Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619227

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 28 maja 2013 r.
III UK 133/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Bogusław Cudowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z odwołania Marka Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 12 kwietnia 2012 r. (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w R. na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. Marka O. 120 zł (sto dwadzieścia) powiększone o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Marek Ł. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z 12 kwietnia 2012 r. Zarzucono naruszenie art. 386 § 6 k.p.c. "przejawiające się w niezastosowaniu przez Sądy I i II instancji rozpoznające sprawę w wyniku przekazania jej do ponownego rozpoznania - do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Sąd Apelacyjny w R., jako Sąd II instancji, w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu z dnia 3 marca 2011 r. (...), skutkiem czego było błędne ustalenia stanu faktycznego i wydanie orzeczenia w sprawie niedojrzałej do merytorycznego rozstrzygnięcia." Skarga ma być oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu (postanowienie SN z dnia 13 listopada 2008 r. II UK 228/2008 LexPolonica nr 7395145). Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2011 r. I UK 295/2010 niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r. II CZ 178/99 OSNC 2000/7-8 poz. 147).

W przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. chodzi o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r. II UK 38/2008 LexPolonica nr 8595347; z dnia 9 maja 2008 r. II PK 11/2008 LexPolonica nr 2147439). Sytuacja oczywiście uzasadnionej skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. odnosi się nie tylko do "oczywistości" zarzuconych uchybień, ale także do związanej z tym zasadności wniosków skargi kasacyjnej.

Nie spełnia wymagania z art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. powołanie się na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona bez jakiejkolwiek motywacji takiego twierdzenia (postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2007 r. I UK 125/2007 LexPolonica nr 3893040), co miało miejsce w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że wszyscy lekarze wypowiadający się w toku postępowania administracyjnego i sądowego stwierdzili, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.

Z tych względów skargę na należało uznać za oczywiście bezzasadną i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.