IV KK 114/07 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 262667

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2007 r. IV KK 114/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Kozielewicz (spr.).

Sędziowie SN: Małgorzata Gierszon, Wiesław Maciak.

Protokolant: Ewa Wdzięczna.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. sprawy Stanisława R. skazanego z art. 218 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 29 czerwca 2005 r.,

uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. orzeczenia środka karnego (pkt IV) i w tym zakresie sprawę oskarżonego Stanisława R. przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 29 czerwca 2005 r. uznał Stanisława R. winnym popełnienia występków z art. 218 § 1 k.k. w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to na mocy tych przepisów wymierzył mu karę jednego roku pozbawienia wolności;

na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres trzech lat próby;

na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych;

na mocy art. 41 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej przez okres pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku (pkt IV zaskarżonego wyroku);

zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części w wysokości 500 złotych oraz zwolnił go od nich w pozostałej części.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 17 września 2005 r.

Od tego wyroku kasację na korzyść złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym i zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego w postaci art. 41 § 2 k.k. polegające na orzeczeniu wobec Stanisława R. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej przez okres 5 lat, podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość orzeczenia takiego zakazu jedynie w odniesieniu do określonej działalności gospodarczej, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k.

Trafnie podnosi skarżący, iż wyrok Sądu Rejonowego z dnia 29 czerwca 2005 r. zapadł z rażącym i mającym wpływ na jego treść naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanym w zarzucie kasacji.

Poza sporem jest, że Sąd Rejonowy, skazując Stanisława R. za przestępstwa z art. 218 § 1 k.k. popełnione w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej był uprawniony do orzeczenia na podstawie art. 41 § 2 k.k. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, jeśli ustalił, iż dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom prawnym.

Z przepisu tego jasno jednak wynika, że chodzi nie o wszelką działalność gospodarczą, ale konkretną działalność zagrażającą określonemu dobru prawnemu. Także wskazanie w art. 41 § 2 k.k. na istotny charakter zagrożonych dóbr również powoduje to, że środek ten zawsze jest związany ściśle z charakterem przypisanego czynu, tj. z konkretną działalnością gospodarczą, w związku z którą popełnione zostało przestępstwo, a nie z osobistymi cechami sprawcy i np. generalnym brakiem umiejętności do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że sąd decydując się na orzeczenie środka karnego wskazanego w art. 41 § 2 k.k. musi precyzyjnie wskazać zakres przedmiotowy tegoż zakazu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. IV KK 18/06, LEX nr 173641).

W niniejszej sprawie, Sąd, orzekając na podstawie art. 41 § 2 k.k. wobec Stanisława R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej, rażąco uchybił treści tegoż przepisu.

Oczywistym jest, że powołane uchybienie wywarło istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w jego konsekwencji wymierzono karę (środek karny) z przekroczeniem zakresu przedmiotowego, w jakim mogła zostać orzeczona.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. oraz art. 535 § 5 k.p.k. uchylił wyrok w części dotyczącej orzeczenia środka karnego z art. 41 § 2 k.k. i w tym zakresie sprawę oskarżonego Stanisława R. przekazał Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.