III SAB/Gl 17/20, Zakres kontroli skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3018121

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2020 r. III SAB/Gl 17/20 Zakres kontroli skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo.

Sędziowie WSA: Beata Kozicka, Barbara Orzepowska-Kyć (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi J.W. na bezczynność A w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) r. skarżący J. W. - prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "A" w B. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. (dalej jako: MZZiGK, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Złożenie skargi poprzedził następujący ciąg zdarzeń:

Wnioskiem z (...) r. skarżący na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330; dalej jako "udip") wystąpił z następującym żądaniem: "W związku z Państwa pismami (...), I.dz. (...) z dnia (...) r. oraz (...), I.dz. (...) z dnia (...) r. prosimy o doprecyzowanie, uzupełnienie informacji: czy w czasie spotkań, negocjacji podany był zakres świadczenia usług. Jeżeli tak, prosimy o podanie wszelkich informacji, dokumentów z tym związanych; kiedy, w jakich dniach były prowadzone rozmowy, negocjacje. Prosimy o podanie dat z wyszczególnieniem z jakim podmiotem były te rozmowy prowadzone; kto z ramienia Zamawiającego oraz z ramienia Wykonawcy uczestniczył w rozmowach, negocjacjach; gdzie dokładnie były prowadzone rozmowy (prosimy o podanie adresu wraz z wskazaniem nr pokoju)."

W odpowiedzi organ pismem z (...) r. poinformował, że w związku z dużą ilością spraw wnioskowana informacja zostanie udzielona w terminie do (...) r.

Wobec braku odpowiedzi (...) r. skarżący skierował do organu ponaglenie o udzielenie informacji.

Nastpnie skarżący (...) r. wniósł skargę do sądu administracyjnego, bowiem organ nie podjął żadnych działań mimo przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi. Podkreślił, że w żadnym ze złożonych przez niego (...) wniosków nie udostępniono informacji ani nie podjęto decyzji o odmowie udostępnienia informacji. W związku z powyższym, na podstawie art. 149 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o:

1. zobowiązanie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. do rozpoznania wniosków skarżącego, o których mowa w przedstawionej w skardze tabeli w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku poprzez udostępnienie skarżącemu informacji publicznej w żądanym zakresie.

2. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1 000 zł.

Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że zwrócił się (...) wnioskami w okresie od (...) do (...) r. do jednostki budżetowej Gminy B. - Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym w tych wnioskach. W żadnym z przypadków nie udzielono mu żądanej informacji. Opierając sie na aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych i art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący wskazał, że wszystkie żądne przez niego informacje i dokumenty, wytworzone w ramach składanych przez organ zamówień na usługi i realizowanych przez poszczególnych wykonawców tych usług stanowią informację o sprawach publicznych i jako dostarczające wiedzy na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania, podlegają udostępnieniu. Zatem organ administracji publicznej Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z., niesłusznie uznał, iż zawnioskowane przez skarżącego dokumenty nie niosą informacji publicznej. W związku z powyższym, Dyrektor Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. dopuścił się bezczynności jako organ administracji publicznej niezasadnie odmawiając (poprzez swoją bezczynność) skarżącemu dostępu do wyżej wskazanych dokumentów, naruszając jednocześnie przepisy postępowani| administracyjnego, tj. art. 8 w zw. z art. 6, art. 12 i art. 35 § 1.

