Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2566770

Wyrok
Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 24 września 2018 r.
IV Ka 486/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Mirosław Kędzierski (spr.).

Sędziowie SO: Adam Sygit, Roger Michalczyk.

Przy udziale kapitana Przemysława Frąckowiak - prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz - Południe w Bydgoszczy.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy po rozpoznaniu dnia 24 września 2018 r. sprawy L. D. (1) s. J. i J. ur. (...) w J.

M. T. s. J. i T. ur. (...) w C. oskarżonych z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt II K 762/17

1.

utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

2.

wymierza oskarżonym opłaty w wysokości po 120,00 (sto dwadzieścia) złotych za II instancję i obciąża ich wydatkami w wysokości po 40,00 (czterdzieści) zł poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie faktyczne

L. D. (1) oskarżony został o to, że 20 czerwca 2016 r. w Ś., w gabinecie lekarskim lek. med. A. M., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, złożył na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 z późn. zm.) oświadczenie o tym, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), podczas gdy w dniu składania przedmiotowego oświadczenia posiadał wydane 3 października 2013 r. przez (...) w Ś. orzeczenie o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, tj. o czyn z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k.

M. T. oskarżony został o to, że 15 czerwca 2016 r. w Ś., przed lek. med. A. M. w gabinecie lekarskim znajdującym się przy ul. (...) w Ś., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, złożył na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 z późn. zm.) oświadczenie o tym, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) oraz że nie ma orzeczeń o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez właściwy organ rentowy, podczas gdy w dniu składania przedmiotowego oświadczenia posiadał orzeczenie nr (...) (...) w B. z 27 września 2013 r. zaliczające go do 3 grupy inwalidztwa, tj. o czyn z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k.

Wyrokiem z 8 marca 2018 r. w sprawie II K 762/17 Sąd Rejonowy w Świeciu:

I.

oskarżonego L. D. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. po zastawaniu art. 37a k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, przyjmując jedna stawkę za równoważną kwocie 10 zł;

II.

oskarżonego M. T. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. po zastawaniu art. 37a k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, przyjmując jedna stawkę za równoważną kwocie 10 zł;

III.

zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 120 zł tytułem opłaty sądowej i obciążył ich wydatkami poniesionymi w sprawie w częściach równych.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonych, zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonych i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżeni wypełniając po zakończeniu badań lekarskich otrzymane od lekarza gotowe wzory oświadczeń, dopuścili się popełnienia przestępstwa z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., podczas gdy oświadczenia te powinny zostać złożone przed rozpoczęciem badań lekarskich i przyjęte po uprzedzeniu ich o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im czynów.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonych jest bezzasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługiwała.

W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do postawienia Sądowi meriti zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych.

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie oparte zostały o wszechstronną, wnikliwą i kompleksową analizę ujawnionych w sprawie dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej i logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej treścią art. 7 k.p.k. Natomiast lektura uzasadnienia sporządzonego przez Sąd orzekający, dowodzi że jest ono szczegółowe i odniesiono się w nim do wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, w sposób przewidziany treścią art. 424 k.p.k. Sąd odwoławczy w pełni się z nim utożsamia, wobec czego czuje się zwolniony od ponownego szczegółowego przywoływania tych samych okoliczności.

W tym miejscu przytoczyć należy kilka uwag natury ogólnej odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych jaki postawił wyrokowi skarżący. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., i brak będzie podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto sąd nie orzeknie z obrazą art. 410 k.p.k. i 424 § 2 k.p.k. oraz nie uchybi dyrektywie art. 5 § 2 k.p.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 V KK 119/02, LEX nr 76996, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2008 r., II AKa 176/03, KZS 2009/5/65).

W tej sprawie skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie obrońca podnosił w związku z oceną czynów zarzucanych oskarżonym, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

Uwzględniając powyższe zastrzeżenia Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, w ocenie Sądu odwoławczego analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżeni swoim zachowaniem zrealizowali znamiona zarzucanych im czynów. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci treści podpisanych oświadczeń i zeznań świadków, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia zarzutu obrońcy jakoby "oświadczenia oskarżeni winni złożyć przed rozpoczęciem badań lekarskich i przyjęte po uprzedzeniu ich o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania."

Otóż nie ma jakichkolwiek jurydycznych oraz faktycznych podstaw, które powyższe czyniłoby zasadnym.

Występku z art. 233 § 6 k.k. dopuszcza się bowiem ten, kto składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, a stosownie do art. 233 § 2 k.k. składający oświadczenie musi być o tym rygorze powiadomiony.

Obaj oskarżeni byli zobowiązani do złożenia oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karnej, ponieważ zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o chronie osób i mienia (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2213) do wniosku o przeprowadzenie badania lekarskiego i psychologicznego dla osoby ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony dołącza się oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777, 935 i 1428) lub nie posiada orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez właściwy organ rentowy albo dokumenty potwierdzające orzeczony stopień niepełnosprawności, inwalidztwa lub niezdolności do pracy.

Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia osobą upoważnioną do odebrania oświadczenia jest lekarz i psycholog przeprowadzający badanie. Z kolei stosownie do przepisu art. 33 ust. 4 cyt. ustawy do przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadających taki wpis oraz wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, uprawniony jest lekarz upoważniony, który posiada uprawnienie do wykonania badań.

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że oskarżony L. D. (1) w dniu 20 czerwca 2016 r. w Ś. przed lekarzem A. M., składając na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 z późn. zm.) oświadczenie o tym, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), podczas gdy w dniu składania przedmiotowego oświadczenia posiadał wydane w dniu 3 października 2013 r. przez (...) w Ś. orzeczenie o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

Podobnie rzecz się ma z oskarżonym M. T. Składając w dniu 15 czerwca 2016 r. w Ś. przed lekarzem A. M. na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 z późn. zm.) oświadczenie o tym, że nie jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) oraz że nie ma orzeczeń o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez właściwy organ rentowy, podczas gdy w dniu składania przedmiotowego oświadczenia posiadał orzeczenie nr (...) (...) w B. z 27 września 2013 r. zaliczające go do 3 grupy inwalidztwa działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

Zasadnie też Sąd I instancji przyjął, iż lekarz uprawniony do odebrania oświadczenia nie miał obowiązku ustnego informowania o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Ustawa o ochronie osób i mienia powoduje bowiem obowiązek złożenia oświadczenia pisemnego zawierającego sformułowanie o świadomości istnienia rygoru odpowiedzialności karnej. Tym samym wymaganie zawarte w art. 233 § 2 k.k. zostało w przedmiotowej sprawie spełnione.

Wreszcie bez istotnego znaczenia są wywody obrońcy odnośnie "braku interesu ani żadnej korzyści u oskarżonych by składać oświadczenia częściowo nieprawdziwe", skoro ustawa ze złożeniem fałszywego oświadczenia nie wiąże jakiegokolwiek skutku. W konsekwencji bez znaczenia jest też sugestia skarżącego, iż "oświadczenia oskarżonych nie miały żadnego praktycznego znaczenia i były nikomu niepotrzebne", aczkolwiek i z tą tezą nie sposób się zgodzić.

Reasumując w ocenie organu ad quem, apelacja obrońcy nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych i niekwestionowanych dowodów.

Mając na uwadze powyższą argumentacje, zaskarżony wyrok jako odpowiadający prawu, należało utrzymać w mocy.

O kosztach orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.