynku inwentarskim bezściółkowego systemu chowu, w którym powstająca gnojowica magazynowana będzie w szczelnym istniejącym zbiorniku pod rusztami, wpływ na środowisko w zakresie emisji substancji do powietrza zostanie ograniczony. Należy również zauważyć, iż emisja z przechowywania gnojowicy została uwzględniona w obliczeniach jako emisja z chowu w budynku inwentarskim. W celu ograniczenia uciążliwości związanych z odbiorem gnojowicy zobowiązano Inwestora, aby jej odbiór prowadził za pomocą hermetycznego złącza, w sposób niepowodujący emisji substancji do powietrza. Emisja pyłów podczas załadunku paszy do silosów będzie minimalizowana poprzez zastosowanie pneumatycznego załadunku oraz skierowanie wylotu rur odpowietrzających w dół. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w nałożonym warunku dotyczącym realizacji przedsięwzięcia.

Z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania w powietrzu substancji wprowadzanych do powietrza z powyższych źródeł emisji wynika, iż emisje te nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr, 16, poz. 87) poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny oraz że będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031), a w związku z tym, spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach. W niniejszym postanowieniu, zobowiązano Inwestora do utrzymywania budynku chlewni w czystości oraz do zapewnienia odpowiedniej temperatury i wilgotności wewnątrz poprzez sprawny system wentylacji grawitacyjnej sterowanej mechanicznie. Z uwagi na założenia przyjęte w raporcie do obliczeń, w niniejszym postanowieniu nałożono na Inwestora obowiązek zaprojektowania wylotów z kominów wentylacyjnych na odpowiedniej wysokości. Zasadnie zatem, przyjmują organy, że dotrzymanie nałożonych na Inwestora w niniejszym postanowieniu warunków, przyczyni się do redukcji emisji substancji zanieczyszczających powietrze, pochodzących z przedmiotowego gospodarstwa oraz zapewni spełnienie wymogów w zakresie ochrony powietrza określonych w przepisach.

Inwestor przedstawił rodzaje i ilości odpadów, zarówno niebezpiecznych, jak i innych niż niebezpieczne, wytwarzanych na poszczególnych etapach inwestycji, tj. realizacji, eksploatacji i likwidacji. Ponadto, określił sposób gospodarowania tymi odpadami. Część odpadów będzie wytwarzana przez firmy świadczące usługi w myśl definicji określonej w art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987). Pozostałe wytwarzane na terenie fermy odpady będą magazynowane selektywnie w wydzielonych miejscach, w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz będą przekazywane w pierwszej kolejności do odzysku podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. W przypadku, kiedy nie będzie takiej możliwości, wytworzone odpady będą przekazywane do unieszkodliwiania. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem, niniejszym postanowieniem zobowiązano Inwestora, aby padłe sztuki zwierząt magazynował w szczelnym, zamkniętym kontenerze/pojemniku na utwardzonym podłożu, a następnie przekazywał podmiotom zewnętrznym do przetwarzania zgodnie z przepisami szczegółowymi. W dniu wydania postanowienia, zasady postępowania ze zwierzętami padłymi regulowane są w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego, Dz.Urz.UE.L300 z 1411.209, str. 1 z późn. zm.) i wyżej wymienionej ustawie o odpadach. Zasadnie przyjęły zatem organy, ze przy założeniu, że Inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami w raporcie i warunkami postanowienia inwestycja nie będzie naruszać przepisów w zakresie gospodarki odpadami.

Z przedstawionych w raporcie oraz uzupełnieniu informacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami głównych zbiorników wód podziemnych. Najbliższy zbiornik GZWP nr (...) (...) I. - G. znajduje się w odległości ok. 400 m na południe od terenu przedmiotowego przedsięwzięcia. Najbliższe ujęcia wód podziemnych znajdują się w G. i G. i przedmiotowa działka nie znajduje się w strefie ochrony pośredniej tych ujęć. Z przedstawionych w raporcie informacji wynika, iż główny poziom wodonośny związany jest z utworami trzeciorzędowymi. W nadkładzie warstwy wodonośnej występują utwory słabo przepuszczalne w postaci glin zwałowych, stanowiące naturalną barierę przed przedostawaniem się potencjalnych zanieczyszczeń z powierzchni terenu. W odległości ok. (...) k.m. w kierunku zachodnim od planowanej inwestycji przepływa rzeka (...), a w odległości (...) k.m. na północ znajduje się Jezioro (...).

