Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1659769

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 16 lipca 2013 r.
III SA/Wr 453/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. - R. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uznania skargi na działalnie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. za bezzasadną postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniach (...) r. i (...) r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynęły skargi skarżącej na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. Skargi te - z uwagi na tożsamość przedmiotu - zostały rozpoznane przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. łącznie. Pismem z dnia (...) r. Nr (...) organ II instancji-stosownie do treści art. 237 § 3 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu skarg-zawiadomił skarżącą, że uznaje je za bezzasadne.

Zawiadomienie to zawierało pouczenie, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 k.p.a. w przypadku gdy skarga w wyniku jej rozpatrzenia została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący skargę ponowił bez wskazania nowych okoliczności, organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu (...) r.

Pismem z dnia (...) r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. W peteitum skargi wskazała, że "składa skargę na postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z powodu niedochowania nadzoru nad podległym organem pierwszego stopnia".

W wyniku zaś Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia (...) r. w przedmiocie wezwania do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, skarżącą w piśmie z dnia (...) r. potwierdziła, że organem postępowania jest Dyrektor Izby Skarbowej we W., podając jednocześnie "numer i datę zaskarżonej decyzji" tj. pisma Nr (...) Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. Nr 2012, poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej jako p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Tryb składania i rozpatrywania skarg uregulowany został w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła dwa odrębne pisma do Dyrektora Izby Skarbowej we W. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G.

W pierwszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej we W. zakwalifikował niniejsze pisma - stosownie do treści art. 227 k.p.a. - jako skargi i z uwagi na ich tożsamość przedmiotową rozpoznał je łącznie. Następnie, na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 § 1 k.p.a., zawiadomił skarżącą, że skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. uznaje za bezzasadne. Zawiadomienie to zawierało pouczenie, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 k.p.a. w przypadku gdy skarga w wyniku jej rozpatrzenia została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący skargę ponowił bez wskazania nowych okoliczności, organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. Już tylko z treści samego pouczenia zawartego w zawiadomieniu (art. 239 § 1 k.p.a.) wynika zatem, że zawiadomienie to nie podlega skardze do sądu administracyjnego, może być natomiast podstawą nowej skargi w trybie skarg i wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 57). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII k.p.a. - tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie - nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym, skarga złożona do tutejszego Sądu - jako niedopuszczalna, bo nienależąca do właściwości sądu administracyjnego - winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.

Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć za skarżącą (pismo z dnia (...) r.), że skarży nie "postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej we W." - tak jak wskazała w skardze - lecz "decyzję Nr (...) Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G.", stanowiącą w istocie "pismo informujące", a zawierające jedynie wyjaśnienia tegoż organu w zakresie prowadzonej wobec skarżącej egzekucji, to i tak skarga ta podlegałaby odrzuceniu, jako nie mieszcząca się w zakresie kognicji tutejszego Sądu (art. 3 § 2 p.p.s.a.).

Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez Sąd administracyjny, to jako niedopuszczalna winna zostać, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.