Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663716

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 2 grudnia 2010 r.
III UZ 11/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Halina Kiryło, Andrzej Wróbel.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z odwołania Mieczysława W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2010 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt III AUa 286/09,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy Mieczysława W. od wyroku tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2010 r., III AUa 286/09. Sąd ustalił, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z mocy art. 3982 § 1 k.p.c., gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. Sprawa toczyła się z odwołania od decyzji odmawiającej przeliczenia podstawy wymiaru pobieranej emerytury, w którym wnioskodawca żądał jej wyrównania za okres wsteczny. W ocenie Sądu Apelacyjnego wartość przedmiotu zaskarżenia należało określić na podstawie art. 22 k.p.c. poprzez zsumowanie za okres jednego roku kwot będących miesięcznymi różnicami pomiędzy świadczeniem dochodzonym a wypłacanym, co w niniejszej sprawie dało kwotę 2.674,08 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca podniósł, że w jego ocenie zastosowanie powinien mieć art. 21 k.p.c., a co za tym idzie wartość przedmiotu zaskarżenia powinna być ustalona na kwotę 10.027,80 zł uwzględniającą cały okres, za który wnioskodawca domaga się przeliczenia emerytury, czyli za 45 miesięcy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie celem nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Wartość przedmiotu zaskarżenia została bowiem przez Sąd Apelacyjny prawidłowo obliczona z zastosowaniem zasad określonych w art. 22 k.p.c. Przepis ten stanowi, że w sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż rok - za cały czas ich trwania. Przedmiotem wniosku złożonego w niniejszej sprawie było podwyższenie emerytury. Prawo do emerytury jest świadczeniem powtarzającym się, a zatem żądanie podwyższenia miesięcznych kwot tego świadczenia jest żądaniem przyznania powtarzających się świadczeń. Zgodnie z powołanym przepisem wartość przedmiotu sporu nie jest ustalana przez zsumowanie świadczeń miesięcznych za cały okres objęty żądaniem, lecz przez zsumowanie ich w stosunku rocznym (tak utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego; por. przykładowo postanowienie z dnia 15 listopada 2007 r., I UZ 30/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 29). Omówione zasady zostały prawidłowo zastosowane przez Sąd Apelacyjny.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.