Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2724048

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 lipca 2019 r.
IV SA/Po 317/19
Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz.

Sędziowie WSA: Tomasz Grossmann, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zasieku na kruszywo na dz. nr (...).

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia (...) września 2018 r. S. N. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla zasieku na kruszywo o wymiarach 9.80mx15,80 m do wysokości 3 m na dz. nr (...) położonej we (...).

Na wezwanie organu wniosek został uzupełniony (...) września 2018 r. poprzez złożenie map.

Pismem z dnia (...) października 2018 r. S. G., M. G., K. P., P. P., K. W., A. W., M. P., D. Ż., B. Ż., T. Ż. i K. Ż. zgłosili swój udział w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem S. N. Do pisma załączono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) wstrzymujące roboty budowlane przy realizacji budowy węzła betoniarskiego, składającego się z zasieków na kruszywo - 3 szt., stalowych zbiorników - 2 szt., kontenerów - 2 szt., i mieszalnika na konstrukcji stalowej wraz z żelbetowym dołem na zasobnik, taśmociągiem, pojemnikami na kruszywo oraz podjazdem, zlokalizowanego w m. (...) na dz. nr (...), (...), (...) i nakładające na S. N. obowiązek przedłożenia m.in. decyzji o warunkach zabudowy i 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia (...) października 2018 r. Wójt Gminy (...) poinformował, że dla dz. nr (...) i (...) została wydana decyzja ostateczna z dnia (...) września 2017 r. znak (...) zmieniona (...) stycznia 2018 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie węzła do produkcji betonu o wydajności do 30mł (do 15ton/dobę), zbiornika czterokomorowego na kruszywa oraz 2 silosów na cement o pojemności ok. 50mł. Natomiast w odniesieniu do dz. nr (...) toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zasieku na kruszywo.

Pismem z dnia (...) października 2018 r. pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o przesłanie wszystkich, nawet nieprawomocnych decyzji, w których uczestnikom przysługiwał interes prawny.

Pismem z dnia (...) listopada 2018 r. pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o przeprowadzenie dowodów: z opinii biegłego i zeznań świadków, podnosząc, że S. N. przetwarza więcej niż 15 ton betonu na dobę, a wybudowane przez niego instalacje są nielegalne. Wskazano, że posadowienie kolejnej inwestycji, polegającej na zezwoleniu na budowę zasieku na kruszywo spowoduje dalsze łamanie prawa.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) Wójt Gminy (...) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zasieku na kruszywo na dz. nr (...).

Uzasadniając wydaną decyzję wskazano, że zamierzenie nie spełnia wymogu, zgodnie z którym co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech, wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wyjaśniono, że w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań parametrów zabudowy dla wnioskowanej inwestycji - budowy zasieku na kruszywo.

W przewidzianym prawem terminie S. N. wniósł odwołanie wskazując, że organ przeoczył fakt, że na dz. (...) i (...) Skarżący prowadzi już działalność związaną z produkcją i usługami w zakresie m.in. sprzedaży kruszywa. Objęte wnioskiem zasieki na kruszywa służą do czasowego magazynowania kruszyw różnych frakcji i niczym nie różnią się od np. magazynu naziemnego na kiszonkę. Skarżący podniósł, że na dz. nr (...) i (...) znajdują się identyczne zasieki na kruszywa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że działka objęta wnioskiem (dz. nr (...)) położona jest na obszarze objętym wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz zabudową uzupełniającą (garażami). Posadowienie na dz. nr (...) budowli związanej z produkcją byłoby sprzeczne z istniejącym ładem przestrzennym. Odnosząc się do argumentacji odwołania wskazano, że z analizy nie wynika aby na dz. nr (...) i (...) posadowione były zasieki na kruszywo. Kolegium wskazało, że dostrzega znajdujące się w aktach sprawy postanowienie PINB w (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) wstrzymujące roboty budowlane przy realizacji budowy węzła betoniarskiego, składającego się z zasieków na kruszywo - 3 szt. Kolegium wskazało jednak, że jest to zabudowa nielegalna, a jako taka nie mogła zostać wzięta pod uwagę przy ustalaniu stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym.

W przewidzianym prawem terminie skargę na decyzję Kolegium złożył S. N., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania wnioskowanej decyzji; ewentualnie o uchylenie decyzji obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przestawioną w odwołaniu i podniesiono, że planowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości.

