Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 758532

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 1 grudnia 2010 r.
IV SA/Po 512/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.).

Sędziowie WSA: Donata Starosta, Anna Jarosz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...) Burmistrz Miasta Ś. W. działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993) orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego z mieszkania nr (...) w budynku nr (...) na O. J. w Ś. W. S. M.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że S. M. opuścił sporny lokal, gdzie jest zameldowany na pobyt stały i nie zamieszkuje w nim od 1 lutego 2009 r. Organ wskazał, iż do opuszczenia mieszkania zmusiła go sytuacja rodzinna, jednak nie zgłaszał się do Sądu lub innych organów w przedmiocie utrudnienia zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Organ wyjaśnił, iż sytuacja gdy osoba została z lokalu usunięta w drodze przymusu fizycznego lub psychicznego i nie wystąpiła do sądu lub organów ścigania o ochronę swoich uprawnień, albo gdy z takimi roszczeniami wystąpiła, ale nie uzyskała korzystnego dla siebie orzeczenia zgodnie z orzecznictwem ma przymiot opuszczenia dobrowolnego lokalu.

Organ wyjaśnił, iż S. M. opuszczając miejsce stałego zameldowania i od kilku miesięcy lokując swe centrum życiowe w innych miejscach wypełnił dyspozycje art. 15 ust. 2 ustawy. Organ podniósł, iż tej oceny nie zmienia okoliczność, że S. M. nie opuścił lokalu dobrowolnie, a zmusiła go do tego sytuacja rodzinna. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń wynika bowiem, że S. M. nie poczynił żadnych środków o ochronę swoich uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Ponadto organ wskazał, iż przepisy o ewidencji ludności w pierwszym rzędzie pełnią funkcję rejestracyjną co oznacza, iż zameldowanie następuje głównie po to, by w interesie państwa rejestrować miejsce faktycznego pobytu obywateli. Organ meldunkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania spraw rodzinnych, mieszkaniowych czy też majątkowych, jak i rozstrzygania sporów między zwaśnionymi stronami w przypadku nieuregulowania stanu prawnego lokalu - spory te należą do jurysdykcji sądu powszechnego. Organ podkreślił, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest dokonanie oceny czy osoba dobrowolnie i trwale opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że S. M. nie zamieszkuje w mieszkaniu nr (...) w budynku nr (...) na O. J. w Ś. W. Ponadto organ wyjaśnił, iż fakt posiadania w lokalu chociażby części swoich rzeczy, czy innych ruchomości nie prowadzi do wniosku, iż przesłanka opuszczenia lokalu nie została spełniona. Jeżeli bowiem przez faktyczne zamieszkiwanie w danym lokalu rozumie się koncentrowanie tam swoich spraw życiowych, to pozostawienie w tym lokalu rzeczy bez spełnienia w nim podstawowych funkcji związanych z bytowaniem, nie może prowadzić do odmiennego wniosku niż ten, iż nastąpiło faktyczne opuszczenie mieszkania.

Odwołanie od powyższej decyzji organ wniósł S. M. zarzucając prowadzonemu postępowaniu nierzetelność oraz niezgodność dokonanych ustaleń ze stanem faktycznym. Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Organ zakwestionował fakt, iż podpisał z byłą żoną zgodny wniosek skierowany do SR w Ś. o podział majątku wspólnego. Odwołujący podniósł, iż wniosek o podział majątku wniósł do Sądu osobiście. Strona wskazała, iż wniosek poprzedzony był uzgodnieniami pomiędzy powodem jak i pozwaną co do podziału majątku wspólnego.

Strona ponadto wskazała, iż ma zamiar swoje centrum życiowe skoncentrować w Ś. W. tuż po zakończeniu się postępowania sądowego w sprawie o podział majątku wspólnego. Skarżący wskazał, iż opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego, ze względu m.in. na fakt napiętnowania mnie w pracy do wyższych przełożonych przez byłą żonę, bardzo napiętą atmosferę w domu. Skarżący ponadto wyjaśnił, iż decyzję o tymczasowym opuszczeniu mieszkania podjął tylko ze względu na dobro dzieci, by nie uczestniczyły w konflikcie małżeńskim.

