Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619237

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 24 kwietnia 2013 r.
IV CZ 28/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Mirosława Wysocka.

Sędziowe SN: Anna Kozłowska, Maria Szulc (sprawozdawca).

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Janusza P., Sławomira P., Sebastiana P. i Anity G. przeciwko Tomaszowi N. o nakazanie złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 kwietnia 2013 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 16 października 2012 r. (...),

1.

oddala zażalenie;

2.

zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny G. odrzucił na podstawie art. 373 k.p.c. apelację powodów z dnia 27 grudnia 2011 r. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 listopada 2011 r., jako wniesioną po terminie określonym w art. 369 § 2 k.p.c. uznając, że złożyli oni w dniu 30 listopada 2011 r. jedynie wniosek o doręczenie uzasadnienia postanowienia w przedmiocie kosztów procesu, natomiast wobec braku wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku, termin do wniesienia apelacji upłynął z dniem 15 grudnia 2011 r. W zażaleniu na to postanowienie powodowie zarzucili naruszenie art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 373 k.p.c. oraz art. 108 § 1 k.p.c. przez ich błędną wykładnię i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w G. celem nadania biegu apelacji.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle art. 369 § 1 i 2 k.p.c. strona ma do wyboru dwie drogi do wniesienia apelacji - albo zgłoszenia w terminie określonym w art. 328 § 1 k.p.c. wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i złożenia apelacji w terminie dwutygodniowym od jego doręczenia, albo wniesienia jej w terminie dwutygodniowym od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia wyroku. Wyrok Sądu Okręgowego w G. zawierał zarówno rozstrzygnięcie co do meritum sprawy (oddalenie powództwa), jak i postanowienie w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, zaskarżalne bądź łącznie apelacją, bądź wyłącznie zażaleniem co do kosztów procesu (art. 394 pkt 9), zaś wybór zakresu zaskarżenia należał do strony. Ustalone jest stanowisko, że roszczenie o zwrot kosztów procesu jest roszczeniem pozostającym w stosunku do roszczenia zasadniczego w stosunku akcesoryjności formalnej i sąd rozstrzyga o nich zawsze w formie postanowienia także wtedy, gdy orzeczeniem kończącym jest wyrok (art. 394 § 1 pkt 9, art. 351 § 3 k.p.c.). Nie może być zatem zasadny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.c. Wbrew stanowisku skarżących, wniosek pełnomocnika powodów z dnia 30 listopada 2011 r. miał jasną, precyzyjną i nie budzącą wątpliwości treść, z której wynikało, że żądają oni doręczenia odpisu postanowienia. Nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że wniosek ten nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek błędów redakcyjnych. Zasadnie uznał zatem Sąd Apelacyjny, że doręczenie przez Sąd pierwszej instancji odpisu wyroku z uzasadnieniem nie może prowadzić do pominięcia skutków, jakie wywołuje brak wniosku o sporządzenie uzasadnienia dla terminu do wniesienia apelacji określonego w art. 369 § 2 k.p.c. Powołane w zażaleniu orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczy sytuacji nieudolnego zredagowania pisma osobiście przez stronę, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy oczekiwać staranności w formułowaniu pism procesowych, a szczególnej staranności w formułowaniu pism wywierających tak istotne skutki procesowe, jak zachowanie terminów do wniesienia środków zaskarżenia. Jak wskazywał wielokrotnie Sąd Najwyższy, pismom procesowym o jednoznacznej treści, składanym przez profesjonalnych pełnomocników, których celem jest dokonanie oznaczonej czynności procesowej, nie można przypisywać innej treści aniżeli ta, która została w nich wyrażona (wyroki z dnia 11 kwietnia 2000 r. I PKN 583/99 OSNAPiUS 2001/18 poz. 555, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r. I PZ 104/2002 OSNP 2004/13 poz. 231 oraz z dnia 29 listopada 2006 r. II PZ 53/2006 OSNP 2008/7-8 poz. 107, z dnia 19 kwietnia 2012 r. IV CSK 384/2011 LexPolonica nr 5029723). Jednocześnie podkreślić należy, że sąd nie ma obowiązku wezwania do wyjaśnienia treści wniosku procesowego sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli treść ta jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1998 r. II UKN 519/98 OSNAPiUS 2000/4 poz. 165). Sporządzenie zatem pisma procesowego przez fachowego pełnomocnika nie pozwala na przypisanie mu takiej treści, która nie została w nim wyrażona. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 373 k.p.c.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w sentencji, o kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygając zgodnie z § 6 pkt 7 w zw. z § 5 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.