Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663725

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 8 grudnia 2010 r.
IV KK 223/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Roman Sądej.

Sędziowie: SN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca), SA del. do Henryk Komisarski.

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej: Barbary Nowińskiej.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Józefa K. skazanego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt VI Ka 247/09, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III K 21/07

1.

oddala kasację, jako oczywiście bezzasadną,

2.

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego Józefa K..

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III K 21/07, uznał Józefa K. za winnego tego, że:

1.

działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od 19 kwietnia 2004 r. do 2 lutego 2005 r. w G. oraz Świebodzinie i Międzyrzeczu przywłaszczył oraz ukradł stanowiące własność Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. mienie w postaci pieniędzy w kwocie nie niższej niż 560.870 złotych i tak: w dniu 19 kwietnia 2004 r. przywłaszczył stanowiące własność pokrzywdzonej Parafii powierzone mu mienie w postaci pieniędzy w kwocie 399.000 złotych, w okresie od 25 lipca 2004 r. do 1 września 2004 r. przywłaszczył stanowiące własność pokrzywdzonej Parafii powierzone mu mienie w postaci pieniędzy w kwocie nie niższej niż 61.870 złotych, a w dniu 2 lutego 2005 r., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 100.000 złotych w ten sposób, że wiedząc o dalszym istnieniu pokrzywdzonej Parafii oraz nowego jej proboszcza skierował i przyjął na swój rachunek bankowy tę kwotę, stanowiącą ostatnią ratę ceny za sprzedaż w dniu 29 czerwca 2002 r. nieruchomości parafialnej, bez zamiaru jej przekazania właścicielowi, to jest popełnienia występku z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 294 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;

2.

w dniu 16 sierpnia 2004 r. w G. przywłaszczył prawa majątkowe w postaci dziesięciu udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "M." z siedzibą w G. o wartości 50.000 złotych przysługujące Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. w ten sposób, że nie będąc od 1 sierpnia 2004 r. proboszczem tejże Parafii, a zatem osobą uprawnioną do jej reprezentowania zbył te udziały Akademii Polonijnej w Częstochowie z zamiarem zachowania uzyskanych stąd pieniędzy dla siebie, przy czym jednocześnie poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego-notariusza Doroty S., co do swego umocowania do reprezentowania pokrzywdzonej parafii wyłudził poświadczenie nieprawdy co do tych faktów w sporządzonym przez notariusza akcie notarialnym rep. A 10646/2004, czym wyrządził pokrzywdzonej Parafii szkodę w wysokości 50.000 złotych, to jest popełnienia występku z art. 284 § 1 k.k. i art. 272 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 284 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;

3.

w dniach od 10 do 11 maja 2005 r. w Świebodzinie, wykorzystując uzależnienie od siebie innej osoby - ministranta-działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, polecił tej osobie uzyskanie bez zgody osoby uprawnionej cudzych programów komputerowych w postaci: Microsoft Office XP Professional oraz Microsoft Office XP, a następnie doprowadził bez uprawnienia do utrwalenia w wersji oryginalnej tego oprogramowania na twardym dysku swojego komputera, powodując tym samym stratę po stronie firmy Microsoft w kwocie 3.834 złotych, to jest popełnienia występku z art. 278 § 2 k.k. i za to na mocy powołanego przepisu skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

4.

na mocy art. 85 i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

5.

na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania od dnia 17 maja 2006 r. do dnia 20 września 2006 r.;

6.

na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić pokrzywdzonemu - Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. dowody rzeczowe w postaci pieniędzy w kwocie 610.870 złotych wobec stwierdzenia zbędności tych przedmiotów dla dalszego postępowania;

7.

na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić oskarżonemu Józefowi K. dowody rzeczowe w postaci 5 sztuk banknotów o nominale 100 dolarów amerykańskich wobec stwierdzenia zbędności tych przedmiotów dla dalszego postępowania;

8.

na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci przepadku przedmiotu, który służył do popełnienia przestępstwa w postaci jednostki centralnej komputera w obudowie koloru czarnego z zainstalowanym napędem DVD i stacją dyskietek;

9.

na podstawie art. 65 § 3 k.p.k. w zw. z art. 65 § 1 pkt 2 k.p.k. pozostawił bez rozpoznania przyjęte powództwo cywilne Akademii Polonijnej w Częstochowie;

10.

na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. kwotę 2.152, 08 złotych tytułem wydatków poniesionych na pełnomocnika z urzędu;

11.

zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 718 złotych oraz opłatę w wysokości 400 złotych.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego, który zarzucił:

1.