Skarżący wyjaśnił, iż nieprawdą jest, że posiada umowę na czas nieokreślony, gdyż nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Odwołujący podniósł, iż do Ś. W. przyjeżdża nie tylko w dni, w które ma wyznaczone wizyty z dziećmi. Odwołujący wyjaśnił, iż przyjeżdża o wiele częściej. Jednak z uwagi na utrudnienia wizyt z dziećmi jakie robi była żona nie mam prawnej możliwości widywania się częściej, jak tylko dwa razy w miesiącu zgodnie z orzeczeniem Sądu. W ocenie skarżącego wymeldowanie go ma na celu utrudnienie mu kontaktów z dziećmi. Całokształt zebranego materiału dowodowego nie wskazuje na to, iż zabrałem wszystkie swoje rzeczy, gdyż w mieszkaniu pozostają moje rzeczy osobiste. Skarżący podniósł, iż była małżonka przed oględzinami i wizytami policji chowała jego rzeczy osobiste.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, iż można posiadać miejsce stałego zameldowania, jak i miejsce czasowego zameldowania i jedno drugiemu w ogóle nie przeszkadza. Odwołujący powołując się na orzecznictwo wskazał, iż zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożonych przepisami ustawy obowiązków w zakresie ewidencji meldunkowej. W takim przypadku kwestionowanie zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu jest niemożliwe, dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za nieprawidłowe. Nie ma wówczas znaczenia, czy strona nadal korzysta z mieszkania, w którym jest na stałe zameldowana, czy nie korzysta. Organ administracji meldując stronę na pobyt czasowy uznaje, że zachodzą szczególne warunki do zameldowania na taki pobyt czasowy, przy zachowaniu zameldowania dotychczasowego na pobyt stały. Odwołujący wyjaśnił, iż jeśli w toku postępowania w sprawie wymeldowania danej osoby z pobytu stałego ujawnią się wątpliwości, co do prawidłowości jej zameldowania czasowego organ administracji prowadzący to postępowanie, winien z urzędu poinformować o tych wątpliwościach organ dokonujący zameldowania czasowego i o konieczności wszczęcia z urzędu postępowania w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Odwołujący zauważył, iż nigdy nie opuścił miejsca swojego zameldowania na okres trwający dłużej niż 3 miesiące.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r., nr (...) Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż wyłączną przesłanką wydania na wniosek lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania stanowi fakt opuszczenia przez daną osobę bez wymeldowania się dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Organ podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia przez S. M., bez wymeldowania się z przedmiotowego lokalu.

Organ wskazał, iż zebrane w niniejszej sprawie dowody w postaci zeznań świadków, oględzin i wyjaśnień wzajemnie się pokrywają się i potwierdzają stan faktyczny przedmiotowej sprawy, iż zainteresowany nie mieszka spornym lokalu w sposób stały. Organ wyjaśnił, iż odwołujący sporadycznie przebywa w przedmiotowym mieszkaniu. Organ wskazał, iż z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble) przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Wszystkie powyżej wskazane funkcje życiowe S. M., w ocenie organu, realizuje w mieszkaniu w S. S. a nie w mieszkaniu os. J. (...) w Ś.W. Chociaż zainteresowany jest zameldowany ma pobyt czasowy, to jest to miejsce jego stałego pobytu. Mieszkanie jest tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, a wiec lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe - takim miejscem dla zainteresowanego od roku nie jest przedmiotowy lokal, opuścił go i od tego czasu nie mieszka w nim w sposób stały jak wykazało przeprowadzone postępowanie (zebrane dowody-powyżej), opuścił lokal i mieszka obecnie w innym miejscu, do lokalu przychodzi przyjeżdża 2 razy w miesiącu.

Organ podniósł, iż zainteresowany nie mieszka w spornym lokalu w sposób stały od roku, od tego czasu lokal ten nie jest jego centrum życiowym, zatem powinien się wymeldować z tego lokalu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. W ocenie organu odwołujący nie ma prawa nadal posiadać rejestracji zameldowania na pobyt stały w tym lokalu, skoro w nim nie mieszka, gdyż jest to utrzymywanie fikcji meldunkowej, bowiem nie ma wątpliwości, że zainteresowany bez wymeldowania opuścił przedmiotowy lokal, mieszka obecnie w innym miejscu. Jeżeli opuszczenie lokalu nie było dobrowolne oraz korzystanie z mieszkania jest niemożliwe bądź utrudnione, to brak ze strony zainteresowanego podjęcia skutecznych środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu świadczy, że godził się na zaistniałą sytuację.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się bowiem, iż za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uznać należy nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została przez najemcę (dysponenta lokalu) usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczana a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Organ wyjaśnił, iż zainteresowany nie wystąpił do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania mieszkania, złożył pozew o podział majątku co nie stanowi podjęcia skutecznych środków prawnych i nie jest tożsame z przywróceniem naruszonego posiadania mieszkania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. M. powtarzając zarzuty odwołania. Skarżący powtórzył zarzutu odnoszące się do błędnego ustalenia stanu faktycznego, iż posiada umowę na czas określony oraz że do Ś. W. przyjeżdża częściej. Skarżący powtórzył, iż wymeldowanie go przez byłą żonę ma na celu utrudnienie mu kontaktów z dziećmi. Skarżący powtórzył również, iż nie zebrał wszystkich rzeczy osobistych oraz że kwestionowanie zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu jest niemożliwe dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, iż skarga nie wnosi żadnych nowych dowodów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