Pismem z dnia (...) maja 2019 r. pełnomocnik części z uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi opisując szczegółowo charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez S. N., jej uciążliwość oraz wskazując na szereg naruszeń prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego.

Zdaniem Sądu Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej "k.p.a."), gdyż nienależycie wyjaśniło sprawę.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w sprawie wskazać trzeba, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze fakt, że w myśl art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej jako: p.p.s.a.), Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie jej.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 - dalej jako: u.p.z.p.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie sposób stwierdzić na podstawie przekazanej Sądowi dokumentacji w jakim trybie toczyło się zakończone wydaniem przez Kolegium decyzji z dnia (...) lutego 2019 r. postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem S. N. złożonym (...) września 2018 r. w Urzędzie Gminy w (...) (k. 107 akt adm.). Na wezwanie organu wniosek ten został uzupełniony (...) września 2018 r. o mapę zasadniczą (k. 103 akt adm.). W dniu (...) września 2018 r. wydano zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na - budowie - zasieku na kruszywo na dz. nr (...) arkusz (...) w m. (...) (k.90 akt adm.). Następnie w dniu (...) października 2018 r. wystosowano do stron zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na - budowie - zasieku na kruszywo na dz. nr (...). W dniu (...) listopada 2018 r. o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na - budowie - zasieku na kruszywo na dz. nr (...) zawiadomiono strony reprezentowane przez adw. B. M. (k.50 akt adm.). Następnie, w dniu (...) grudnia 2018 r. Wójt Gminy (...) ponownie poinformował o zebraniu materiału w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na - budowie - zasieku na kruszywo na dz. nr (...) (28 akt adm.). Decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie zasieku na kruszywo" przewidzianej do realizacji na działce nr (...), obręb (...), gm. (...) (k. 16 akt adm.).

Jest niekwestionowaną zasadą (początkowo uznawaną za absolutną, tj. nie dopuszczającą żadnych wyjątków), że warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie już (z)realizowanego. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, prawem przewidzianych, dopuszczalne jest wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy w odniesieniu do obiektu - a szerzej: do zmiany zagospodarowania lub sposobu użytkowania - już zaistniałych (por. wyrok WSA z 17 września 2015 r., II SA/Łd 458/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Powyższa reguła doznaje jednak istotnego wyjątku w sytuacji, gdy warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia. Takie postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle, wręcz instrumentalnie, związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym. Ów związek przejawia się w wielu aspektach, dobrze już oświetlonych w orzecznictwie sądowym.

Przede wszystkim trafnie wskazuje się w nim, że w ogóle możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej lub zrealizowanej jedynie w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest konieczna, aby ją przedłożyć w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, mającym na celu legalizację wykonanych robót budowlanych (por. wyroki NSA: z 23 sierpnia 2018 r., II OSK 2084/16; z 28 lutego 2018 r., II OSK 1161/16; z 30 czerwca 2017 r., II OSK 2729/15 - CBOSA). W szczególności oznacza to, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 pr.bud. (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., II OSK 1890/12, CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy nie sposób nie zauważyć, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem S. N. złożonym (...) września 2018 r. (k. 107 akt adm.) i uzupełnionym (...) września 2018 r. jedynie o mapę zasadniczą (k. 103 akt adm.). Zainicjowane tym wnioskiem postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie zasieku" na kruszywo przewidzianej do realizacji na działce nr (...) (k. 16 akt adm.). Treść wniosku inicjującego postępowanie wskazuje zatem, że chodzi o planowane i niezrealizowane dotąd przedsięwzięcie. Tymczasem, w toku postępowania, pełnomocnik właścicieli nieruchomości sąsiednich, do akt sprawy złożył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) (k. 70 akt adm.), wstrzymującego roboty budowlane przy realizacji budowy węzła betoniarskiego składającego się m.in. z 3 zasieków na kruszywo, zlokalizowanego w m. (...) na dz. nr (...), (...), (...) i nakładającego na S. N. obowiązek przedłożenia m.in. decyzji o warunkach zabudowy i 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo, które już - po wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium ((...) marca 2019 r.) - do Wójta Gminy (...) wystosował PINB w (...) wskazując, że prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy węzła betoniarskiego składającego się z zasieków na kruszywo - 3 szt., stalowych zbiorników - 2 szt., kontenerów - 2 szt., i mieszalnika na konstrukcji stalowej wraz z żelbetowym dołem na zasobnik, taśmociągiem, pojemnikami na kruszywo oraz podjazdem, zlokalizowanego w m. (...) na dz. nr (...), (...), (...). PINB wskazał, że postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. nr (...) zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dlatego zapytuje o losy postępowania zainicjowanego wnioskiem S. N. z dnia (...) września 2018 r. (k. 4 akt adm.).

