Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2201173

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 11 stycznia 2017 r.
IV SA/Gl 804/16
Obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie o przyznanie zasiłku celowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki.

Sędziowie WSA: Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Renata Siudyka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego

1)

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza C. z dnia (...) r. nr (...),

2)

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz pełnomocnika skarżącego radcy prawnego D.G. kwotę 597,40 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 40/100) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 1 czerwca 2016 r. M.F. (dalej w skrócie: "skarżący"), złożył do Ośrodka Pomocy Społecznej w C. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zakup telefonu komórkowego.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), Zastępca Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta C., na podstawie art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art. 7-9, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm., zwanej dalej jako: "ustawa"), odmówił przyznania wnioskowanej przez skarżącego pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 1 czerwca 2016 r. oraz zebranej dokumentacji ustalono, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą i posiada na stałe orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jest osobą długotrwale chorą i przebywa pod stałą kontrolą lekarską. W miesiącu maju 2016 r., tj. w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, skarżący otrzymał zasiłek stały w wysokości 604,- zł oraz zasiłki celowe w następujących wysokościach: 100,- zł na zakup leków; 30,- zł na zakup środków czystości; 150,- zł na zakup żywności; 70,- zł na naprawę pralki. Dodatkowo, decyzją z dnia (...) r. otrzymał pomoc w formie transportu do Sądu Rejonowego w P., a decyzją z dnia (...) r. przyznano mu specjalistyczne usługi opiekuńcze. Wobec powyższego, zdaniem organu, skarżący dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na zakup zgłoszonej potrzeby, czyli telefonu komórkowego. Organ zacytował brzmienie art. 39 ustawy i podał, że zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby życiowej, ale ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "niezbędna potrzeba życiowa". Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ stwierdził, że niezbędna potrzeba to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są jej warunki istnienia, a w szczególności życia lub zdrowia (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., o sygn. akt I OSK 1451/07). Zdaniem organu, skarżący ma możliwość korzystania z telefonu stacjonarnego, który znajduje się w mieszkaniu ojca, mieszkającego na parterze w tym samym budynku, nadto jego relacje z ojcem układają się pozytywnie, a posiadanie telefonu komórkowego uważa za niezbędne do kontaktowania się z różnymi instytucjami. Natomiast w złożonym już wcześniej w dniu 8 czerwca 2016 r. odwołaniu, a dokładnie w wykazie poniesionych przez skarżącego wydatków ujął on doładowanie do telefonu komórkowego w kwocie 10,- zł, co może świadczyć o tym, że ma możliwość korzystania z telefonu komórkowego. W dalszej części uzasadnienia powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ stwierdził, że posiadanie telefonu komórkowego może stanowić potrzebę bytową jednakże nie jest to niezbędna potrzeba bytowa, o której mowa w przepisach ustawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2012 r. o sygn. IV SA/Gl 1070/11 oraz wyrok NSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2008 r. o sygn. akt NSA/Po 20/08).

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z treści wydanego rozstrzygnięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia (...) r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Powołał się na zasady przyznawania świadczeń pomocy społecznej w szczególności przyznania zasiłku celowego akcentując, że skarżący osiąga dochód z tytułu przyznanego zasiłku stałego w wysokości 604,- zł, który nie przekracza kryterium dochodowego, dlatego korzysta z pomocy społecznej na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. W miesiącu maju 2016 r. otrzymał pomoc finansową w formie zasiłków celowych na łączną kwotę 350,- zł. Natomiast zasiłek celowy, w myśl art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, przysługuje w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, takiej jak np. pokrycie części lub całości kosztów zakupu leków i leczenia. Musi być to potrzeba, której zaspokojenie warunkuje podstawową egzystencję odpowiadającą godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób ubiegających się o pomoc winny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Zakup telefonu komórkowego nie można uznać za niezbędną potrzebę życiową, ponieważ "niezbędna potrzeba życiowa" w rozumieniu przepisów ustawy, to potrzeba elementarna, konieczna do egzystencji człowieka. Pod tym pojęciem należy rozumieć również potrzebę usprawiedliwioną ze względu na zachowanie życia, zdrowia, a także pełnienia ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. wyroki z dnia: 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1742/11; 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1894/13; 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1192/12; 3 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 1671/11; 29 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1228/11) oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA: w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 200/13 i w Białymstoku z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 442/11). Powołując się na zasady doświadczenia życiowego organ uznał, że nie można zaliczyć do niezbędnych potrzeb życiowych zakupu telefonu komórkowego. Ponadto, skarżący ma możliwość korzystania z telefonu stacjonarnego w mieszkaniu ojca, a także posiada środki na zakup telefonu z przyznanego mu zasiłku stałego (604,- zł.), ponieważ jego potrzeby, takie jak: żywność, leki, środki czystości, są zaspakajane na bieżąco w formie zasiłków celowych.