Planowane przedsięwzięcie będzie zaopatrywane w wodę z sieci wodociągowej. Woda będzie zużywana do pojenia inwentarza oraz na cel porządkowe. W celu ograniczenia zużycia wody zastosowany zostanie szczelny system poideł. Inwestora zobowiązano, aby prowadził regularne odczyty zużycia wody i niezwłocznie naprawiał wykryte nieszczelności wewnętrznej sieci wodociągowej. Inwestor nie planuje zatrudnienia pracowników do obsługi gospodarstwa. W celach socjalno-bytowych będzie korzystać z budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce sąsiedniej, w związku z tym nie będą powstawały ścieki socjalno-bytowe. Mycie i dezynfekcja planowanego obiektu inwentarskiego prowadzone będą za pomocą myjki wysokociśnieniowej z użyciem wody, a dezynfekcja prowadzona będzie wyłącznie środkami biodegradowałnymi. Ciecz pochodząca z mycia i dezynfekcji o składzie zbliżonym do gnojowicy, będzie gromadzona z gnojowicą i wraz z nią zagospodarowywana. Wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu planowanej inwestycji będą odprowadzane powierzchniowo na tereny nieutwardzone będące we władaniu Inwestora. Ponadto, w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego, posadzki w planowanym obiekcie oraz planowany zbiornik na gnojowicę będą wykonane jako szczelne i odporne na agresywne działanie gnojowicy. Prawidłowo przyjęły zatem organy, że w maksymalnie możliwy sposób zabezpieczono gleby i grunty oraz wody powierzchniowe przed szkodliwym zanieczyszczeniem.

Zgodnie z art. 81 ust. 3 u.u.i.o.ś. organy przeanalizowały wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (...). Omawiana inwestycja zlokalizowana będzie w granicach Jednolitej Części Wód Podziemnych JCWPd nr (...) o dobrym stanie ilościowym i dobrym stanie chemicznym, niezagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych. Ponadto, jak wynika z raportu, będzie realizowana w zlewni Jednolitej Części Wód Powierzchniowych "(...)" o kodzie (...), statusie "naturalna część wód", o złym stanie zagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych. Przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na ciekach. Po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów dotyczących budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych oraz uwzględniając lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia poza obszarami wodno-błotnymi, strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, wziąwszy pod uwagę rodzaj przedmiotowego przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, w tym rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i magazynowania oraz postępowania z odpadami i gnojowicą nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne i powierzchniowe. W związku z powyższym należy uznać, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (...).

Na terenie przedsięwzięcia, celem ograniczenia zużycia energii, Inwestor przewiduje używanie oświetlenia energooszczędnego. Stosowana będzie również wentylacja zapewniająca prawidłowe warunki sanitarne zwierząt - odpowiedni mikroklimat dla zwierząt, a także podejmowane będą działania mające na celu redukcję wielkości emisji z terenu inwestycji (odpowiednio dobrany system żywienia, dostosowany do wieku zwierząt, pozwalający na maksymalne wykorzystanie białka, a tym samym wpływający na zmniejszenie emisji do powietrza). Z uwagi na powyższe zasadnie przyjęły organy, że przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na klimat. W celu minimalizacji podatności inwestycji na zmiany klimatu będzie ona zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi normami technicznymi i budowlanymi.

Przedmiotowe przedsięwzięcie położone będzie poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.). Najbliżej położonym obszarem (...) jest oddalony o ok. (...) k.m. obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Jezioro (...) (...)

