Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2507636

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 22 maja 2018 r.
IV SA/Gl 464/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.).

Sędziowie WSA: Beata Kozicka, Marzanna Sałuda.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi B.K.- M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta B. decyzją z (...) nr (...) wydaną na podstawie art. 7 i art. 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wstrzymał B. K. (dalej skarżąca) z dniem 7 kwietnia 2015 r. wypłatę dodatku mieszkaniowego w kwocie 86,30 zł przyznanego decyzją z (...) W motywach tego rozstrzygnięcia podkreślono, że w przypadku strony powstało zadłużenie w opłatach będących dopłatą do przyznanego dodatku. W uzasadnieniu zawarto także pouczenie o warunkach umożliwiających przywrócenie wypłaty wstrzymanego dodatku mieszkaniowego.

Z decyzją tą nie zgodziła się skarżąca, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia jak również kwestionowała wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z (...) nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia podtrzymano stanowisko organu pierwszej instancji co do konsekwencji związanych z nie opłacaniem na bieżąco należności za zajmowany lokal. Z uwagi na fakt, że skarżąca takiej opłaty nie uiszczała wyczerpana została przesłanka wstrzymania wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powołała się na trudną sytuację materialną oraz na argumentację zamieszczoną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 października 2016 r. sygn. akt IV SA/GL 691/15 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach tego wyroku wskazał, że nie jest możliwe obowiązywanie decyzji wstrzymującej wypłatę przyznanego dodatku mieszkaniowego w sytuacji, gdy decyzja taka nie ma przymiotu prawomocności i została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z (...) nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W ramach uzupełniającego postępowania organ ten ustalił, że skarżąca do 9 marca 2017 r. nie uiściła żadnych opłat do czynszu bieżącego ani też nie reguluje zaległości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zarzuciła tej decyzji niezgodność z przepisami prawa i uznała wstrzymanie przyznanego dodatku mieszkaniowego za bezzasadne. Podniosła, że wysokość otrzymanego przez nią dodatku jest niewystarczająca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 9 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił prowadzone postępowanie dochodząc do wniosku, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zależne jest od innego postępowania prowadzonego przed tutejszym Sądem, a dotyczącego prawa do dodatku mieszkaniowego. Wskazany Sąd postanowieniem z 21 marca 2018 r. podjął zawieszone postępowanie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do postanowień art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Po myśli z kolei ust. 12 przywołanego artykułu osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal mieszkalny wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie kluczową rolę odgrywają dwa zagadnienia. Pierwsze z nich związane jest z obowiązywaniem decyzji ustalającej wysokość przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego. Podkreślić należy, że przesłanką uwzględnienia przez tutejszy Sąd pierwszej skargi skarżącej była właśnie powyższa okoliczność związana z brakiem obowiązywania decyzji ustalającej wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Jak wynika z akt administracyjnych oraz akt sądowych, organ odwoławczy wydawał zaskarżoną decyzję wówczas, gdy była wydana ostateczna decyzja określająca wysokość przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego. Zatem organ ten uprawniony był do prowadzenia przedmiotowego postępowania. Fakt zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego nie uniemożliwiał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Katowicach wydania zaskarżonej decyzji. Organ ten musiał jedynie liczyć się z tym, że w przypadku uwzględnienia skargi na tę decyzję, upadnie podstawa dla wydania skarżonej decyzji. Mając na uwadze tę okoliczność tutejszy Sąd mocą postanowienia z 9 stycznia 2018 r. zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie po prawomocnym zakończeniu postępowania dotyczącego przyznania dodatku mieszkaniowego postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte na mocy postanowienia z 21 marca 2018 r. Podkreślić należy, że mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/GI 1125/16 tutejszy Sąd oddalił skargę na decyzję przyznającą skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2015 r. do 30 kwietnia 2016 r. W świetle powyższego uznać należy, że pierwsza z okoliczności mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy została rozstrzygnięta w taki sposób, który umożliwia organom administracji na wydanie decyzji odnoszącej się do zasad realizacji przyznanego dodatku mieszkaniowego.

Drugim zagadnieniem jest wynikające z treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazanie zawarte w pierwszym wyroku tutejszego Sądu wydanym w ramach prowadzonego postępowania. W jego uzasadnieniu wskazano, że kierując się treścią podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego organ przyznający dodatek mieszkaniowy obowiązany jest zweryfikować u zarządcy budynku informacje odnoszące się do zaległości w opłatach za czynsz, czy mają one charakter bieżący czy też dotyczą zaległości powstałych w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do otrzymywania dodatku mieszkaniowego, którego wstrzymanie ma nastąpić.

Przedstawione tutejszemu Sądowi akta administracyjne zawierają dokumenty potwierdzające to, że organ odwoławczy postanowieniem z 22 lutego 2017 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z 19 października 2016 r. Następstwem tego wezwania stały się działania organu pierwszej instancji zmierzające do ustalenia sytuacji faktycznej w jakiej znajduje się skarżąca, a związane z przedmiotem prowadzonego postępowania. Z przekazanej przez ten organ informacji wynika, że skarżąca do 9 marca 2017 r., czyli do miesiąca wydania kontrolowanej decyzji nie regulowała żadnych dopłat do czynszu (bieżących jak również zaległych).

Powyższe ustalenie wyczerpuje przesłankę wydania decyzji, o której mowa była w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Oznacza to zarazem, że organ odwoławczy uprawniony był do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji o wstrzymaniu wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego. Podkreślić należy, że organ ten prowadząc przedmiotowe postępowanie dochował należytej staranności, ponieważ o treści informacji przekazanej przez organ pierwszej instancji powiadomiona została skarżąca, zatem miała ona możliwość wypowiedzenia się w sprawie jak również znała istotne dla rozstrzygnięcia dokumenty.

W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, że organy administracji publicznej podejmujące w niniejszej sprawie decyzje nie dopuściły się uchybień w zakresie przepisów prawa materialnego, ponieważ zostały one zastosowane w sposób prawidłowy. Kontrolujący tę sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu umożliwiającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.