IV SA/Po 323/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - OpenLEX

IV SA/Po 323/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3081911

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2020 r. IV SA/Po 323/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Monika Świerczak, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody W. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia (...) września 2019 r. nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą".

1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: § 5 pkt 7 i pkt 9 lit.a; § 9 oraz § 30 ust. 2 pkt 2 w zakresie zwrotu " § 9 pkt 11";

2. pozostałej części skargę oddala;

3. zasądza od Miasta L. na rzecz Wojewody W. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda W. wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miasta Luboń z dnia 26 września 2019 r. nr XIII/95/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą".

Wojewoda W. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w § 5 pkt 7 uchwały, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu dla obszaru objętego planem miejscowym ustalono, do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej, dopuszczenie stosowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, z wyłączeniem terenów U i U/P. Tymczasem, jak zauważył Wojewoda, zgodnie z § 26 ust. 1 i 3 oraz § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W razie braku warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m˛ to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Wskazano, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Wojewoda wskazał ponadto, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, z późn. zm.) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda W. stwierdził sprzeczność zapisów uchwały z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w zakresie wynikającego z § 5 pkt 7 uchwały faktycznego zakazu stosowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej na terenach U i U/P. Wskazany zapis, w ocenie Wojewody, wbrew powszechnie obowiązującemu prawu warunkuje możliwość zagospodarowania wskazanych terenów zgodnie z ich przeznaczeniem ustalonym w planie od przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

Podkreślono, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest usytuowany wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), a zatem pozostawać powinien w zgodności z konstytucją, ustawami i aktami podustawowymi. Organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są bowiem zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, że mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego, jest aktem powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jaki stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Nie może ona pozostawać w sprzeczności z aktami prawnymi wyższego rzędu. Przepisy gminne nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować i uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami legislacji (Wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2761/95).

Wskazano, że w sytuacji, gdy przepis prawa powszechnie obowiązującego w konkretnych okolicznościach przyznaje właścicielowi nieruchomości prawo do korzystania ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe przy jednoczesnym braku istnienia jakichkolwiek przesłanek środowiskowych wykluczających takie rozwiązanie (niewystępowanie obszarów podlegających szczególnej ochronie środowiska, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi i zalewowych), nieuprawnionym jest wprowadzenie zapisu w planie wykluczającym taką możliwość.

Wojewoda nadmienił, iż zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a oraz b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz określenie warunków powiązań układu sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, natomiast kwestie sposobu odprowadzania ścieków przez konkretnych odbiorców regulują przepisy odrębne, w tym ustawy o czystości i porządku w gminach.

Wskazano też, że w § 30 ust. 2 uchwały, w związku z § 9 pkt 11 ustalono szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości z pominięciem określenia minimalnej powierzchni działki dla terenów (...)

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), w planie miejscowym obowiązkowo określa się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Konkretne wymogi w tym zakresie zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 - zwanego dalej "rozporządzeniem"), w myśl którego przy zapisywaniu projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Wojewoda wskazał, że biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że w § 30 ust. 2 pkt 2 uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem MN zamieszczono jedynie odwołanie do nieczytelnych zapisów § 9 pkt 11 należy stwierdzić, że pominięcie w ustaleniach planu miejscowego wskazanej regulacji stanowi naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia.