Pismem z (...) r. organ działając na podstawie art. 13 ust. 1 udip poinformował stronę, że na chwilę obecną nikt nie jest w stanie udzielić wnioskowanej informacji. Rozmowy przeprowadzali z ramienia MZZiGK Pan R. B. oraz Pan A. R., którzy nie są już pracownikami jednostki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że skarżący w (...) r. złożył (...) wniosków, w tym wymienione w skardze (...) wniosków. Zdaniem organu żaden z (...) wniosków złożonych w (...) r. nie pozostał bez odpowiedzi, a wobec (...) wniosków skarżący nie zarzucał organowi bezczyrmości. Sam fakt, złożenia przez skarżącego tak znacznej ilości wniosków, bez wątpienia wymaga głębszej analizy i odniesienia się do prawdziwej motywacji jego działań, co prowadzi do oceny jako stanowiących nadużycie podmiotowego prawa dostępu do informacji publicznej. Przedstawiając kwestię pojęcia nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej organ zaakcentował, że ilość wniosków o udzielenie informacji publicznej ((...)), przyjęła wręcz porażającą skalę, co jednoznacznie wskazuje na zupełnie inny cel kierowania tych wniosków do organu, niż ten jakiemu one służą, a uregulowany ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Kierowane przez skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej, były często bardzo rozbudowane, dotyczyły bardzo zróżnicowanego zakresu przedmiotowego, a całokształt zgromadzonej dokumentacji wskazuje na działanie mające znamiona nadużycia prawa podmiotowego do informacji publicznej. Podkreślono niechęć skarżącego do organu, w związku z naliczanymi karami umownymi z tytułu nienależycie wykonanych usług realizowanych w ramach zamówień publicznych, które skarżący realizował i realizuje na rzecz organu w zakresie utrzymania czystości ulic. Wskazano na liczne spory sądowe o zasadność naliczanych względem niego kar umownych i postępowania cywilne, w których sądy powszechne wszystkich instancji oddalały powództwa skarżącego jako w oczywisty sposób bezzasadne. Dalej zaakcentowano, że złożone w niniejszej sprawie wnioski mają na celu wywołanie dolegliwości u Organu i utrudnienie jego funkcjonowania. Wnioski obiektywnie nie służyły jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadziły do poprawy funkcjonowania organu, lecz wręcz przeciwnie, stanowią dla niego dokuczliwość i przeszkodę w prawidłowym funkcjonowaniu. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań.

W piśmie procesowym z (...) r. skarżący wyjaśnił, że organ nie odpowiedział na wniosek. Zdaniem strony trudno uwierzyć, aby w spotkaniach brały udział tylko dwie osoby wymienione przez organ i spotkania te nie były protokołowane, tym bardziej, że były to negocjacje cenowe. Skarżacy brał udział w takich spotkaniach i wie, że był sporządzany z nich protokół zawierający poczynione tam ustalenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ale z innych przyczyn niż wskazał organ.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Nadto kwestie terminu załatwienia sprawy administracyjnej reguluje art. 25 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, którego naruszenie skarżący również podnosi.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta B. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z (...) r. złożonego drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej. Ponieważ skarga dotyczyła bezczynności w wykonaniu (...) wniosków skarżącego została ona rozdzielona i każdy wniosek, objęty skargą został zarejestrowany odrębnie do rozpoznania przez Sąd. Przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku z (...) r., który dotyczy doprecyzowana informacji, w związku z pismami (...), I.dz. (...) z dnia (...) r. oraz (...), I.dz. (...) z dnia (...) r.: czy w czasie spotkań, negocjacji podany był zakres świadczenia usług. Jeżeli tak, to o podanie wszelkich informacji, dokumentów z tym związanych; kiedy, w jakich dniach były prowadzone rozmowy, negocjacje; podanie dat z wyszczególnieniem z jakim podmiotem były te rozmowy prowadzone; kto z ramienia Zamawiającego oraz z ramienia Wykonawcy uczestniczył w rozmowach, negocjacjach; gdzie dokładnie były prowadzone rozmowy (o podanie adresu wraz z wskazaniem nr pokoju).

Z treści skargi wynika, że (...) wniosków o udzielenie informacji publicznej, których dotyczy skarga, odnoszą się do działalności Gminy podejmowanej w ramach ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1843).

W tym miejscu wskazać trzeba, że zasady rozpoznawania wniosków dotyczących informacji publicznej określa ustawa o dostępie do informacji publicznej, która nakazuje udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 udip). Jednak jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Przyjmuje się również, że w terminie tym organ pismem powiadamia wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną a tym samym nie podlega udzieleniu w tym trybie. Wniosek nie może dotyczyć informacji jawnych, publikowanych w BIP czy BZP (art. 10 ust. 1udip).

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań do których był zobowiązany z mocy prawa lub były one prawnie dopuszczalne (np. właściwy tryb). Wniesienie skargi na bezczynność jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony.