W wyniku inwentaryzacji przyrodniczej przeprowadzonej w trakcie trwania sezonu lęgowego, (...) kwietnia 2016 r., w miejscu realizacji inwestycji stwierdzono występowanie m.in. gatunków gniazdujących na gruncie ((...)), podlegających ochronie na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. poz. 2183). W związku z organy nałożyły w zaskarżonej decyzji warunek, aby roboty ziemne związane z realizacją inwestycji prowadzić poza sezonem lęgowym ptaków. Dopuszczono się odstąpienie od tego warunku pod upewnieniu się, że w miejscu realizacji inwestycji nie występują łęgi ptaków gniazdujących na ziemi. W przypadku stwierdzenia miejsc lęgowych ptaków prace należy wstrzymać do wyprowadzenia przez ptaki lęgów i opuszczenia gniazd.

Mając na uwadze obecne zagospodarowanie obszaru inwestycji wraz z terenem położonym w zasięgu jej oddziaływania oraz jej zakres, przy zachowaniu nałożonych warunków realizacji przedsięwzięcia wraz z koniecznością zastosowania w trakcie realizacji prac przepisów ochrony gatunkowej, zasadnie ostatecznie oceniły organy, że nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji na środowisko przyrodnicze, w tym na krajobraz i bioróżnorodność rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedlisk, w tym utraty, fragmentacji lub izolacji siedlisk oraz zaburzenia funkcji przez nie pełnionych, a także wpływu na ekosystemy - ich kondycję, stabilność, odporność na zaburzenia, fragmentację i pełnione funkcje w środowisku. Inwestycja nie powinna także spowodować nadmiernej eksploatacji lub niewłaściwego wykorzystania zasobów przyrody, czy przyczynić się do rozprzestrzeniania się gatunków obcych. Ze względu na charakter inwestycji, nie nastąpi jej negatywne oddziaływanie na obszary (...) w szczególności na gatunki, siedliska gatunków i siedliska przyrodnicze będące przedmiotami ochrony tych obszarów, integralność obszarów (...) lub ich powiązanie z innymi obszarami. Uwzględniając charakter przedsięwzięcia oraz rolnicze zagospodarowanie przestrzenne obszaru leżącego w jego sąsiedztwie stwierdzono, że inwestycja nie naruszy ładu przestrzennego oraz walorów krajobrazowych najbliższej okolicy. Organ rozważył również możliwość oddziaływania skumulowanego i nie stwierdził negatywnego oddziaływania skumulowanego planowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na przedmioty ochrony (...)

Mając na uwadze rozmiar, skalę i oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia zasadnie przyjęły organy, że z tego powodu nie było potrzeby sporządzenia analizy porealizacyjnej. Z tych samych powodów nie ma też powodów do przeprowadzenia monitoringu oddziaływania na środowisko na etapie budowy obiektu. Wbrew temu co podnosiła skarżąca, z akt sprawy oraz uzgodnień organów wyspecjalizowanych wynika, że nie ma też podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga określenia obowiązków w zakresie monitoringu wykraczających poza obowiązki wynikające z mocy prawa. Jakkolwiek w raporcie wskazano, co Sąd podkreśla, że prowadzący instalację powinien prowadzić monitoring w zakresie wystarczającym do sprawdzenia założeń przyjętych w raporcie. Wskazano zatem na etapie eksploatacji inwestycji na wymóg przestrzegania obowiązków zawartych w aktach prawnych i wynikach raportu, w zakresie odpadów, ścieków i gospodarki wodnej, a także dodatkowo:

- kontrolę ilości wykorzystywanych paliw i wody, ilości i jakości odpadów i ścieków,

- stałą kontrolę liczby i wieku zwierząt przebywających w chlewni (k. 90 raportu).

Mając powyższe na uwadze, organy w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyjaśniły i przeanalizowały wszelkie kwestie z zakresu ochrony powietrza, gospodarki odpadami, hydrogeologii, gospodarki wodno-ściekowej oraz ochrony przed hałasem.