Wojewoda W. podkreślił, że waga tego uchybienia jest istotna, bowiem w piśmie z dnia (...) października 2019 r., znak (...) Burmistrz Miasta L. wyjaśnił, że w § 9 pkt 11 uchwały wystąpił błąd edycyjny polegający na połączeniu treści dwóch punktów uchwały, co skutkowało usunięciem z ustaleń planu miejscowego zapisów wyznaczających minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek budowlanych dla terenów oznaczonych symbolami (...) Zarazem podkreślił, że projekt planu miejscowego w trakcie prowadzonej procedury planistycznej zawierał te ustalenia oraz z uwagi na istotność brakującego parametru dla kształtowania przyszłej zabudowy wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu wbrew twierdzeniom skarżącego § 5 pkt 7 uchwały Nr XIII/95/2019 z dnia 26 września 2019 r. nie ustanawia zakazu stosowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej na terenach U i U/P. Podkreślono, że intencją wprowadzenia zapisu § 5 pkt 7 zaskarżonej uchwały było zabezpieczanie środowiska gruntowo-wodnego terenów zabudowy mieszkaniowej oraz rekreacyjnej w granicach miasta P., sąsiadujących z przedmiotowymi terenami 2U, P/U oraz 3U. Wyjaśniono, że podmiotem decydującym o możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej na terenach U i U/P jest Spółka A. w P. - jako przedsiębiorstwo wodociągowo kanalizacyjne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 z późn. zm.). To właśnie Spółka A. obowiązana jest zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych oraz przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Z dokumentów zgromadzonych podczas procedury planistycznej jednoznacznie wynika, iż wskazane przedsiębiorstwo wodociągowo kanalizacyjne obowiązki swoje w powyższym zakresie na przedmiotowym terenie wypełnia. Mianowicie, we wniosku Spółka A z dnia (...) lipca 2017 r. do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (złożonym w trakcie procedury planistycznej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą") wskazano jednoznacznie: "teren objęty planem należy do zlewni kolektora sanitarnego J., który jest obecnie przeciążony i nie jest w stanie przejąć dodatkowych ilości ścieków. Spółka rozpoczęła prace wykonawcze związane z ostatnim etapem modernizacji tego kolektora na odcinku od (...) do ul. (...), Zakończenie budowy systemu odciążającego i uruchomienie możliwości podłączania nowych terenów przewidziane jest w pierwszym kwartale 2018 r.". W związku z powyższym Wojewoda W. nie jest umocowany do określenia, czy istnieje możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Podłączenie do sieci kanalizacyjnej jest bowiem możliwe przez istniejącą sieć w ulicy (...) i (...) C. (...) r., a także do kolektora sanitarnego J. Obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą" graniczy lub znajduje się w bliskiej odległości od: strefy ochronnej ujęcia wody - teren ochrony pośredniej i bezpośredniej dla miasta P., oraz obszaru szczególnego zagrożenia powodzią wzdłuż rzeki W. na terenie miasta P. W związku z powyższym, jak wskazano, spełnione zostały przepisy § 34 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: działki budowlane mają możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, sytuowanie zbiorników bezodpływowych może mieć negatywny wpływ na ujęcie wody dla miasta P.

Bezprzedmiotowy jest w ocenie organu także zarzut skarżącego odnośnie rzekomej niezgodności planu z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Tymczasem jakikolwiek zapis uchwały nie ustanawia rzekomego zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie U i U/P. Organ administracji stanął na stanowisku, że stosując dynamiczną, funkcjonalną wykładnię postanowień zaskarżonego planu miejscowego, należy dojść do wniosku, że inwestor, który posiada konieczne środki i warunki terenowe, ma prawo zgłosić budowę przydomowej oczyszczalni ścieków. Organ administracji wskazał, iż rzekoma wadliwość § 5 pkt 7 uchwały Nr XIII/95/2019 z dnia 26 września 2019 r. nie uzasadnia żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, albowiem całkowicie wystarczające byłoby stwierdzenie nieważności § 5 pkt 7 tej uchwały w części dotyczącej słów: "z wyłączeniem terenów U i U/P".

Organ administracji oświadczył też, że zdaje sobie sprawę, iż w § 9 pkt 11 uchwały nastąpił błąd pisarski, polegający na scaleniu dwóch punktów i tym samym likwidacji uległa część ustaleń dotyczących wartości minimalnych powierzchni nowo wydzielonej działki (o czym Burmistrz L. zawiadomił Wojewodę W. pismem z dnia (...) października 2019 r.). Jednocześnie jednak, co najistotniejsze, w ocenie organu, ustalenie było elementem projektu uchwały podlegającym zarówno opiniowaniu i uzgadnianiu, a także dwukrotnym wyłożeniom do publicznego wglądu zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co najważniejsze, cały plan uchwalony został przez Radę Miasta w poprawnym brzmieniu. Podkreślono, że błąd pisarski nastąpił, po przyjęciu poprawnej uchwały przez organ administracji i powstał na etapie przenoszenia tekstu uchwały do, wymaganego w kontaktach z Urzędem Wojewódzkim, programu komputerowego Legislator (błąd pisarski o charakterze czysto technicznym). Pismem z dnia (...) listopada 2019 r., wobec braku wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, o które wnoszono pismem z dnia (...) października 2019 r. Miasto L. wystąpiło do Wojewody W. o sprostowanie oczywistego błędu w treści opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego poz. 8598 z dnia 11 października 2019 r. aktu normatywnego - uchwały Rady Miasta Luboń nr XIII/95/2019 z dnia 26 września 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą", poprzez korektę § 9 pkt 11 i 12. Wojewoda W. pismem z dnia (...) grudnia 2019 r. odmówił jednak sprostowania błędu pisarskiego.