W piśmie z dnia (...) lipca 2010 r. uczestniczka postępowania wskazała, iż opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu było dobrowolne oraz że na własną prośbę zmienił miejsce pracy. Uczestniczka wskazała także, iż nie jest prawdą, że skarżący przyjeżdża do Ś. częściej niż zostało to postanowione przez Sąd. Uczestniczka podniosła, iż skarżący nie przestrzega terminów wizyt, a z córka (syn odmawia spotkań z ojcem) spotyka się jeden raz w miesiącu. Ponadto uczestniczka wskazała, iż ona i dzieci byli ofiarami przemocy psychicznej, a skarżący nadużywał alkoholu.

W piśmie z dnia (...) sierpnia 2010 r. skarżący wskazał, iż nieprawdą jest że nadużywa alkohol. Skarżący wskazał, iż jest funkcjonariuszem SW i codziennie pracuje od 7-15.

Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. skarżący oświadczył, iż nie opuścił mieszkania dobrowolnie tylko chciał aby dzieci nie brały udziału w konfliktach. Ponadto skarżący wskazał, iż w S. S. pracuje i jest tam tymczasowo zameldowany, a do Ś. przyjeżdża co dwa tygodnie.

Uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi wskazując, iż skarżący mieszkanie opuścił dobrowolnie i nie przyjeżdża do Ś. W. co dwa tygodnie ale tylko wtedy kiedy są rozprawy w sądzie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl którego osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego jest obowiązana wymeldować się, a w razie niedopełnienienia przez nią tego obowiązku, na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania takiej osoby. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Uwzględniając tę definicję, należy przyjąć, iż stanowiące hipotezę przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy "opuszczenie miejsca pobytu stałego", nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym, niż miejsce pobytu stałego, ale konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.

Wskazać również należy, iż choć w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ustawodawca nie sprecyzował, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli.

Zatem obowiązkiem organu było dokładne ustalenie czy skarżący opuścił przedmiotowy lokal oraz czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały oraz czy przebywaniu skarżącego w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.

Spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Jednakże ocena ta nie może być oceną bezkrytyczną. Niezbędnym jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu, jak również pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w nim.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji o wymeldowaniu powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika z art. 7 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zatem przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było zatem stwierdzenie, czy przy zachowaniu wszelkich norm procesowych organy zebrały materiał dowodowy pozwalający z całą pewnością orzec, że skarżący opuścił w sposób dobrowolny i trwały miejsce pobytu stałego.

Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący nie mieszkają w spornym lokalu. Na powyższą okoliczność wskazują przede wszystkim zeznania świadków jak i wyjaśnienia skarżącego. W piśmie z dnia (...) listopada 2009 r. skarżący wskazał, iż z dniem (...) lutego 2009 r. został przeniesiony do pełnienia służby w S. S. oraz że do Ś. przyjeżdża systematycznie co dwa tygodnie. Ponadto skarżący wskazał, iż wykłady na uczelni oraz służby nie pozwalają mu na częstsze wizyty.

Również przesłuchani na wniosek skarżącego świadkowie oświadczyli, iż skarżący nie mieszka w spornym lokalu. K. H. oświadczyła, że wiadomo jej, że S. M. nie mieszka w Ś. W. na O. J. (...), ale często przyjeżdża, bo widuje go jak spaceruje z dziećmi. K. G. oświadczył, że nie wie czy S. M. wyprowadził się na stale, ale wie natomiast że czasem przyjeżdża do Ś. W. bo widzi go jak spaceruje z dziećmi. M.K. oświadczyła, że wiadomo jej iż S. M. dostał pracę w S. S. i tam mieszka, ale nie może powiedzieć czy mieszkanie w Ś. W. opuścił na stałe czy też do niego chce wrócić. Również A. N. oświadczył, że wiadomo mu, iż skarżący przeniósł się do pracy do S. S. i że jest to jego pobyt czasowy, ale czy chce wrócić nie wie. W ocenie W. J. skarżący nie może mieszkać w Ś. W. skoro pracuje w S. Świadek wskazał również, iż skarżący przyjeżdża na odwiedziny do dzieci.