Uwzględniając także zastrzeżenia skarżącej podnoszone na całym etapie postępowania administracyjnego organy wskazały szereg dodatkowych okoliczności i warunków przedsięwzięcia w celu ograniczenia negatywnego jego oddziaływania na warunki życia na sąsiadujących działkach. Zasadnie, zatem co należy podkreślić, organ nałożył na Inwestora dodatkowe, poza wskazanymi przez organy uzgadniające, warunki realizacji przedsięwzięcia takie jak:

- od strony zabudowy mieszkalnej zaleca się obsadzić działkę szerokim pasem zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej o łącznej szerokości 6 m;

- jako dodatek do gnojowicy dodawać preparaty mikrobiologiczne ograniczające emisje substancji zapachowych.

- sztuki padłe magazynować maksymalnie przez 48h, w szczelnym kontenerze/pojemniku, następnie przekazywać je niezwłocznie do zagospodarowania uprawnionym podmiotom.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zabiegi te służą ograniczeniu przepływu zapachów z inwestycji na teren zabudowy mieszkaniowej, a nasadzona odpowiednia roślinność ograniczy także w części poziom hałasu z terenu przedsięwzięcia. Nakazano również dodawanie do gnojowicy preparatów mikrobiologicznych, ograniczających emisje substancji zapachowych. Aby zapobiec przekroczeniu zawartości azotu w glebie podczas stosowania gnojowicy na polach będących we władaniu Inwestora, Inwestor jest obowiązany ustawą o nawozach i nawożeniu oraz Kodeksem Dobrych Praktyk Rolniczych, nadmiar nawozu organicznego zbyć na podstawie umowy zbytu innemu rolnikowi. Organy podkreślały, że umowy na odbiór nawozu Inwestor, ma obowiązek przedstawić organom kontrolującym, w trakcie kontroli, także na etapie realizacji, co z pewnością przyczyni się do utrzymania standardów określonych w decyzji także na etapie realizacji inwestycji. Powyższe okoliczności spowodują, iż nastąpi ograniczenie negatywnego oddziaływania z terenu planowanego przedsięwzięcia.

Raport o oddziaływaniu na środowisko określa także proponowane działania mające na celu ograniczenie emisji przedsięwzięcia (k. 110-112 raportu).

W zakresie analizy areału przeznaczonego do wywozu nawozów naturalnych pochodzących z chowu trzody chlewnej dla przedmiotowego przedsięwzięcia wystarczające wyjaśnienia w tym zakresie zawiera raport informujący o sposobie zagospodarowania gnojowicy, o czym skarżąca została także poinformowana w toku postępowania. Mając na względzie ilość hektarów będących w posiadaniu Inwestora, a także w oparciu o dostarczone wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umowy zbytu nawozu naturalnego, słusznie oceniły organy, że powierzchnia areału Inwestora jest wystarczająca to zastosowania nawozu organicznego, bez zagrożenia przekroczenia ustalonych przepisami poziomów stosowania azotu w czystym składniku na hektar.

Jednocześnie na Inwestora organ nałożył obowiązek, w czasie funkcjonowania przedsięwzięcia, zawierania umów na zbyt nawozu organicznego, powyżej ilości niewykorzystanej przez Inwestora na działkach będących w jego władaniu, co zgodnie z powyższą decyzja oraz zapisami Ustawy o nawozach i nawożeniu oraz Kodeksem Dobrych Praktyk Rolniczych jest obowiązany stosować.

Organ ustosunkował się także do podnoszonego przez skarżącą rozwiązania problemu zagospodarowania nawozów pochodzenia zwierzęcego jakim miało by być zbudowanie biogazowi. W świetle treści raportu w tym względzie za zasadne uznać należy, że taka inwestycja w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga znacznych nakładów i kosztów, a efekt końcowy mający na celu zmniejszenie ilości powstających odpadów pochodzenia rolniczego byłby niezadowalający. Zwrócono uwagę, że aby zapewnić prawidłowe działanie takiej biogazowni, proces produkcji biogazu wiązałby się z zwiększeniem ilości transportu drogowego (co zwiększy oddziaływanie akustyczne i na jakość powietrza), który dostarczałby potrzebną w procesie biomasę oraz inne elementy. Należy też wziąć pod uwagę powstające w procesie produkcji produkty uboczne, których zagospodarowanie wiązało by się z czasowym magazynowaniem w sąsiedztwie instalacji.