Dalej wskazano, że na gruncie niniejszej sprawy, ocena czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności, dokonana winna zostać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania (tzw. procedura planistyczna), a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Podkreślono, że zaskarżony plan został uchwalony z zachowaniem procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem skarżący nie podniósł w skardze żadnego zarzutu, który dotyczyłby naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego.

Podkreślono, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że w § 9 pkt 11 uchwały nastąpił błąd, noszący znamiona błędu pisarskiego. Błąd ten polega na niezamierzonym pominięciu grupy wyrazów i scaleniu tekstu, na etapie po uchwaleniu aktu normatywnego (w prawidłowym brzmieniu przez radę gminy), podczas czynności biurowych edytowania tekstu i przenoszenia go do wymaganego oprogramowania. Błąd ten ma charakter oczywisty, co wynika z porównania wady z innymi okolicznościami w postaci tekstu planu (jego projektu) na każdym etapie procedury planistycznej (opiniowanie, uzgadnianie, I wyłożenie do publicznego wglądu, II wyłożenie do publicznego wglądu), aż do podjęcia przez Radę Miasta prawidłowej uchwały. Z powyższych względów, ten rodzaj błędu pisarskiego nie powinien być kwalifikowany jako "istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego" w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz jako "nieistotne naruszenie prawa" w rozumieniu art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.). Tego zaś rodzaju naruszenie prawa (nieistotne) nie skutkuje nieważnością postanowień aktu prawa miejscowego (art. 91 ust. 4 ww. ustawy o samorządzie gminnym). Tym samym brak jest podstaw do orzeczenia, iż zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt: II GSK 357/11 oraz wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt: II FSK 3595/13). Jednocześnie organ administracji podkreślił, że pomimo wystąpienia "tylko" nieistotnego naruszenia prawa nie jest zwolniony z obowiązku doprowadzenia we właściwym trybie do wyeliminowania z planu przedmiotowego błędu pisarskiego, jednak zamierzał zrobić to niezwłocznie po odkryciu powstania błędu, czego dowodem są wystąpienia do Wojewody W. z dnia (...) października 2019 i (...) listopada 2019 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się w części zasadna.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; obecnie: DzU. Z 2020, poz. 293 - dalej również jako: "u.p.z.p."). W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego, którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08 oraz z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda W. jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.").

W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, Nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta Luboń z dnia 26 września 2019 r. nr XIII/95/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą" - (dalej również jako: "Uchwała").

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewoda W. w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g.

Wojewoda W. zaskarżył Uchwałę w całości, jednak przeprowadzona w kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżona Uchwała nie odpowiada prawu - w części dotyczącej jej § 5 pkt 7 i pkt 9 lit.a; § 9 oraz § 30 ust. 2 pkt 2 w zakresie zwrotu " § 9 pkt 11".

Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 września 2019 r. (poz. 8598) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 37 Uchwały).

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego - zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 upzp. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody W. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.

Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r., II OSK 215/08 - CBOSA).

Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy.

