Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48146

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 7 czerwca 1999 r.
IV SA 874/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA A. Gliniecki (spr.).

Sędziowie NSA: M. Czapska-Górnikiewicz, P. Piszczek.

Protokolant: A. Strupiechowska.

Uzasadnienie faktyczne

Wójt Gminy J. dnia 17 maja 1997 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 21 kwietnia 1997 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 czerwca 1996 r.

Powyższą decyzją Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (t.j. Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych (Dz. U. Nr 79, poz. 399) i z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1995 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian (Dz. U. Nr 153, poz. 775), wymierzył Gminnemu Zakładowi Gospodarki Komunalnej w J. karę pieniężną dobową od dnia 7 maja 1996 r. w wysokości 19,00 zł za składowanie odpadów w miejscu nie przeznaczonym na ten cel. Kara ta obowiązuje do dnia zlikwidowania naruszania wymagań ochrony środowiska. Jak wynika z uzasadnienia decyzji w trakcie przeprowadzania kontroli w dniu 7 maja 1996 r. ujawniono, że w J. odpady komunalne są składowane na wysypisku, które nie ma uregulowanej sytuacji formalnoprawnej i nie posiada urządzeń zabezpieczających środowisko. Karę dobową ustalono podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 30 maja 1996 r.

Wójt Gminy J. i Kierownik Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji. Odwołujący się nie zaprzeczają, że wysypisko odpadów w J. nie posiada uregulowanej strony formalnoprawnej. Budowę nowego wysypiska ujęto już w planie zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiono do wykupu gruntów pod ten cel. Wojewoda uwzględniając ten fakt wydał w dniu 17 czerwca 1995 r. decyzję, na podstawie art. 56, 91 i 58 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz § 2 ust. 1, ust. 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed odpadami i innymi zanieczyszczeniami oraz utrzymania czystości i porządku w miastach i wsiach (Dz. U. Nr 24, poz. 91), w której zobowiązał Zakład Gospodarki Komunalnej w J. do utrzymania gminnego wysypiska odpadów komunalnych w miejscowości J. we właściwym stanie technicznym oraz do jego prawidłowej eksploatacji, ponadto zakazał od dnia 1 stycznia 2000 r. składowania odpadów na przedmiotowym wysypisku.

Gmina J. przystąpiła również do związku gmin w celu budowy rejonowego wysypiska śmieci.

W świetle powyższych ustaleń strony wnoszące odwołanie nie godzą się z decyzją nakładającą karę pieniężną.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji między innymi stwierdził, że art. 110 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska "obligatoryjnie wymaga wymierzenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia składowania odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczonym bez względu na towarzyszące temu okoliczności, w tym także i okoliczności podniesione w odwołaniu".

Na powyższą decyzję Wójt Gminy J. złożył skargę, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Argumentacja strony skarżącej jest podobna jak w odwołaniu złożonym od decyzji pierwszej instancji i sprowadza się do stwierdzenia, że działania Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej związane ze składowaniem odpadów komunalnych w J. mają swoje umocowanie w decyzji Wojewody z dnia 17 czerwca 1995 r., tym samym nie naruszają ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, w związku z czym nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja administracyjna może być zaskarżona do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem (art. 16 § 2 kpa) i tylko w tym zakresie, stosownie do postanowień art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz,. 368 z późn. zm.), może być poddana kontroli sądowej.

Strona skarżąca nie wykazała, a do czego była zobowiązana przepisem art. 37 pkt 4 powyżej powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w jakim zakresie zaskarżona decyzja narusza prawo. Ażeby to wykazać, należałoby stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z postanowieniami art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tj. z 1994 r. Dz. U. Nr 49, poz. 196 ze zm.). Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wskazuje, że składowanie odpadów odbywa się w miejscu nie przeznaczonym na ten cel. Fakt ten również potwierdza strona skarżąca, pisząc w odwołaniu z dnia 14 czerwca 1996 r., "że wysypisko odpadów w J. nie posiada uregulowanej strony formalnoprawnej". Bezspornym więc jest, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia kary na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Wymierzenie kary za naruszenie wymagań ochrony środowiska jest obligatoryjne i nie może od tego zwolnić żaden przepis, a tym bardziej inna decyzja administracyjna. Nie może być tu usprawiedliwieniem powołana w skardze decyzja Wojewody z dnia 17 czerwca 1995 r., gdyż nie jest ona decyzją wyznaczającą, w rozumieniu przepisu art. 110 ust. 1 pkt 3 - część druga, miejsce składowania odpadów. Postanowienia tej decyzji nie zwalniają adresata jej od sankcji przewidzianych w art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, podobnie jak i inne przedsięwzięcia organizacyjno-prawne poczynione przez gminę, zmierzające do wybudowania wysypiska spełniającego wymogi prawa.

W tym stanie rzeczy, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem prawa procesowego bądź materialnego, należało orzec, jak w sentencji, na postawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.