Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48145

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 1 lipca 1999 r.
IV SA 1078/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Rauk.

Sędziowie NSA: Joanna Kabat-Rembelska, Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.).

Protokolant: apl. prok. Ernest Bejda.

Uzasadnienie faktyczne

Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w P. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 maja 1997 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia 4 listopada 1996 r. ustalającą dla strony skarżącej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska w wysokości:

- na tereny zabudowy mieszkaniowej zlokalizowane przy ul. Ś. - równoważny poziom dźwięku w godz. 6.00-22.00 - 55 dB/A, w godz. 22.00-6.00 - 45 dB/A oraz maksymalny krótkotrwały poziom dźwięku 80 dB/A,

- na tereny pozostałej zabudowy mieszkaniowej - równoważny poziom dźwięku w godz. 6.00-22.00 - 50 dB/A, w godz. 22.00-5.00 - 40 dB/A oraz maksymalny krótkotrwały poziom dźwięku 75 dB/A.

Decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196) oraz §§ 5 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed hałasem i wibracjami (Dz. U. Nr 24, poz. 90).

W odwołaniu od ww. decyzji strona skarżąca podniosła zarzut niewłaściwej kwalifikacji terenów otaczających, jak też okoliczność, że urządzenia użytkowane przez stronę są dopuszczone do produkcji i wyprodukowane przez upoważnionych producentów.

Organ odwoławczy, powołując przepis § 5 cyt. rozporządzenia, stwierdził, iż ustalając poziom dopuszczalnej emisji hałasu organ uwzględnia charakter funkcjonalny rozważanych terenów i natężenie ruchu drogowego odbywającego się na tych terenach. Na określenie wartości tego poziomu nie ma natomiast żadnego wpływu rodzaj urządzeń wykorzystywanych w procesie technologicznym ani fakt ewentualnego dotrzymywania przez te urządzenia dopuszczalnych norm akustycznych, którym powinny odpowiadać gotowe wyroby. Organ drugiej instancji przyjął ponadto, że sprawa została szczegółowo wyjaśniona przez organ pierwszej instancji. Z uzasadnienia spornej decyzji wynika bowiem niezbicie, że tereny otaczające skarżącą Spółdzielnię Mleczarską są terenami zabudowy mieszkaniowej, z tym że usytuowane przy ul. Ś. pozostają pod wpływem ruchu drogowego o natężeniu powyżej 1.000 pojazdów na godzinę, zaś na pozostałych ruch drogowy nie przekracza 1.000 pojazdów na godzinę. Taki charakter terenów otaczających upoważniał do przypisania im dopuszczalnego natężenia hałasu zgodnie z pozycją 4a i 3a załącznika do cyt. w sentencji rozporządzenia Rady Ministrów.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca. Podtrzymała argument, że posiadane urządzenia techniczne są dopuszczone do produkcji, a chcąc doprowadzić poziom hałasu do natężenia określonego w decyzji musiałaby zakupić nowe urządzenia produkcyjne, na co nie pozwala jej sytuacja ekonomiczna. Do terenu strony przylega ponadto bezpośrednio droga wojewódzka o znacznym natężeniu ruchu powodującym hałas znacznie przekraczający poziom hałasu powodowanego działalnością strony. W skardze zwraca się uwagę na to, że zabudowa mieszkaniowa powstała w otoczeniu terenu strony później niż obiekty produkcyjne strony.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie podnosząc, że trudności ekonomiczne strony powodujące brak możliwości zakupu nowych urządzeń o zmniejszonej uciążliwości dla środowiska w zakresie hałasu, jak też powstanie zabudowy skarżącej wcześniej niż sąsiadującej z nią zabudowy mieszkaniowej nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Słuszne jest stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, iż dla rozstrzygnięcia sprawy o ustaleniu dopuszczalnej emisji hałasu przenikającego do środowiska nie ma żadnego znaczenia okoliczność, iż urządzenia używane przez stronę do produkcji są wyprodukowane przez uprawnionych producentów oraz dopuszczone zgodnie z prawem do stosowania. Nie ma również znaczenia okoliczność, że strona nie ma ekonomicznych możliwości nabycia nowych, wprowadzających mniejszą uciążliwość dla środowiska, urządzeń. Istnienie w sąsiedztwie terenu skarżącej drogi o znacznym natężeniu ruchu ma, tak jak to stwierdził orzekający organ, jedynie wpływ na ustalenie kategorii terenu w aspekcie ustalenia poziomu dopuszczalnego hałasu, nie może natomiast powodować ustalenia dla strony wyższego poziomu dopuszczalnego hałasu. Fakt zrealizowania na danym terenie zabudowy mieszkaniowej w czasie, gdy na danym terenie prowadzona już była działalność przez stronę skarżącą, także nie może wpłynąć na wydanie dla strony korzystniejszej decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.