Zgodnie z wymogami art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz L. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą" ogłosił w prasie lokalnej ("Głos W. z dnia (...) lipca 2017 r.), oraz w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (wywieszonego przez okres (...) dni od (...) lipca do (...) sierpnia 2017 r.). Określono również termin składania wniosków do tego planu.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Burmistrz zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia (zawiadomienie z dnia (...) lipca 2017 r.). Zawiadomienie to skierowano do: Wojewody W. (doręczono (...).07.2017 r.), Agencji E (doręczono (...).07.2017 r.), Agencji F (doręczono (...).07.2017 r.), Komendy G (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce H (doręczono (...).07.2017 r.); Spółce I (doręczono (...).07.2017 r.), Marszałka Województwa W. (doręczono (...).07.2017 r.), Wojewódzkiego J w P. (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce K w P. (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce L (doręczono (...).07.2017 r.), Straży M (...).07.2017 r.), Spółce N (doręczono (...).07.2017 r.),Spółce B (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce A (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce O (doręczono (...).07.2017 r.), Komendzie P w P. (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce Q (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce R (doręczono (...).07.2017 r.), GDDKiA (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce S. (doręczono (...).07.2017 r.), Spółce T (doręczono (...).07.2017 r.), Staroście P. (doręczono (...).07.2017 r.), Marszałkowi Województwa W. (doręczono (...).07.2017 r.) oraz Prezydentowi Miasta P. (doręczono (...).07.2017 r.), Miejskiej U

W toku postępowania wpłynęły wnioski od 4 osób fizycznych, Spółki C. oraz Muzeum D. Uwzględniono 2 wnioski, tj.: dotyczący dz. nr (...) oraz wniosek Muzeum D. Pozostałych wniosków nie uwzględniono.

Ponadto wpłynęły wnioski od: Marszałka Województwa W., Wojewódzkiego J w P., Starostwa Powiatowego w P., Powiatowego I, Powiatowego L Spółki A, Wojewódzkiego N, Spółki R, Spółki H, Komendy P w P., GDDKiA, Spółki S., Miejskiej U, Wielkopolskiego V w P. Uwzględniono wszystkie wnioski, za wyjątkiem wniosków: GDDKiA oraz Spółki S

Następnie sporządzono Prognozę skutków finansowych (wrzesień 2019) uchwalenia planu miejscowego spełniającą wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). W Prognozie zawarto w szczególności: prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania; wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych.

W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia.

Miejska U zgodnie z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. w dniu (...) kwietnia 2018 r. zaopiniowała projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagami zawartymi w załączonym protokole nr (...).

Prezydent Miasta P. pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. (doręczonym (...).06.2018 r.) zaopiniował projekt z uwagami.

Starosta P. (pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. - d. (...).07.2018 r.), a Geolog T pismem z dnia (...) stycznia 2019 r.

Komendant P negatywnie zaopiniował przedłożony projekt pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. (d. (...).01.2019). Ponownie o opinię wystąpiono pismem z dnia (...) marca 2019 r. i zaopiniowania dokonano w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Wielkopolski K zaopiniował projekt pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. (d. (...).06.2018 r.).

Spółka O. zaopiniowała projekt bez uwag pismem z dnia (...) grudnia 2018 r. (d. (...).01.2019 r.).

Spółka B. pismem z dnia (...).04.2019 r. (d. (...).04.2019 r.) negatywnie zaopiniowała przedłożony projekt, wskazując, że nie uwzględniono zmian wskazanych w piśmie z dnia (...).01.2019 r.

Spółka A zaopiniował z uwagami pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. (d.(...).07.2018 r.).

Spółka Q zaopiniowało projekt negatywnie pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. (d. (...).01.2019 r.). Następnie pismami z dnia (...) kwietnia 2019 r. (d. (...).04.2019 r.) oraz (...) czerwca 2019 r. (d. (...).06.2019 r.) oświadczyło że nie wnosi uwag do projektu planu.

Spółka H w P. zaopiniował projekt pismami z dnia: (...) lipca 2018 r. (d. (...).07.2018 r.) oraz (...) stycznia 2019 r. (tożsama data wpływu) zgłaszając liczne uwagi.

Spółka L zaopiniował projekt pismami z dnia: (...) czerwca 2018 r. (d. (...).06.2018 r.) oraz (...) stycznia 2019 r. (d. (...).01.2019 r.).

Spółka Q zaopiniowały projekt pismami z dnia (...) lipca 2018 r. (d. (...).07.2018 r.) oraz (...) stycznia 2019 r. (d. (...).01.2019 r.).

Pismem sporządzonym dnia (...) czerwca 2018 r. z powołaniem na treść art. 17 pkt 6b u.p.z.p. Burmistrz L. wystąpił o uzgodnienie projektu m.p.z.p. do: Wojewody W., Zarządu Województwa W., Zarządu Powiatu P., Wielkopolskiego Zarządu W w P., Państwowego X, GDDKiA, Spółki S. Wojewódzkiego J. w P., Straży M., Agencji F., Agencji E., Komendanta G., Urzędu Wojewódzkiego w P., Spółki I. Uzgodnień projektu dokonano.