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaci:

- art. 14 § 1 w zw. z art. 398 § 1 i art. 399 § 1 oraz art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie zasady skargowości na skutek zmiany opisów przypisanych oskarżonemu w punktach 1, 2 i 3 wyroku czynów stanowiącej wyjście przez Sąd I instancji poza granice oskarżenia i tym samym pozbawienie oskarżonego prawa do obrony,

- art. 7, art. 4 i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez wykroczenie przez Sąd I instancji poza granice swobodnej oceny dowodów na skutek naruszenia zasady obiektywizmu przy jednoznacznie negatywnym nastawieniu do osoby oskarżonego oraz in dubio pro reo poprzez rozstrzyganie nie dających się usunąć na gruncie zebranego w sprawie i należycie ocenianego materiały dowodowego wątpliwości na niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym ferowaniu przypuszczeń nie znajdujących w nim odbicia,

- art. 8 § 1 k.p.k. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych w oparciu o rozstrzygnięcia sądów cywilnych nie kształtujących prawa lub stosunku prawnego związanego z przypisanymi oskarżonemu czynami,

- art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. a contrario poprzez oddalenie wniosku dowodowego w zakresie ustalenia czy Artur A. miał obywatelstwo polskie w momencie powołania go na stanowisko proboszcza, albowiem jednoznaczne ustalenie tego, (co wynika zresztą z zebranego w sprawie materiału dowodowego), iż osoba ta takowego obywatelstwa nie miała i przez to nie mogła po prostu objąć stanowiska proboszcza skutkować winno konstatacją o tym, że wyżej wymieniony nie miał poza wszystkim innym jakichkolwiek uprawnień wobec parafii oraz oskarżonego,

- art. 230 § 2 k.p.k. na skutek nakazania zwrotu pokrzywdzonemu Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 610.870 złotych wobec stwierdzenia ich zbędności dla dalszego postępowania w sytuacji, w jakiej kwota ta winna być zwrócona uprawnionemu w osobie oskarżonego, a co najmniej kwestia ustalenia osoby uprawnionej do odbioru tejże kwoty musi być przedmiotem odesłania zainteresowanych na drogę procesu cywilnego,

2.

obrazę przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a także art. 284 § 1 k.k. i art. 272 k.k. oraz art. 278 § 2 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu stypizowanych w tych przepisach czynów w sytuacji, w jakiej swoim zachowaniem nie wypełnił znamion ani jednego z powyższych występków,

- art. 44 § 2, 5 i 7 k.k. poprzez orzeczenie przepadku jednostki centralnej komputera z zainstalowanym napędem DVD i stacją dyskietek w sytuacji, w jakiej przedmioty te w żaden sposób nie służyły tudzież nie były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, a dodatkowo w ogóle nie rozstrzygnięto kwestii czy podlegają one zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi, albowiem w fakturze VAT na ich zakup, jako nabywca widnieje Parafia Rzymsko-Katolicka w Świebodzinie,

3.

mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę skutkujący przypisaniem oskarżonemu wszystkich określonych w wyroku jw. czynów w sytuacji, w jakiej ocena całości przeprowadzonych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego skutkować winna stwierdzeniem braku zawinienia przez oskarżonego owych zarzucanych i przypisanych mu występków.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich czynów, o jakie był oskarżony, a także zwrot oskarżonemu dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy w kwocie 610.870 złotych oraz jednostki centralnej komputera z zainstalowanym napędem DVD i stacją dyskietek, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w innym składzie.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w G. wniósł również pełnomocnik powoda cywilnego Akademii Polonijnej w Częstochowie w części dotyczącej pozostawienia powództwa cywilnego bez rozpoznania.

Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt VI Ka 247/09:

1.

zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- z opisu czynu z punktu 3 wyroku wyeliminował uzyskanie bez zgody osoby uprawnionej programu komputerowego "Microsoft Office XP" i ustalił, że szkoda poniesiona przez firmę Microsoft wynosiła 2.400 złotych;

- uchylił punkt 6 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. odesłał osoby zainteresowane dowodem rzeczowym w postaci gotówki w kwocie 610.870 złotych na drogę procesu cywilnego;

- uchylił rozstrzygnięcie z punktu 8, a dowody rzeczowe opisane w tym punkcie przekazał na zasadzie art. 231 § 1 k.p.k. do depozytu sądowego Sądu Rejonowego w G.;

2.

w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;

3.

zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w 1/2 ich części w kwocie 10 złotych i wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 400 złotych;

4.

zasądził od Akademii Polonijnej w Częstochowie na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w 1/2 ich części w kwocie 10 złotych i wymierzył opłatę za II instancję w kwocie 240 złotych.

Kasację od prawomocnego wyroku wniósł obrońca skazanego Józefa K. zaskarżając go w całości i zarzucając mu mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie prawa w postaci:

- art. 438 pkt 2 w zw. z art. 14 § 1 w zw. z art. 398 § 1 i art. 399 § 1 oraz art. 6 k.p.k. poprzez utrzymanie przez Sąd Okręgowy w G. w przeważającej części wyroku Sądu I instancji pomimo tego, iż zapadł z jednoczesną i mającą wpływ na jego treść obrazą wskazanych powyżej przepisów postępowania, tj. z naruszeniem zasady skargowości na skutek zmiany opisów przypisanych oskarżonemu w punktach 1, 2 i 3 wyroku czynów stanowiącej wyjście przez Sądy obu instancji poza granice oskarżenia i tym samym pozbawienie oskarżonego prawa do obrony,

- art. 433 § 2 w zw. z art. 438 pkt 2 w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez blankietowe jedynie ustosunkowanie się Sądu II instancji do zarzutów apelacji oskarżonego wytykających orzeczeniu Sądu I instancji mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaci art. 7, 4 i 5 § 2 k.p.k. (na skutek wykroczenia przez Sąd I instancji poza granice swobodnej oceny dowodów wobec naruszenia zasad obiektywizmu z jednoznacznie negatywnym nastawieniem do osoby oskarżonego oraz in dubio pro reo poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć na gruncie zebranego w sprawie i należycie ocenionego materiału dowodowego wątpliwości na niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym ferowaniu przypuszczeń nie znajdujących w nim odbicia), jako że zdaniem Sądu II instancji apelujący nie sprecyzował, na czym powyższe naruszenia miałyby polegać, w sytuacji, w jakiej w apelacji zawarte zostały dokładnie określone podstawy, na jakich oparto powyższe zarzuty,

- art. 439 § 2 w zw. z art. 8 § 1 k.p.k. poprzez utrzymanie w przeważającej części wyroku Sądu I instancji, pomimo tego, iż dokonał on przy wyrokowaniu ustaleń faktycznych w oparciu o rozstrzygnięcia sądów cywilnych nie kształtujących prawa lub stosunku prawnego związanego z przypisanymi oskarżonemu czynami,