W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że Burmistrz Miasta C. nie był stroną w jego sprawie tylko Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w C., który dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego, w tym możliwości korzystania przez niego z telefonu stacjonarnego w sytuacji nagłej potrzeby, na przykład w trakcie pobytu "na mieście". Uznał, że stwierdzenie organu, iż ma możliwość kupna telefonu komórkowego z posiadanych przez niego finansowych środków jest niezasadne, albowiem przeznacza je wyłącznie na utrzymanie, w szczególności na zakup żywności. Dodatkowo, powoływanie się przez organ na doświadczenie życiowe, które ma uzasadniać zbędność posiadania przez niego telefonu komórkowego wykracza poza swobodną ocenę dowodów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem Sądu z dnia 26 października 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 804/16, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu, ustanowiono dla niego pełnomocnika (k. 17 akt sądowoadministracyjnych).

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty osobistej skargi oraz je rozszerzył formułując kolejne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 39 ustawy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Powyższe oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dodatkowo, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięcia także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 18 czerwca 2016 r. naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Podstawę materialnoprawną przywołanych decyzji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm., zwanej dalej tak jak dotychczas "ustawa"). Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.

Podkreślić należy, że zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 1 - 15 ustawy oraz jak już wspomniano, zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy może zostać przyznany, w szczególności na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, w tym na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący będąc osobą niepełnosprawną zwrócił się z prośbą o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup zgłoszonej przez niego potrzeby, tj. telefonu komórkowego (wniosek z dnia 1 czerwca 2016 r.). Skarżący ma prawo do świadczeń z pomocy społecznej i spełnia określone w ustawie kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (art. 8 ust. 1 pkt 1), przy jednoczesnym wystąpieniu okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 1, 5 i 6 ustawy, co wynika z treści aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 1 czerwca 2016 r. i nie było kwestionowane przez organy administracji w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć (por. akta administracyjne).

W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że skarżący nie ma wpływu na przyczyny powstania trudnej sytuacji życiowej. Korzysta regularnie z wizyt lekarskich i pomocy w formie usług opiekuńczych, zażywa leki i stosuje się do zaleceń lekarzy różnych specjalizacji. Zdaniem organu, stan zdrowia skarżącego uległ nieznacznej poprawie, tj. samodzielnie porusza się po schodach, zdarza się, że wychodzi na podwórko i przy pomocy opiekunki sprząta (por. część IV aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 1 czerwca 2016 r. "Mocne strony/zasoby środowiska") oraz ma możliwość korzystania z telefonu stacjonarnego ojca mieszkającego na parterze w tym samym budynku, a ich relacje układają się pozytywnie.

Tymczasem niezbędne i konieczne było ustalenie, czy zgłoszona w niniejszej sprawie przez skarżącego potrzeba, konkretnie i wyłącznie dla niego, stanowiła niezbędną potrzebę bytową, oraz czy jej brak mógłby być zagrożeniem dla jego życia, z uwagi na aktualny stan zdrowia i warunki egzystencji (trudności w poruszaniu i komunikowaniu). Wynika to z zasady indywidualizacji obowiązującej w pomocy społecznej, wyrażonej w art. 2 ust. 1 i art. 3 w związku z art. 15 ustawy. Organ nie rozważył, czy skarżący ma faktyczną możliwość telefonicznego kontaktu z innymi osobami, oraz czy opisana i przywołana powyżej poprawa stanu jego zdrowia pozwala na samodzielne zejście ze schodów, celem skorzystania z telefonu stacjonarnego, znajdującego się na parterze budynku w mieszkaniu ojca skarżącego.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że niezbędna potrzeba bytowa to taka potrzeba, bez której zaspokojenia osoba nie może samodzielnie egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. W istocie taką potrzebą może być w konkretnej sprawie na przykład zakup leków ratujących życie, co uwzględnił organ administracji pierwszej instancji wydając na rzecz skarżącego decyzję pozytywną z dnia (...) r.

Niewątpliwie chodzi jednak również o potrzebę zabezpieczenia kontaktu z pogotowiem ratunkowym bądź innymi osobami umożliwiającymi skarżącemu pomoc jako że jest on osobą niepełnosprawną i przewlekle chorą, co wydaje się być z punktu widzenia medycznego konieczne dla dalszego prowadzenia procesu leczenia, jak również w celu ratowania jego zdrowia, czy życia. Powyższe uwagi mają zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem istotę sporu stanowi kwestia, czy zgłoszona potrzeba została potwierdzona. Organy nie podjęły się jej wyjaśnienia, czym dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, jak również prawa materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Za niewystarczające należy uznać poczynione w tym zakresie wyjaśnienia wobec stanu zdrowia skarżącego, jak i twierdzeń o niemożliwości korzystania z telefonu ojca (aktualizacja wywiadu środowiskowego "Słabe strony/ograniczenia środowiska"). W tym zakresie nie poczyniono ustaleń koniecznych do oceny, czy zgłoszona potrzeba jest uzasadniona. Organ co prawda podał, w treści aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 1 czerwca 2016 r., iż skarżący samodzielnie porusza się po schodach, ale w żaden sposób tego nie uprawdopodobnił.