Wojewoda W. wniosek o uzgodnienie otrzymał (...) czerwca 2018 r. Do uzgodnienia doszło w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Zarządu Województwa W. oświadczył, że dokonuje uzgodnienia pod warunkiem postanowieniem z dnia (...) grudnia 2018 r. (d. (...).01.2019 r.)

Zarządu Powiatu P. dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia (...) czerwca 2018 r. (d. (...) czerwca 2018 r.), a następnie postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. (d. (...).01.2019 r.).

Spółka N w P. wniosek o uzgodnienie otrzymał (...) czerwca 2018 r. Do uzgodnienia doszło w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Państwowe V. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie uzgodnienia planu.

GDDKiA postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2019 r. (d. (...).04.2019 r.) oświadczył, że uzgadnia projekt planu.

Wojewódzkiego J. w P. postanowieniem dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) uzgodnił pod warunkiem projekt planu miejscowego, a następnie postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) uzgodnienia dokonał bez uwag.

Starosta P. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...), a następnie postanowienie z dnia (...) stycznia 2019 r. uzgodnił bez uwag projekt planu.

Pozostałych uzgodnień również dokonano w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

W lipcu 2019 r. sporządzona została również Prognoza oddziaływania na środowisko, spełniająca wymagania art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, w brzmieniu obowiązującym w dacie jej sporządzenia.

Stosownie do art. 17 pkt 10 u.p.z.p. uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu. O wyłożeniu projektu Burmistrz ogłosił w prasie lokalnej (Głos W. z dnia (...) maja 2019 r.) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu miejscowego. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień (...) maja 2019 r. o godz. 14.00 określając miejsce spotkania w siedzibie Urzędu Miasta w L. W Sali Sesyjnej (II p. o godz. 14:00. Upływ termin wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień (...) czerwca 2019 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od (...) maja 2019 r. do (...) czerwca 2019 r. Obwieszczenie o wyłożeniu planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty - na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od (...) maja 2019 r. do (...) czerwca 2019 r.

Do publicznej dyskusji doszło w dniu (...) maja 2019 r. W terminie zgłoszono 8 uwag.

O ponownym wyłożeniu projektu Burmistrz ogłosił w prasie lokalnej (Głos W. z dnia (...) lipca 2019 r.) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu miejscowego. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień (...) sierpnia 2019 r. o godz. 14.00 określając miejsce spotkania w siedzibie Urzędu Miasta w L. W Sali Sesyjnej (II p.) o godz. 14:00. Upływ termin wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień (...) września 2019 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od (...) sierpnia 2019 r. do (...) sierpnia 2019 r. Obwieszczenie o wyłożeniu planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty - na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od (...) lipca 2019 r. do (...) września 2019 r.

Do publicznej dyskusji doszło w dniu (...) sierpnia 2019 r. W terminie zgłoszono 4 uwagi.

Rada Miasta dnia (...) września 2019 r. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Za autostradą".

Ustosunkowując się do zarzutów skargi oraz do argumentacji odpowiedzi na skargę należy wskazać, że Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia (...) września 2019 r. (poz. 8598) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 37 Uchwały), tj. (...) października 2019 r. Kwestią bezsporną pozostaje fakt, że Uchwała została ogłoszona w takim brzmieniu, w jakim została przekazana Wojewodzie W. Faktu tego dowodzi pismo Burmistrza L. z dnia (...) października 2019 r. nr (...), w którym zwraca się on o stwierdzenie nieważności Uchwały z uwagi na fakt, że w § 9 pkt 11 Uchwały "nastąpił błąd pisarski polegający na scaleniu dwóch punktów i tym samym likwidacji uległa część ustaleń dotyczących wartości minimalnych powierzchni nowo wydzielonej działki". Szerzej okoliczności modyfikacji brzmienia § 9 pkt 11 Uchwały zostały omówione w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazano, że "błąd pisarski nastąpił po przyjęciu poprawnej uchwały przez organ administracji i powstał na etapie przenoszenia tekstu Uchwały do, wymaganego w kontaktach z Urzędem Wojewódzkim, programu komputerowego Legislator" (k. 25 akt sąd.). Na to, że wskazana omyłka powstała "w momencie kopiowania treści Uchwały do systemu Legislator" wskazywano też w piśmie z dnia (...) listopada 2019 r.

