Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720381

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 13 czerwca 2019 r.
IV SA/Po 127/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.).

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. W., F. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego po wznowieniu postępowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) września 2017 r., nr (...), (...), Wójt Gminy (...) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej "k.p.a.") odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na działkach nr (...) i (...), w miejscowości (...), gmina (...).

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że we wniosku z dnia (...) października 2015 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia (...) lutego 2017 r., F. W. i T. W. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. Wnioskodawcy podnieśli, że bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu, w którym wydano powyższe rozstrzygnięcie. Organ I instancji nie podzielił powyższego poglądu, uznając, że słusznie za stronę wspomnianego postępowania uznano tylko inwestora. Decyzja z dnia (...) kwietnia 2011 r. dotyczy bowiem budowy 2 hal magazynowanych w związku z potrzebą zwiększenia dotychczasowej powierzchni magazynowej gotowych wyrobów i surowców przeznaczonych do produkcji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wody opadowe i roztopowe z dachów oraz placu manewrowego i dróg odprowadzane są przez system zakładowej kanalizacji deszczowej do Kanału (...). Rozważane przedsięwzięcie znajduje się w odległości ok. 700 m od najbliższych zabudowań mieszkalnych. W pobliżu inwestycji położone są zakłady produkcyjne, a od strony południowej - droga krajowa. Hale magazynowe nie naruszają standardów jakości środowiska akustycznego na najbliższych terenach wymagających takiej ochrony. Omawiana budowa nie wpływa również znacząco na stan jakości powietrza. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia źródłem emisji substancji do powietrza będzie kotłownia zasilana gazem ziemnym, a także pojazdy poruszające się po terenie inwestycji. Zastosowanie do ogrzewania paliwa o niskich wskaźnikach emisji nie pogorsza jednak stanu jakości powietrza. Emisję związaną z ruchem pojazdów po terenie zakładu nie będzie miała natomiast istotnego wpływu na stan jakości powietrza. Zasięg oddziaływania inwestycji ogranicza się więc tylko do nieruchomości, na której jest zlokalizowana. Przedsięwzięcie nie wpłynie zatem na stan jakości pobliskiego środowiska. Co więcej, działki sąsiadujące z terenem inwestycji pełnią funkcję przemysłową. Dlatego słusznie uznano w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r., że stroną jest tylko inwestor. F. W. i T. W. nie są właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Nie podnosili oni także ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia na ich nieruchomości. Nie wykazali tym samym interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego, którego naruszenie przyznawałoby im status strony. Swoje uprawnienia wywodzą tylko z posiadania nieruchomości w pobliżu przedsięwzięcia, którego wydana decyzja dotyczyła. Nie przysługuje im zatem przymiot strony.

Od powyższej decyzji odwołał się F. W. i T. W.

Decyzją z dnia (...) listopada 2018 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 z późn. zm.) oraz art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia (...) września 2017 r. i umorzyło postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili uzyskania przez decyzję z dnia (...) kwietnia 2011 r. przymiotu ostateczności T. W. był właścicielem działek nr (...) Najbliżej terenu inwestycji znajdowała się działka nr (...). Odległość od niej do terenu przedsięwzięcia wynosiła 186 m. We wspomnianej dacie F. W. był właścicielem działek nr (...), (...) i (...), przy czym najbliżej terenu inwestycji była położona działka nr (...). Odległość od tej działki do terenu, na którym zlokalizowano hale magazynowe, wynosiła 20 m. Z opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) marca 2011 r., nr (...) (l)/11, wynika, że planowana inwestycja nie spowoduje emisji do powietrza i emisji hałasu. Podobnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) w postanowieniu z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...), uznał, że rozważane przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na stan jakości powietrza. Dlatego należy podzielić stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym oddziaływanie inwestycji ograniczy się wyłącznie do terenów, do których inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto karta informacyjna przedsięwzięcia, opinia sanitarna z dnia (...) marca 2011 r. oraz postanowienie z dnia (...) kwietnia 2011 r. nie wykazały oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości F. W. i T. W. W obu opiniach wskazano przy tym na brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto na działkach nr (...), (...) i (...) zlokalizowana jest zabudowa, która tworzy dodatkową barierę zmniejszającą wpływ oddziaływania akustycznego i emisji substancji do powietrza. Trafnie zatem przyjęto, że nieruchomości T. W. i F. W. nie znajdują się w obszarze oddziaływania omawianego przedsięwzięcia. Wobec tego słusznie odmówiono im statusu strony. Konsekwentnie zatem niniejszej postępowanie administracyjne okazało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ I instancji błędnie zatem wydał rozstrzygnięcie merytoryczne. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy (...).