Ponadto wskazać należy, iż w piśmie z dnia (...) listopada 2009 r. Komenda Powiatowa Policji poinformowała organ, że skarżący pod wskazanym adresem przebywa jedynie w pierwszy i trzeci weekend każdego miesiąca.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż skarżący w dniu orzekania o wymeldowaniu nie przebywał w spornym lokalu od ponad 3 miesięcy tj. od dnia (...) lutego 2009 r.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż została spełniona przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Natomiast do rozstrzygnięcia pozostała kwestia czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały.

Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu zauważyć należy, iż osoba usunięta z lokalu wbrew swojej woli i bezprawnie do niego niedopuszczona powinna skorzystać we właściwym czasie z przysługujących środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (patrz art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Natomiast brak podjęcia jakichkolwiek działań prawnych mających na celu powrót do lokalu dowodzi braku takiego zamiaru. Za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3078/00, Lex nr 78937). Należy również wskazać, że dla oceny przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu istotny jest czas, w jakim powództwo posesoryjne zostało wytoczone. Jeżeli dana osoba - pomimo usunięcia jej z lokalu wbrew jej woli - przez długi okres czasu nie podejmuje kroków prawnych w celu przywrócenia jej posiadania tego lokalu, świadczyć to może o opuszczeniu przez nią miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Zatem nieskorzystanie we właściwym czasie z tego środka prawnego świadczyć może o dobrowolnej zmianie miejsca pobytu przez daną osobę (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, Lex nr 78937, wyrok NSA z dnia 26 października 2006 r., II OSK 1244/05, niepubl.).

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie podejmował żadnych kroków celem przywrócenia posiadania. Ponadto wskazać należy, iż to na wniosek skarżącego został on przeniesiony do pełnieni służby w S. S. Powyższe wynika z pisma skarżącego z dnia (...) listopada 2009 r. Wprawdzie okoliczności wskazywane przez skarżącego jako uzasadniające złożenie tego wniosku mogą wskazywać, iż złożył on takowy wniosek na pod presją sytuacji życiowej, to jednak brak podjęcia przez skarżącego jakichkolwiek środków prawnych celem przywrócenia posiadania wskazuje na dobrowolność tego opuszczenia.

Zauważyć również należy, iż sam fakt posiadania w przedmiotowym lokalu rzeczy osobistych, w sytuacji przebywania poza lokalem oraz realizowanie spraw bytowych takich jak jedzenie, pranie i spędzanie czasu wolnego poza tym lokalem, nie można w żadnym razie traktować jako zamieszkiwanie w tym lokalu. Nie można uznać, iż skarżący, który przebywa w spornym lokalu zaledwie kilka dni w miesiącu swoje centrum życiowe koncentruje w tym właśnie miejscu. Skoro skarżący większość czasu spędza w S. S. gdzie pracuje i studiuje, to uznać należy, że jego centrum życiowe znajduje się w S. S., a nie Ś. W.

Sąd podkreślił również, iż zameldowanie, jako rejestracja stanu faktycznego, nie sankcjonuje tego stanu, jak również nie tworzy jakichkolwiek uprawnień do uzyskania praw do lokalu, skoro dokonanie zameldowania również nie jest uzależnione od przysługiwania tytułu prawnego do lokalu.

Ponadto wskazać należy, iż wymeldowanie z miejsca pobytu stałego nie będzie miało żadnego wpływu na wykonywanie przez skarżącego jego praw jako rodzica. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu nie niweluje czy też nie ogranicza skutków prawomocnego wyroku Sądu powszechnego regulującego kontakty skarżącego z jego dziećmi.

Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej okoliczności niniejszej sprawy, skład orzekający stwierdza, że organy w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącego. Przy czym zauważyć należy, iż wydanie decyzji poprzedzone było postępowaniem prowadzonym z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z procedury administracyjnej, nakazujących organowi należyte i wyczerpujące ustalenia stanu faktycznego, stanu prawnego i dokonanie prawidłowej subsumcji. W niniejszej sprawie organy wydały rozstrzygnięcie w oparciu materiał niezbędny do należytego wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.