Zważywszy na zaprezentowaną argumentację należy wskazać, że na podstawie art. 15 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461 - dalej jako: "u.o.a.n.") podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ.

Przepis art. 15 ust. 1 u.o.a.n. określa, jaki dokument jest podstawą prawną do ogłoszenia danego aktu normatywnego. Obowiązek skierowania aktu normatywnego do ogłoszenia powstaje z momentem wydania (uchwalenia) danego aktu. Pierwotnie odpowiedzialność za realizację tego obowiązku spoczywa na organie, który wydaje dany akt. Wywiązanie się z omawianego obowiązku następuje przez wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie danego aktu do organu wydającego dany dziennik urzędowy. Dopiero od tego momentu - odpowiedzialność za ogłoszenie danego aktu spoczywa na organie wydającym dziennik urzędowy (por. G. Wierczyński, Komentarz do ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, (w:) Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. WK 2016). W okolicznościach badanej sprawy kwestią bezsporną pozostaje fakt, że błąd w tekście Uchwały powstał jeszcze przed przekazaniem organowi wydającemu dziennik urzędowy. Doszło zatem do ogłoszenia Uchwały - zgodnie z wnioskiem - o jego ogłoszenie. W tych okolicznościach Wojewoda W. nie mógł - jak o to wnioskowano pismem z dnia (...) listopada 2019 r. - sprostować błędu w ogłoszonym akcie prawnym. Należy bowiem zauważyć, że na podstawie art. 17 ust. 1 u.o.a.n. błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego prostuje się w formie obwieszczenia. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Podkreślić trzeba, że tekstom ogłaszanym w sposób urzędowy przysługuje domniemanie autentyczności, a błędem w rozumieniu przepisu art. 17 ust. 1 jest każda rozbieżność pomiędzy - dokumentem będącym podstawą ogłoszenia - danego aktu, a tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym. Błędy, które powstały na wcześniejszych etapach i były już w tekście nadesłanym do ogłoszenia (jak ma to miejsce w badanej sprawie), nie mogą być sprostowane w omawianym trybie (por. G. Wierczyński, Ibidem). Takie błędy "prostuje się" poprzez klasyczną nowelizację, o której mowa w dziale II (§ 82 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 - daje jako "ZTP"). Nie może zatem w tej sytuacji być żadnych wątpliwości, co do tego, że błąd polegający na scaleniu dwóch punktów i tym samym likwidacji części ustaleń dotyczących wartości minimalnych powierzchni nowo wydzielonych działek nie stanowił "oczywistego błędu", który mógłby podlegać sprostowaniu przez organ wydający dziennik urzędowy. Kompetencja do zmiany Uchwały przysługuje Radzie Miasta.