Z analizy akt badanej sprawy nie wynika jednak czy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zainicjowane wnioskiem S. N. z dnia (...) września 2018 r. toczy się w ramach procedury legalizacyjnej. Nie wynika to ani ze złożonego wniosku (w tym przedłożonych przez wnioskodawcę map), nie zajął w tej kwestii stanowiska Wójt, ani Kolegium. Tymczasem, jak wynika z treści postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z (...) sierpnia 2018 r. S. N. samowolnie zrealizował w 2017 r. węzeł betoniarski obejmujący m.in. 3 szt. zasieków na kruszywo (k. 70 akt adm.). Następnie, w dniu (...) września 2018 r. S. N. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla zasieku na kruszywo o wymiarach 9.80mx15,80 m do wysokości 3 m na dz. nr (...) położonej we (...). W toku postępowania nie wyjaśniono, czy wniosek ten dotyczy zatem zrealizowanej już inwestycji i wniosek ten złożono w wykonaniu pkt 3 postanowienia PINB z (...) sierpnia 2018 r., czy też złożony (...) września 2018 r. wniosek dotyczy zupełnie nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego. Żadnych ustaleń w tym zakresie nie udokumentowano w aktach sprawy.

Podkreślenia wymaga, że ze względów systemowych wyklucza się sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji, bądź inwestycji częściowo zrealizowanej, w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 12 maja 2016 r., II OSK 146/15, CBOSA). W razie gdy organ nadzoru prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki NSA: z 17 maja 2016 r., II OSK 146/15; z 23 sierpnia 2018 r., II OSK 2084/16 - CBOSA). W efekcie to także do organu nadzoru budowlanego należy w takim przypadku określenie, jakiego przedsięwzięcia owe warunki zabudowy mają dotyczyć.

Jak już wskazano, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w ramach postępowania legalizacyjnego. W judykaturze akcentuje się konieczność rozróżnienia zwykłego trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie od trybu legalizacyjnego wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1890/12, dostępny (w:) CBOSA). Co prawda ustalenie warunków zabudowy w obu przypadkach odbywa się w taki sam sposób, jednakże gdy obiekt już istnieje, możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Dlatego też w sytuacji realizowanej już inwestycji i dysponowania przez inwestora postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 Prawo budowlane, z wniosku, jak i z decyzji powinno wyraźnie wynikać, że warunki zabudowy dotyczą trybu legalizacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2018 r. sygn. II OSK 2333/16 - CBOSA).

Wobec powyższego, nie może budzić wątpliwości fakt, że badanej sprawie zabrakło ustaleń faktycznych, co do tego czego - konkretnie - dotyczy wniosek S. N. z (...) września 2018 r. Rolą organów było ustalenie, czy wniosek ten dotyczy zrealizowanej już inwestycji, której dotyczy postępowanie legalizacyjne, czy też złożony (...) września 2018 r. wniosek dotyczy zupełnie nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego.