Należy wskazać, że w przypadku skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej, w przypadku udzielenia przez podmiot zobowiązany informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2 udip, przedmiotem kontroli sądu jest prawidłowość udzielonej informacji, a więc po pierwsze, czy odpowiada ona treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz po drugie, czy podmiot zobowiązany prawidłowo ustalił, że żądane dane nie mieszczą się w zakresie "pojęcia informacja publiczna" lub że część z nich nie podlega ujawnieniu. W sytuacji, gdy sąd administracyjny uzna, że podmiot zobowiązany błędnie uznał, iż określone dane nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu - wówczas sąd powinien uznać, że organ znajduje się w bezczynności i zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).

Faktem jest, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się szeroką definicję pojęcia informacja publiczna. W oparciu o ustawę oraz art. 61 Konstytucji RP, NSA uznał, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Stąd też informację publiczną z pewnością stanowią dokumenty, których treść jest związana z działaniami organów władzy publicznej. Przedstawiona definicja pojęcia informacji publicznej wynika z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 udip udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych.

Żądanie skarżącego z (...) r. nie mieści się we wskazanych przepisach, tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 (nie dotyczy majątku, którym dysponuje wskazana jednostka budżetowa gminy) ani pkt 5 lit. b uodip (innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach). Należy wskazać, że art. 139. ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych stanowi, że "Umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej" i jest to jedyny dokument, którego ujawnienie ustawodawca dopuścił w tym trybie.

Zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem np: wewnętrzna korespondencja elektroniczna, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z 25 marca 2014 r., I OSK 2320/130); korespondencja, w tym także mailowa osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (wyrok NSA: z 14 września 2012 r., I OSK 1203/12; z 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13; z 31 lipca 2014 r., I OSK 2770/13; z 18 września 2014 r., I OSK 3073/13); wewnętrzna korespondencja urzędowa o charakterze roboczym, odnosząca się jedynie do spraw organizacyjnych i porządkowych i nie umieszczona w aktach sprawy (wyrok NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10); informacje techniczne, dotyczące np. sposobu funkcjonowania danego narzędzia użytkowanego przez organ (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2254/13); opinie ekspertów, jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego. Opinie takie stanowią dokument wewnętrzny, służący gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym. Opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., I OSK 2196/11); wykazy wejść i wyjść do ministerstwa (wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., I OSK 2337/15); terminarz spotkań, kalendarz, czy inne dokumenty związane z planowaniem działalności podmiotu (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r., I OSK 2914/13).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma poddać działanie organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej, czynić je bardziej transparentnymi, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Jej celem, ponad wszelką wątpliwość, nie było narażenie obywateli na utratę prywatności i poddanie ich działań i zachowań osądowi "każdego" kto zechce zapoznać się z aktami sprawy, w której występowali jako strona czy uczestnik postępowania.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że art. 61 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne gwarantuje uzyskanie obywatelowi uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Jest to katalog otwary, który podlega ograniczeniu pzrepisami innych ustaw co potwierdzają regulacje Pzp.

Mając na względzie treść wniosku organ winien uznać, że żądana informacja nie dotyczy informacji publicznej. Winien jednak poinformować o tym skarżącego bezzwłocznie, czego nie uczynił. Tym samym udzielenie odpowiedzi pismem z (...) r. było zbędne. Nie można udzielić do wglądu dokumentu, który informacją publiczną nie jest, jak również gdy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione ze względu na konieczność anonimizacji dokumentu, czy ochronę/zakazy wynikające z innych ustaw. Tym samym udip znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W kontrolowanej sprawie nie został spełniony żaden z nich, o czym organ winien poinformować skarżącego bezzwłocznie w dowolnej formie, najlepiej pisemnie. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że działanie skarżącego stanowiło nadużycie trybu informacji publicznej dla uzyskania informacji ze spotkań, negocjacji cenowych co w ocenie Sądu czyni skargę za nieskuteczna. Nie można uznać bezczynności organu w sytuacji, kiedy żądana informacja nie jest publiczną. Skarżący asekuracyjne wskazuje na obrazę art. 35 k.p.a., który dotyczy spraw administracyjnych. Przepis ten jednak nie ma zastosowania w tym postępowaniu, gdyż organ nie rozstrzyga decyzją.

Należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". Jak wskazano wyżej pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku skarżącego Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie wniesienia skargi i orzekania. Bezsprzecznie, po wniesieniu skargi na bezczynność organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, co jednak nie zadowoliło wnioskodawcy. Uznał, że wniosek został wykonany w części. Dał temu wyraz w pismie z (...) r. adresowanym do Sądu (k.28 akt sądowych), w którym podtrzymał skargę. W piśmie tym podnosi, że spotkania pracowników organu z oferentami były protokołowane, gdyż były to negocjacje cenowe. Zatem domaga się przedłożenia dokumentów, które informacją publiczną nie są i nie podlegają ujawnieniu w tym trybie. Tym samym, uznając, że w tym zakresie organ udzielił skarżącemu odmownej informacji milczącej i powtórnie uczynił to po wniesieniu skargi na bezczynność w odpowiedzi na skargę. Tym samym skoro żadana informacja nie jest publiczną, to organ nie może być w bezczynności co do jej udzielenia i nakazy w tym zakresie naruszałyby prawo.

Sąd podziela stanowisko organu o nadużywaniu przez skarżącego trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co potwierdza niniejsza skarga. Nie może odnieść się do (...) złożonych przez skarżącego wniosków, z których tylko (...) zostało załatwionych niezgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy. Treść skargi opisująca kwestionowane wnioski nie wyklucza zasadności takiego stanowiska. Organ jednak sam się do zaistniałej sytuacji przyczynił, gdyż to organ winien wnikliwie analizować każdy wniosek i w pierwszej kolejności oceniać, czy istotnie wskazana podstawa prawna żądania jest właściwa i czy żądane dokumenty lub informacje dotyczą informacji publicznej. Czy nie stoi za wnioskiem interes faktyczny wnioskodawcy lub obejście przepisów innych ustaw. To organ posiada wiedzę czy skarżący nie żąda informacji w sprawie, w której jest stroną i wykorzystuje tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia przepisów z innych ustaw (Pzp). Winien mu to jednak bezzwłocznie zakomunikować.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 udoip informacja winna być udzielona w terminie 14 dni a nie dłużej niż 2 miesiace, chyba, że wskazano inny termin. Również niewłaściwy tryb, brak informacji (dokumenty niewytworzone, umowa nie podpisana) winny być w tym samym terminie oznajmione pismem wnioskodawcy. Milcząca odmowa winna być zastapiona informacją w odpowiedzi na ponaglenie aby uniknąć skargi na bezczynność. Organ udzielił częściowo informacji na etapie skargi na bezczynność co stanowi naruszenie prawa, ale z racji, że dotyczyło braku pisemnej informacji o braku podstaw do udzielenia żądanej informacji, która informacją publiczną nie jest, Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Nie bez znaczenia pozostaje fakt wielości składanych przez skarżącego wniosków, co może uzasadniać milczący sposób ich załatwienia do czau ponaglenia. Brak informacji negatywnej wydłuża czas postępowania i skutkuje skargą na bezczynność, która w istocie nie stanowi kontroli merytorycznej stanowiska organu.

Na koniec zauważyć należy, że sam skarżący z racji wielości spraw błędnie wnioskował o zobowiązanie do działania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. - który nie występował w tym postępowaniu. W ocenie Sądu nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej o którą wystąpił konkretny podmiot w sytuacji konfliktu stron czy prowadzonego sporu sądowego w innej sprawie. O sposobie i terminie załatwienia wniosku decyduje to czy dotyczy on informacji publicznej i to nie publikowanej w BIP. Jeżeli żądana informacja jest informacją publiczną wniosek winien być załatwiony, zgodnie z wymogami ustawy. Tylko w przypadku informacji publicznej organ może pozostawać w bezczynności w jej udzieleniu. Jeżeli zaś skarżący nie podziela stanowiska organu musi zaskarżyć merytoryczne rozstrzygniecie organu czyli informację uzyskaną (...) r. wykazując merytoryczną argumentację uzsadniającą stanowisko, że mieści się ona w pojęciu informacji publicznej bądź w dacie żądania była mozliwa do udzielenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na bezczynność organu uznając ją za bezzasadną.

--3

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.