Co więcej, wagę konsekwencji zgłoszenia do publikacji tekstu Uchwały, o brzmieniu § 9 pkt 11 innym niż uchwalony, dostrzegła sama gmina L., wnosząc o stwierdzenie nieważności Uchwały "z uwagi na istotę brakującego parametru dla polityki przestrzennej Miasta L. (...) co może powodować problemy interpretacyjne" (pismo z dnia (...) października 2019 r.). W istocie, wystąpiono o ogłoszenie Uchwały nie zawierającej istotnego, z perspektywy polityki przestrzennej Miasta L. parametru, a dodatkowo do wadliwego § 9 pkt 11 Uchwały odwołano się w § 30 ust. 2 pkt 2 tej Uchwały. Analiza akt sprawy wskazuje, że ranga stwierdzonej wady § 9 pkt 11 Uchwały, jako istotnego naruszenia prawa, została dostrzeżona nie tylko przez Wojewodę W., ale też przez sam organ i z oceną tą zgadza się Sąd.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały Sąd miał na uwadze, że przepis art. 15 ust. 1 u.p.z.p. określa zagadnienia obligatoryjnie zamieszczane w planie miejscowym, jednak nawet obowiązek uwzględnienia w planie miejscowym elementów obligatoryjnych nie jest bezwzględny, ale uzależniony od faktycznie istniejących uwarunkowań na terenie objętym planem (por. P. Kwaśniak, Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego, Warszawa 2011, s. 214, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10, z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1566/11; z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1343/12, orzeczenia.nsa.gov.pl; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, s. 161-162). Nie ulega zatem wątpliwości, że plan musi być dostosowany do faktycznie występujących uwarunkowań na terenie nim objętym. Nie również budzić wątpliwości fakt, że jeżeli już na terenie objętym planem wystąpią okoliczności uwzględnienia obligatoryjnych ustaleń, o których mowa w art. 15 u.p.z.p., to nastąpić to musi w sposób prawem przepisany. W okolicznościach badanej sprawy ponad wszelką wątpliwość, zaistniała potrzeba określenia szczegółowych warunków podziału, w tym określenia powierzchni nowo wydzielanych działek (art. 15 ust. 1 pkt 8 u.p.z.p w zw. z § 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Waga określenia parametru powierzchni nowo wydzielonych na terenie MN działek dla polityki przestrzennej Miasta L. jest bezsporna i była akcentowane przez gminę L., która w pismach kierowanych do Wojewody W. sama zwracała się o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały. Zgodzić należy się z Wojewodą W. oraz ze stanowiskiem Burmistrza Miasta L., że § 9 pkt 11 Uchwały w przekazanym do ogłoszenia brzmieniu jest obciążony istotną wadą. Akty prawa miejscowego muszą zawierać wypowiedzi dyrektywalne wyznaczając adresatom pewien sposób zachowania się (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 66). Miejscowy plan jako akt prawa miejscowego, musi więc posiadać precyzyjnie jednoznaczne, możliwe do wyegzekwowania ustalenia wyrażone w formie zakazów, nakazów, dopuszczeń. Stanowienie natomiast przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26 marca 2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA). Z uwagi zatem na istotę § 9 pkt 11 uchwały oraz zawarte w § 30 ust. 2 pkt 2 Uchwały odesłanie do tego przepisu Sąd uznał, że stwierdzona wada uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w części dotyczącej terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tj.: § 5 pkt 9 lit. a oraz § 9 i § 30 ust. 2 pkt 2 w zakresie zwrotu " § 9 pkt 11", o czym orzeczono na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku.

Za zasadny Sąd uznał również zarzut wadliwości § 5 pkt 7 Uchwały, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Przepis ten stanowił, że w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustala się do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej, dopuszczenie stosowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, z wyłączeniem terenów U i P/U. Odnosząc się do wniosku odpowiedzi na skargę, co do stwierdzenia nieważności tego przepisu w zakresie słów "w wyłączeniem terenów U i P/U" należy wskazać, że w przypadku uwzględnienia w tym zakresie wniosku Burmistrza Miasta L. w obrocie pozostałby przepis, stanowiący w istocie modyfikację § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 - dalej jako: "rozporządzenie z 2002 r."). Przepis § 26 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków - jeżeli - ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m˛ to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Dopuszczalność stosowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wynika wprost z § 26 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. Przepisy rozporządzenia z 2002 r. formułują jednak konkretne wymagania w zakresie ilości ścieków na dobę, i konieczności uzyskania pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska - czego nie czynił § 5 pkt 7 Uchwały, dopuszczając stosowanie zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe bez względu na ich ilość, bez potrzeby uzyskiwania pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Brzmienie § 5 pkt 7 Uchwały nawet po stwierdzeniu nieważności tego przepisu w zakresie słów "w wyłączeniem terenów U i P/U" stanowiłoby zatem niedopuszczalna modyfikację § 26 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. Należy jednocześnie wskazać, że na mocy § 34 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Tak więc po usunięciu samego zwrotu "z wyłączeniem terenów U i P/U" przepis § 5 pkt 7 Uchwały stanowiłby również nieuprawniona modyfikację § 34 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.

Dlatego tez Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku stwierdził nieważność tego przepisu.

Wskazane przez Wojewodę wady Uchwały nie uzasadniały natomiast w ocenie Sądu stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w całości, dlatego w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Wojewody W. od Miasta L. zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika ((...) zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.