W przypadku ustalenia, że wniosek S. N. dotyczy zrealizowanej już inwestycji, której dotyczy postępowanie legalizacyjne rzeczą organu było przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem faktu wydania i treści postanowienia PINB z (...) sierpnia 2018 r. Tymczasem, w okolicznościach badanej sprawy Kolegium, jakkolwiek dostrzegło fakt wydania postanowienia PINB z (...) sierpnia 2018 r. i samowolnej realizacji m.in. na dz. nr (...), m.in. zasieku na kruszywo, to nie poczyniło żadnych ustaleń, co do charakteru (legalizacyjnego, czy też nie) złożonego przez S. N. (...) września 2018 r. wniosku.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek S. N. mógł inicjować postępowanie dotyczące nowego, planowanego dopiero zamierzenia. Istota zgłoszonego przez Skarżącego żądania w tym zakresie nie została jednak wyjaśniona. Odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku S. N. uzasadniono brakiem kontynuacji funkcji. Z tym ustaleniem nie zgodził się S. N. wskazując, że on sam na sąsiednich działkach, nr (...) i (...) prowadzi już działalność polegającą na sprzedaży kruszywa. Tę okoliczność, w ocenie Skarżącego, zupełnie pominięto. Z kolei Kolegium wydając zaskarżoną decyzję wskazało, że zabudowa wskazana przez Skarżącego stanowi samowolę budowlaną i nie może stanowić podstawy do ustaleń funkcji zabudowy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy wskazać, że samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym, która powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia, aż do jej likwidacji, a więc do momentu wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu w wyniku wydania pozwolenia na użytkowanie (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 871/16). Nie ulega wątpliwości, że jedynymi obiektami, co do których Skarżący upatruje kontynuacji funkcji są obiekty zrealizowane na dz. nr (...) i nr (...). Jak informował Wójt Gminy (...) pismem z dnia (...) października 2018 r. dla dz. nr (...) i (...) została wydana decyzja ostateczna z dnia (...) września 2017 r. znak (...) zmieniona (...) stycznia 2018 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie węzła do produkcji betonu o wydajności do 30mł (do 15ton/dobę), zbiornika czterokomorowego na kruszywa oraz 2 silosów na cement o pojemności ok. 50mł. Sąd dostrzega, że - jak wynika z pisma Wójta - wydane zostały decyzje ustalające warunki zabudowy dla dz. nr (...) i (...). Jednocześnie, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla dz. nr (...) i (...) toczyło się jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie samowolnej budowy węzła betoniarskiego, co jak wynika z treści postanowienia PINB, nastąpiło (...) sierpnia 2018 r. Niemniej jednak, postępowanie legalizacyjne dotyczyło węzła betoniarskiego zrealizowanego na dz. nr (...) i (...) i nr (...).

Nie ulega wątpliwości, że ponad wszelką wątpliwość zabudowa zrealizowana niezgodnie z przepisami prawa nie może zaś stanowić punktu odniesienia dla ustalenia kontynuacji funkcji dla działki objętej wnioskiem (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r. sygn. II OSK 1205/17). Oznacza to, że wykonując swe ustawowe zadania organ nie może abstrahować od ogólnego porządku prawnego. W sytuacji powzięcia wątpliwości, czy istniejąca zabudowa jest zabudową legalną, powinien ustalić, czy zabudowa została zrealizowana zgodnie z prawem. Znaczenie ma przede wszystkim to, czy zabudowę zrealizowano z zachowaniem warunków określonych w prawie budowlanym, a nie tylko to, czy może być ona w przyszłości zalegalizowana (patrz: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1744/12; wyrok NSA z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II OSK 569/13; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 796/17).

Jakkolwiek, co do zasady argumentacja Kolegium jest więc trafna, to nie można pominąć faktu, że pomimo wiedzy o wszczęciu postępowania legalizacyjnego dotyczącego działek nr (...), (...) Kolegium nie podjęło żadnych czynności celem ustalenia statusu zabudowy na tych działkach. Tymczasem, poczynienie takich ustaleń było uzasadnione zarówno okolicznościami sprawy, jak podnoszoną przez S. N. w odwołaniu argumentacją. Okoliczności tych Sąd nie jest w stanie zweryfikować na podstawie przekazanych akt sprawy.

Reasumując, zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie jednoznaczne ustalenie intencji złożonego (...) września 2018 r. wniosku, poprzez ustalenie czy wniosek ten dotyczy zrealizowanej już inwestycji, której dotyczy postępowanie legalizacyjne, czy też złożony (...) września 2018 r. wniosek dotyczy zupełnie nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego. W następnej kolejności Kolegium zwróci się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) o udzielenie informacji na temat - aktualnego - statusu zabudowy na działkach nr (...) i (...). Poczynione ustalenia Kolegium udokumentuje i na ich podstawie podejmie stosowne decyzje co do dalszego toku postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium rozważy też, czy w kontekście całokształtu materiału dowodowego, zasadne będzie uzupełnienie postępowania dowodowego, na co w istocie wskazuje zarówno Skarżący, jak i uczestnicy postępowania reprezentowani przez pełnomocnika zawodowego.

Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy Skarżący został pouczony o prawie i terminie do zgłoszenia wniosku o zwrot kosztów postępowania (k.57 i 91 akt sąd.). Zatem z uwagi na brak stosownego wniosku, Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.