Wobec powyższego, jako najbardziej racjonale, jest ograniczenie uciążliwości powstającego w wyniku produkcji zwierzęcej nawozu poprzez nałożenie na Inwestora obowiązku dodawanie do gnojowicy preparatów mikrobiologicznych, które ograniczą emisje substancji zapachowych gnojowicy. Zobowiązano zatem Inwestora do stosowania nawozu organicznego zgodnie z ustawą o nawozach i nawożeniu oraz Kodeksem Dobrych Praktyk Rolniczych. Aby zapobiec przekroczeniu zawartości azotu w glebie podczas stosowania gnojowicy na polach będących we władaniu Inwestora, Inwestor jest obowiązany nadmiar nawozu organicznego zbyć na podstawie umowy zbytu innemu rolnikowi. Umowy o których mowa wyżej Inwestor, ma obowiązek przedstawić Organom kontrolującym, w trakcie kontroli, jak to wskazano powyżej.

W tym zakresie organy wskazały także iż planowane przedsięwzięcie znajduje się w niewielkiej odległości od już istniejącego i projektowanego. Analiza stanu faktycznego na powyższym terenie została przeprowadzona w oparciu o istniejące przedsięwzięcia, a także planowane na powyższym terenie.

Zgodnie z rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia (...) lutego 2017 r. w sprawie określenia w regionie wodnym (...) wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz obszaru szczególnie narażonego, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Poz. 1638), planowana inwestycja będzie znajdowała się na obszarze szczególnie narażonym, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do wód powierzchniowych należy ograniczyć. W przypadku opracowania przez właściwy organ programu działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, Inwestor będzie zobowiązany do przestrzegania zasad wynikających z tego programu. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego nałożono na Inwestora obowiązek wykonania szczelnego zbiornika na gnojowicę o pojemności nie mniejszej niż (...) mł. W związku z tym, że Inwestor nie posiada obecnie wystarczającego areału własnych użytków rolnych pozwalającego na zagospodarowanie całości powstającego na terenie fermy nawozu naturalnego, zamierza zawrzeć umowy na odbiór gnojowicy z właścicielami gruntów zgodnie z zgodnie z przepisami szczegółowymi, tj. z ustawą z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1259 z późn. zm.). Gnojowica będzie wykorzystywana na gruntach Inwestora oraz przez okolicznych rolników w sposób zapewniający zachowanie dopuszczalnej dawki azotu wynoszącej 170 kg/ha/rok.

Wbrew zarzutom skarżącej w związku z okolicznością, że na działkach, w bezpośrednim sąsiedztwie działki Inwestora istnieje już funkcjonująca chlewnia, został nałożony na Inwestora obowiązek sporządzenia raportu uwzględniającego kumulatywne oddziaływanie przedsięwzięcia w zakresie wszystkich elementów oddziaływania, co wynika wprost z treści raportu i jego uzupełnienia (k. 62-65, 72-73 i 103 raportu). Posiadając takie dane organy opiniujące tzn. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody (...) oceniły, że inwestycja w przedstawionej skali, wariancie oraz parametrami i zabezpieczeniami i możliwa kumulacją oddziaływania nie będzie wpływała w znacznym stopniu negatywnie na środowisko.

Podkreślić należy, że przeanalizowano warianty przedsięwzięcia i jako najkorzystniejszy przyjęto wariant zaproponowany przez inwestora - chowu w systemie bezściółkowym. Daje to mniejszy współczynnik ilości azotu w nawozach naturalnych, niż w ściółce oraz wymaga mniejszej powierzchni (72 ha do 82 ha) gruntów do zagospodarowania nawozów naturalnych (k. 103-108 raportu).