- art. 458 w zw. z art. 410, art. 7 w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. a conrario poprzez oparcie przez Sąd II instancji wyroku o niepełny materiał dowodowy na skutek niezasadnego uznania, iż oddalenie przez Sąd I instancji wniosku dowodowego w zakresie ustalenia czy Artur A. miał obywatelstwo polskie w momencie powołania go na stanowisko proboszcza, pomimo tego, że jednoznaczne ustalenie tego, (co wynika zresztą z zebranego w sprawie materiału dowodowego), iż osoba ta takowego obywatelstwa nie miała i przez to nie mogła po prostu objąć stanowiska proboszcza skutkować winno konstatacją o tym, że wyżej wymieniony nie miał poza wszystkim innym jakichkolwiek uprawnień do działania imieniem parafii oraz oskarżonego, a nadto z daleko posuniętej ostrożności procesowej - rażącą niewspółmierność orzeczonych cząstkowych kar pozbawienia wolności i łącznego ich wymiaru.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o uznanie skazania za oczywiście niesłuszne i uniewinnienie skazanego od przypisanych mu czynów, względnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia wobec Józefa K. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G., jako Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w G., w pisemnej odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy skazanego Józefa K. jest oczywiście bezzasadna.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzuty zawarte w kasacji stanowią w większości powtórzenie zarzutów apelacyjnych. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje natomiast, że Sąd Odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów i oceniając argumenty przedstawione w apelacji uznał, że nie zasługują na uwzględnienie. W takiej sytuacji należy jedynie przypomnieć, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i różni się w sposób zasadniczy od kontroli apelacyjnej, a Sąd Najwyższy nie orzeka, jako Sąd trzeciej instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady skargowości poprzez wyjście poza granice aktu oskarżenia zauważyć jedynie należy, że Sąd Odwoławczy na stronach 4-6 uzasadnienia wykazał, dlaczego Sąd I instancji dokonując zmiany w opisie i kwalifikacji prawnej zarzucanych oskarżonemu czynów nie naruszył prawa, słusznie podkreślając, że granice aktu oskarżenia wyznacza czyn w znaczeniu historycznym, a więc zdarzenie, które jest przedmiotem postępowania. Jeżeli chodzi o pierwszy z zarzucanych Józefowi K. aktem oskarżenia przestępstw, to w istocie sprowadzał się do przywłaszczenia przez niego mienia Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G. w postaci nieruchomości poprzez jej zbycie, w sytuacji, gdy nie posiadał do tego uprawnień, a następnie (bez wskazania dokładnych dat) przywłaszczenie pieniędzy uzyskanych z jej sprzedaży w kwocie 800.000 złotych. Sąd Rejonowy uznał natomiast, że mimo tego, że oskarżony nie posiadał uprawnień do zawarcia umowy kupna-sprzedaży tej nieruchomości, brak jest podstaw do tego, aby przyjąć, że już w chwili zawierania tej transakcji miał on zamiar przywłaszczenia majątku parafii. Zamiar taki, a więc działanie przestępcze można było przypisać oskarżonemu dopiero w chwili, gdy zaczął on wyprowadzać środki finansowe z rachunku parafii na własne, prywatne konto, co było rozciągnięte w czasie. Odnośnie drugiego przestępstwa zarzucanego oskarżonemu aktem oskarżenia zauważyć należy, że wobec tego, że Józef K. sam rozporządzał mieniem parafii, chociaż nielegalnie wobec odwołania go z funkcji proboszcza dekretem Prymasa Polski Józefa Glempa, to nie było mowy o wprowadzeniu w błąd, co stanowi znamię art. 286 § 1 k.k. Z uwagi jednak na to, że zamiarem oskarżonego było przeniesienie środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży udziałów w spółce z o.o. "M." na własny rachunek celem ich przywłaszczenia, słusznie Sąd I instancji przyjął kwalifikację z art. 284 § 2 k.k., co zostało prawidłowo zaakceptowane przez Sąd Odwoławczy. Z kolei w opisie zachowania oskarżonego zarzucanego w punkcie trzecim (kradzież 4 programów komputerowych), Sąd Rejonowy przede wszystkim wyeliminował kradzież dwóch programów komputerowych, jednakże powielając błąd prokuratora przypisał niezasadnie oskarżonemu kradzież dwóch programów komputerowych Microsoft Office XP Professional oraz Microsoft Office XP. Sąd Okręgowy, mając na uwadze opinię biegłego, z której wynikało, że Józef K. nielegalnie nabył tylko jeden program komputerowy, wyeliminował z opisu przypisanego oskarżonemu czynu uzyskanie bez zgody uprawnionej osoby programu Microsoft Office XP i w konsekwencji obniżył wysokość szkody poniesionej przez Microsoft. Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego zawartym w kasacji, zmiany dokonane w opisie czynów przypisanych skazanemu i ich kwalifikacji prawnej nie były dowolne, a przede wszystkim mieściły się w granicach wynikających z treści zarzutów zawartych w akcie oskarżenia. Nie można również uznać, że w powyżej sytuacji prawo oskarżonego do obrony zostało naruszone, szczególnie w sytuacji, gdy obrońca skazanego, po uprzedzeniu przez Sąd Rejonowy o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej w trybie art. 399 § 1 k.p.k., oświadczył, że nie ma wniosków związanych z tym uprzedzeniem (...).

