Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1681891

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 9 kwietnia 2015 r.
IV KK 77/15
Skutki przyjęcie działania sprawcy w warunkach recydywy specjalnej

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Józef Szewczyk (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Rafał Malarski, Jarosław Matras.

Sentencja

Sąd Najwyższy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie D. P. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 kwietnia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 sierpnia 2014 r.,

uchyla wyrok w zaskarżonej części dotyczącej pkt I, II, III i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r., Sąd Rejonowy w S. uznał D. P., w ramach zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2012 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. oraz T. N. w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dokonał włamania do firmy T. oraz do domu przy ul. (...) dokonując zaboru mienia na szkodę L. K. oraz D. T. na łączną kwotę 7.560 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia kary, co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 września 2007 r., co stanowi ciąg dwóch przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego D. P. do częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz L. K. kwoty 30 zł, oraz na rzecz D. T. kwoty 2.500 zł.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie w dniach 2 i 3 listopada 2012 r. W ramach zarzuconego oskarżonemu D. P. w pkt 1 aktu oskarżenia czynu uznał go za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2012 r. w S. wspólnie i w porozumieniu z M. M., dokonał kradzieży z paki samochodu Mercedes stojącego na terenie firmy T. taczki i 2 łopat o wartości 91 zł na szkodę L. K., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 zł.

Na podstawie art. 119 § 4 k.w. zobowiązał oskarżonego do częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz L. K. kwoty 45,50 zł, tytułem połowy wartości skradzionego mienia i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 27 sierpnia 2014 r.

Od powyższego wyroku w zakresie pkt I, II, III, kasację na korzyść D. P. wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego w postaci art. 394 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie i nieuznanie za ujawnionej w toku rozprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego wskazującej na niekaralność oskarżonego i nieuwzględnienie okoliczności wynikających z ujawnionego w toku rozprawy głównej wyroku Sądu Rejonowego w S., sygn. akt II K(...)/07, co w konsekwencji doprowadziło do rażącej i mającej istotny wpływ na treść wyroku obrazy przepisu prawa karnego materialnego - art. 64 § 1 k.k., polegającej na skazaniu oskarżonego D. P. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k., pomimo braku ku temu przesłanek wskazanych w tym przepisie.

Autor kasacji w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Trafnie bowiem zauważa skarżący, że Sąd Rejonowy w S. w pkt I zaskarżonego wyroku skazał D. P. za popełnienie przestępstw w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. pomimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w tym przepisie.

Recydywa w najogólniejszym znaczeniu oznacza powrót osoby ukaranej do przestępstwa. W ujęciu art. 64 § 1 k.k. recydywa szczególna w typie podstawowym zachodzi, gdy sprawca, skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary, umyślnie popełnia przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany.

Warunek uprzedniego skazania nie został jednak w rozpoznawanej sprawie spełniony. Jak bowiem jednoznacznie wynikało z informacji uzyskanej przez Sąd Rejonowy w dniu 16 czerwca 2014 r., D. P. nie figurował w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego (...).

Zauważyć zarazem należy, że wskazana informacja - jakkolwiek załączona do akt sprawy - nie została przez Sąd, wbrew dyspozycji art. 394 § 1 i 2 k.p.k., zaliczona w poczet materiału dowodowego przed zamknięciem przewodu sądowego. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że nie stanowiła ona również podstawy ustaleń tego Sądu, a w konsekwencji, sprzecznie z art. 410 k.p.k., nie została przezeń uwzględniona przy wyrokowaniu.

Nie mógł także stanowić podstawy przypisania skazanemu D. P. działania w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., załączony do akt sprawy i ujawniony w toku rozprawy głównej, odpis wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 września 2007 r. wydany w sprawie o sygn. akt II K(...)/07. Wprawdzie wyrok ten obejmował skazanie za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. na, odbytą w całości, karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 4 miesięcy, jednakże wydany został w stosunku do M. M. i C. M. (...), nie zaś D. P.

Bezspornym jest, że przyjęcie działania w warunkach recydywy specjalnej w istotnie odmienny sposób kształtuje sytuację prawną osoby skazanej, począwszy od dyrektyw wymiaru kary i zasad jej wykonywania, po odmienne regulacje dotyczące możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia (art. 78 § 2 k.k.). Błędne przypisanie przez Sąd Rejonowy w pkt I zaskarżonego wyroku skazanemu D. P. działania w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. stanowiło rażące naruszenie prawa materialnego i miało istotny wpływ na treść wyroku, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowemu w części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w pkt I, II i III części dyspozytywnej i sprawę w tym zakresie przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie uniknięcie uchybień będących podstawą uwzględnienia kasacji i rozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującym prawem materialnym i procesowym.

Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.