Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663720

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 21 czerwca 2011 r.
IV KK 101/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Cesarz.

Sentencja

Sąd Najwyższy - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy Rafała B. skazanego z art. 177 § 2 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII Ka 491/10, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III K 192/09,

postanowił:

1)

oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną,

2)

obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. skazał Rafała B. za czyn wypełniający dyspozycję art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych na okres 8 lat.

Sąd Okręgowy w C. po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, zarzucającej obrazę art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie go za winnego przypisanego mu czynu, a nadto - rażącą niewspółmierność kary, i wnoszącej o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego albo o orzeczenie kary nieizolacyjnej ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że obniżył karę pozbawienia wolności do 2 lat.

W kasacji obrońcy skazanego zarzucono:

1.

"rażące naruszenie prawa materialnego, mające kluczowe znaczenie w zakresie treści orzeczenia, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w sytuacji gdzie znamiona czynu nie zostały wypełnione, na co wskazują okoliczności sprawy oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy",

2.

"rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wyroku, w szczególności art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady bezstronności, zasady in dubio pro reo, jak również zasady swobodnej oceny dowodów poprzez zastosowanie w jej miejsce zasady dowolnej oceny dowodów nie znajdującej podstawy w procedurze karnej. Wskazane naruszenia wynikają z przyjęcia za wiarygodne zeznań świadków, które stoją w sprzeczności ze stanem faktycznym, i opartej na zasadach doświadczenia życiowego analizie materiału dowodowego w sprawie",

a w konsekwencji:

3.

"rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie zasad wymiaru kary a w szczególności art. 53 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu niewspółmiernie do popełnionego czynu wysokiej kary - kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania".

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

W pkt 1 podniesiony został, niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, poprzedzony jedynie twierdzeniem, że doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego. Zarzut ten wprost przecież kwestionuje ustalenia, co do sprawstwa R. B., zawarte najpierw w opisie przypisanego mu czynu.

W pkt 2 kasacji powielone zostały zarzuty apelacyjne obrazy, tym razem przez Sąd odwoławczy, art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k., oraz dodany zarzut uchybienia art. 4 k.p.k. Uzasadnienie kasacji jest przy tym nieomalże powtórzeniem uzasadnienia apelacji. Motywy te są tylko prezentacją własnej oceny dowodów, nie dostarczając żadnych argumentów świadczących o uchybieniach Sądu odwoławczego, od którego wszak orzeczenia przysługuje stronie kasacja (zob. art. 519 k.p.k.). Przypomnieć tu należy, że Sąd Okręgowy nie czynił żadnych własnych ustaleń faktycznych ani nie rozstrzygał nowoujawnionych wątpliwości. Nie mógł więc uchybić art. 5 § 2 k.p.k. ani art. 7 k.p.k. Podobnie, Sądowi temu nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 4 k.p.k., skoro przepis ten zawiera tylko ogólną dyrektywę zobowiązującą organy postępowania do rzetelności i bezstronności.

Wbrew twierdzeniu kasacji Sądy obu instancji miały w polu uwagi zmianę postawy św. Marcina B. i jej przyczyny (zob. s. 6 motywów Sądu Rejonowego i s. 4 uzasadnienia Sądu Okręgowego), zaś zeznania Krzysztofa B. właściwie zostały ocenione już przez Sąd I instancji (vide s. 8 motywów tego Sądu). Oba Sądy za istotny dowód obciążający oskarżonego trafnie przyjęły zeznania Łukasza U., które pominięto w środkach zaskarżenia. Dowód ten potwierdza prawdziwość zeznań Marcina B. i pozostałych pasażerów samochodu, a nadto pozytywnie weryfikuje dowody rzeczowe świadczące o sprawstwie oskarżonego, skoro ten nie twierdził, aby w drodze powrotnej z Opatowa został zastąpiony za kierownicą przez tego świadka.

W ogóle nie podlegał rozpoznaniu zarzut z pkt 3, albowiem w kasacji nie jest możliwe podnoszenie naruszenia zasad wymiaru kary, co wynika z wyłączenia zawartego w art. 523 § 1 zd. ostatnie k.p.k.

Z tych wszystkich przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.