Kolejną sprawą było wykazanie, że z własnych środków skarżący jest w stanie sam zaspokoić zgłoszoną potrzebę, czy też jej zaspokojenie wymagać mogłoby wsparcia ze strony organu pomocy społecznej, jak również w jakim zakresie to wsparcie mogłoby być udzielone (na przykład poprzez możliwość wyposażenia telefonu stacjonarnego w dwie słuchawki, tak aby skarżący mógł komunikować się będąc w domu w każdym momencie bez potrzeby schodzenia po schodach).

Nie można zatem uznać, że zgłoszona przez skarżącego potrzeba nie może być jego niezbędną potrzebą życiową, której zaspokojone we własnym zakresie nie jest możliwe, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 39 ustawy.

Zważywszy na podniesione wyżej okoliczności, jak również na niczym nie popartą sugestię, że skarżący już posiada telefon komórkowy, na co wskazuje treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, odnosząca się do odwołania z dnia 8 czerwca 2016 r. w innej sprawie oraz propozycję zakupu telefonu komórkowego z posiadanych środków bez analizy faktycznych kosztów niezbędnych do takiej transakcji w różnych dostępnych na rynku formach. W tej sytuacji, nie można z góry przyjąć, że skarżący wnioskowaną potrzebę jest w stanie sam zaspokoić we własnym zakresie przy posiadanych przez niego niewielkich dochodach. Powyższe okoliczności ujmowane łącznie wskazują na brak podstaw faktycznych do uznania, że stanowisko organu odwoławczego zajęte w niniejszej sprawie mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że decyzja administracyjna w sprawie zasiłku celowego wydawana jest w granicach tzw. uznania administracyjnego. Świadczy o tym jednoznacznie użyte przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 tej ustawy sformułowanie "może". Taki charakter decyzji oznacza, że jakkolwiek organ jest związany przesłankami wskazanymi w tym przepisie, to jednak ma on swobodę decyzyjną odnośnie do ustalenia treści decyzji uznaniowej. Przy czym, przyznanie lub odmowa przyznania zasiłku celowego może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 i art. 7 k.p.a. W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy, uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania oceny całości materiału dowodowego, w tym zwłaszcza oceny informacji uzyskanych z przeprowadzonej aktualizacji wywiadu środowiskowego, dotyczących między innymi stanu zdrowia skarżącego i konieczności istnienia potrzeby dysponowania telefonem komórkowym, czym naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności nie zasługuje na aprobatę brak dokonana przez organ odwoławczy oceny przedłożonych przez skarżącego rachunków, jako środków dowodowych w postępowaniu administracyjnym oraz twierdzeń o braku na ten cel środków finansowych. W tej sytuacji za przedwczesne, bo nie poprzedzone dokonaniem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz zebraniem i oceną całości materiału dowodowego należy uznać stanowisko organu odwoławczego, jak i organu I instancji wyrażone w ich decyzjach.

Zdaniem składu orzekającego, ograniczenie się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, a nawet dotychczasowej linii orzeczniczej nie może być uznane za wystarczające, zważywszy na niepełnosprawność skarżącego, jego trudną sytuację zdrowotną i rodzinną (brak zainteresowania ze strony ojca i syna, na co wskazuje analiza treści aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 1 czerwca 2016 r.). W takich okolicznościach sprawy nie uprawnione jest nawet odwołanie się w tym zakresie do niewystarczających środków na realizację ustawowych zadań wykonywanych przez organy pomocy społecznej.

Organ administracji prowadzący postępowanie ma obowiązek, co już wyżej podkreślono, zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w takim stopniu, aby należycie ustalić stan faktyczny, tj. zgodnie z rzeczywistością (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Powyższy obowiązek dotyczy nie tylko ustalenia przesłanek, jakie powinna spełniać osoba zainteresowana w świetle przepisów ustawy, aby przyznać jej świadczenie, ale również i postępowania wyjaśniającego dotyczącego pozostałych okoliczności, decydujących o odmowie przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie. Sam fakt nie posiadania wystarczających środków przez organ pierwszej instancji nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych. Podobnie, odwoływanie się do objęcia skarżącego już wcześniej świadczeniami z pomocy społecznej nie może być uznane za prawidłowe. Każdorazowo bowiem należy uwzględniać wszelkie okoliczności dotyczące zgłoszonej przez osobę wnioskodawcy potrzeby.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów orzekających będzie wyjaśnienie i dokonanie wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności rozpatrzenia i oceny całego (kompletnego) materiału dowodowego, w tym również w zakresie twierdzeń skarżącego, co do realnych możliwości korzystania z telefonu stacjonarnego położonego na parterze budynku.

Mając powyższe rozważania na uwadze, należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, celem dokonania ponownej oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek warunkujących przyznanie zgłoszonej potrzeby z uwzględnieniem wyżej przedstawionych rozważań.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 200 w związku z art. 205 i art. 209 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.