Słusznie, na podstawie danych zawartych w raporcie oraz opiniach i uzgodnieniach organów współdziałających nie stwierdzono, aby planowane przedsięwzięcie realizowane było na obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Ze względu na usytuowanie przedsięwzięcia oraz planowane zagospodarowanie i użytkowania terenu nie stwierdzono także negatywnego wpływu na walory krajobrazowe w tym, na krajobraz o znaczeniu historycznym i kulturowym.

W tym miejscu podkreślić należy, że w toku postępowania organ I instancji uwzględnił stanowisko zainteresowanych stron i składane wnioski zmierzające do jak najpełniejszego zebrania materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w sprawie. Na skutek inicjatywy skarżącej organ I instancji uwzględnił wnioski i uzyskał ponowne opinie organów opiniujących, które co istotne podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska o możliwości realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem dodatkowych warunków w celu zachowania standardów ochrony środowiska.

Mając na uwadze powyższe niezwykle szczegółowe i wnikliwe ustalenia organu I instancji nie sposób zasadnie zarzucić niepełne i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i braki w ustaleniach faktycznych w przedmiotowej sprawie, takie które nie pozwoliły na rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądy zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla rozpatrzenia sprawy i nie zawiera braków skutkujących uchyleniem decyzji wydanych w sprawie. Podnoszone zarzuty były gołosłowne i niepoparte żadną konkretną argumentacją. Skarżąca, poza kwestionowaniem ustaleń organu, nie przedłożyła żadnych kontrodowodów wskazujących na konkretne uchybienia w ustaleniach stanu faktycznego w sprawie prowadzące organy do błędnych wniosków.

Organy obu instancji zapewniły skarżącej także czynny udział w sprawie i mogła ona zgłaszać wnioski, czy inne dowody, z czego skrupulatnie korzystała prowadząc do uzyskiwania przez organ I instancji w toku postępowania dodatkowych wyjaśnień organów uzgadniających. Skarżąca mogła przedłożyć także opinie prywatne, czego nie uczyniła, polemizując w istocie z ustaleniami organów obu instancji.

Nie jest bowiem, w świetle treści art. 77 § 1 k.p.a. tylko i wyłącznie obowiązkiem organu wszechstronne zbieranie materiału dowodowego służącego ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Także strony zobligowane są - zasadą współdziałania - do przedłożenia dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, czy też naprowadzenia organu na okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie odnosi bowiem zamierzonego skutku gołosłowne kwestionowanie czynności i ustaleń organów, zwłaszcza gdy są poparte takim konkretnym materiałem dowodowym, jak w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, że rozpoznając niniejszą sprawę organy ustrzegły się istotnych naruszeń procedury - w szerokim zakresie gromadząc potrzebny materiał dowodowy oraz dokonując jego wyjątkowo wnikliwej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów prawa i podjęcia decyzji o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia przez organ I instancji, zasadnie następnie utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Uzasadnienia obu tych decyzji w dostatecznym stopniu czynią zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również takich uchybień w zakresie realizacji zasady budzenia zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które miałyby wpływ na wynik sprawy. W szczególności lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy. A sam fakt, że w istotnej mierze wyjaśnienia te nawiązywały do rozważań organu I instancji - zasadnie przez Kolegium zaakceptowanych - oraz że nie spotkały się one z aprobatą skarżącej, nie świadczy o zasadności jej zarzutów w tym zakresie.

Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień przepisów procesowych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wszystkie te okoliczności ujmowane łącznie świadczą o niezasadności zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił, jak orzeczono w wyroku.

Wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, 567,568, 695), zmienioną ustawą z dnia 14 maja 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) Przewodnicząca Wydziału zarządziła rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym, mając na uwadze zasadę szybkości postępowania sądowego. Przed rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu niejawnym stronom zapewniono przy tym możliwość wypowiedzenia się na piśmie i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych, które mogłyby być zgłoszone na rozprawie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.