Skargę na powyższą decyzję złożył F. W. i T. W.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, że w niniejszej sprawie został już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 562/16, i wyrok tego sądu z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 398/18. Jak wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym nie tylko organy administracji publicznej, lecz także skład orzekający w przedmiotowej sprawie jest związany stanowiskiem zaprezentowanym w wymienionych wyrokach.

Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. wniosek skarżących o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. należało rozpoznać w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten przewiduje bowiem, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Kluczowego znaczenia na tym tle nabiera zatem pytanie, czy skarżący posiadali przymiot strony w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia (...) kwietnia 2011 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie brali oni udziału w tej procedurze.

Decyzja z dnia (...) kwietnia 2011 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). W powołanym akcie normatywnym ustawodawca nie wskazuje jednak podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W konsekwencji konieczne jest odwołanie się do przepisów ogólnych procedury administracyjnej.

Jak wynika z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przez interes prawny należy rozumieć związek między sytuacją danego podmiotu i określoną normą prawną. Powiązanie to ma charakter obiektywny i dotyczy indywidualnie oznaczonego podmiotu. Do uzyskania przymiotu strony postępowania nie wystarczy zatem tylko faktyczne zainteresowanie wynikiem postępowania lub hipotetyczny związek sytuacji danego podmiotu z normą prawną. Mając na uwadze specyfikę rozważanej sprawy, należy przyjąć, że interes prawny w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej posiadają przede wszystkim podmioty, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Oddziaływanie to polega w szczególności na wprowadzeniu ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości.

Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika, że działki należące do skarżących znajdują się w znacznej odległości od terenu inwestycji. Nieruchomość należąca do F. W. jest bowiem położona w odległości co najmniej 22 m, a nieruchomość T. W. - co najmniej w odległości 186 m. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że planowana inwestycja nie oddziałuje istotnie oddziaływała na otoczenie. Wniosek ten znajduje swoje potwierdzenie w opisie charakterystyki przedsięwzięcia, a także w opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) marca 2011 i postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r. Dokumenty te wskazują na brak znaczącego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, polegającego w szczególności na emisji hałasu i substancji do powietrza. Tym samym specyfika inwestycji oraz znaczne oddalenie od niej nieruchomości skarżących wykluczało przyznanie im interesu prawnego.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że ustalenia zawarte w opinii sanitarnej z dnia (...) marca 2011 r. i postanowieniu z dnia (...) kwietnia 2011 r. nie były kwestionowane przez skarżących. F. W. i T. W. nie wdali się także w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organów administracji publicznej, a w szczególności nie wskazali źródła swojego interesu prawnego. Zarówno odwołanie od decyzji organu I instancji, jak i skarga na decyzję organu odwoławczego pozwalają jedynie przyjąć, że F. W. i T. W. nie akceptują wydanych rozstrzygnięć. Faktyczne zainteresowanie wynikiem postępowanie nie stanowi jednak źródła interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Konsekwentnie zatem należy uznać, że F. W. i T. W. nie legitymowali się przymiotem strony w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. Tym samym nie mogli również skutecznie żądać wznowienia wspomnianego postępowania. Dlatego zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, a organy administracji publicznej wykonały wytyczne zawarte w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.