Oczywiście bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 433 § 2 w zw. z art. 438 pkt 2 w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez blankietowe jedynie ustosunkowanie się Sądu II instancji do zarzutów apelacji oskarżonego wytykających orzeczeniu Sądu I instancji mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaci art. 7, 4 i 5 § 2 k.p.k. Przeprowadzona bowiem przez Sąd II instancji kontrola odwoławcza nie zasługuje bowiem na miano blankietowej, natomiast można tak określić zarzuty zawarte zarówno w apelacji jak i w kasacji. Autor kasacji w zasadzie nie uzasadnił bowiem tego zarzutu, skupiając się jedynie na wytknięciu negatywnego, jego zdaniem, nastawienia Sądu Rejonowego do osoby oskarżonego. Analiza jednakże treści uzasadnienia Sądu Rejonowego wskazuje jednoznacznie, że Sąd ten zauważa, iż to dzięki staraniom oskarżonego została zakupiona na korzystnych warunkach nieruchomość położona w G. oraz że to oskarżony był założycielem spółki "M.", nie pominął również w swoich rozważaniach zasług oskarżonego dla rozwoju duszpasterstwa ormiańsko-katolickiego w Polsce. Nie można więc postawić temu Sądowi zarzutu, że pominął okoliczności korzystne dla oskarżonego. Jednakże nie tylko prawem, ale i obowiązkiem Sądu było dostrzeżenie okoliczności również niekorzystnych dla oskarżonego, co też uczynił i ocenił ich znaczenie dla wymiaru kary. Sąd Odwoławczy analizując te zarzuty nie dostrzegł niczego, co mogłoby uzasadniać naruszenie przez Sąd I instancji któregokolwiek z tych przepisów, obrońca skazanego natomiast w kasacji nie wykazał, aby Sąd II instancji dokonując kontroli apelacyjnej naruszył jakikolwiek przepis prawa obowiązujący w tym zakresie. Należy jedynie stwierdzić, że cytowane w kasacji fragmenty uzasadnienia Sądu I instancji mające, zdaniem skarżącego, świadczyć o jego negatywnym i emocjonalnym nastawieniu do oskarżonego, stanowią jedynie negatywną ocenę zachowania Józefa K. w kontekście popełnionych przestępstw i stanowią realizację obowiązku sądu wynikającą z art. 53 k.k. w przedmiocie analizy okoliczności, które winny być wzięte pod uwagę przy wymiarze kary. Lektura uzasadnienia pozwala jednak uznać, że w tych ocenach Sąd nie przekroczył granicy wyznaczonej prawem do godności człowieka.

Całkowicie niezrozumiałe jest powołanie przez obrońcę art. 439 pkt 2 k.p.k. w kolejnym zarzucie. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.k. należy wskazać, że Sąd Odwoławczy odniósł się do tego zarzutu na stronie 7 uzasadnienia swojego orzeczenia podkreślając, że Sąd I instancji nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych, ani też nie rozstrzygał zagadnień prawnych w oparciu o orzeczenia sądów cywilnych. Nie przeczy temu powołanie faktu wniesienia powództwa oraz wydania przez ten sąd określonego orzeczenia. Trudno w sposób bardziej precyzyjny ustosunkować się do tego zarzutu, skoro obrońca ani w apelacji ani też w kasacji nie wskazuje na konkretne ustalenie faktyczne dokonywane przez Sąd I instancji w sposób niesamodzielny.

Jeżeli natomiast chodzi o oddalenie wniosku dowodowego w przedmiocie obywatelstwa świadka Artura A. w momencie powoływania go na stanowisko proboszcza, to słusznie w ocenie Sądu I instancji, jak również Sądu Odwoławczego, który rozpoznawał taki sam zarzut zawarty w apelacji, kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla odpowiedzialności karnej Józefa K. Istotne jest bowiem to, że dekretem Prymasa Polski Józefa Glempa z dnia 15 lipca 2004 r., skazany został odwołany z funkcji proboszcza Parafii Ormiańsko-Katolickiej Świętej Trójcy w G., co oznaczało, że nie miał on prawa do podejmowania jakichkolwiek decyzji majątkowych przekraczających zakres zwykłego zarządu. Nadto należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Odwoławczego, że rozstrzyganie tych kwestii stanowiłoby dokonywanie oceny prawidłowości postępowania władz kościelnych, w tym wypadku Prymasa Polski, w sprawach dotyczących mianowania na określone stanowiska duchownych, co pozostaje poza zakresem oceny sądu powszechnego rozstrzygającego niniejszą sprawę.

Zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. zarzut niewspółmierności kary jest niedopuszczalny w kasacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego Józefa K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.