III SA/Wr 299/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2559122

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2018 r. III SA/Wr 299/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA.

Sędziowie WSA: Anetta Chołuj, Magdalena Jankowska-Szostak, Tomasz Świetlikowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu wniosku A. D. (dalej: strona, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, Zakład) utrzymał z mocy wydaną przez siebie pierwotnie decyzję z (...) stycznia 2018 r., w części dotyczącej odmowy umorzenia należności składkowych. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. - dalej: k.p.a.) i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 z późn. zm. - dalej: u.s.u.s.).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła o umorzenie jej należności z tytułu składek, pozostałych do uregulowania po zakończonym postępowaniu upadłościowym. Zaznaczyła, że to na wniosek ZUS jej firma została postawiona w stan upadłości likwidacyjnej a Syndyk zajął i zbył cały majątek, którego wartość przewyższyła wielokrotnie kwotę jej zobowiązań. Poinformowała, że od zakończenia postępowania upadłościowego nie prowadzi już działalności gospodarczej. Wskazała, że nie posiada żadnego majątku, jest zatrudniona i pobiera minimalne wynagrodzenie. Powołała się na problemy zdrowotne. Dołączyła liczne dokumenty potwierdzające jej sytuację. ZUS ustalił, że - wskutek niedopełnienia ustawowego obowiązku odprowadzania składek - na koncie rozliczeniowym strony występuje zadłużenie wynoszące 84.983,93 zł (należność główna: 42.881,93 zł, odsetki: 42.102 zł). Zważył, że zadłużenie obejmuje również składki za pracowników, które - w myśl art. 30 - w części finansowanej przez ubezpieczonych nie może być objęte postępowaniem w sprawie o umorzenie i że odrębną decyzją odmówiono wszczęcia postępowania w zakresie tych należności. Odnośnie sytuacji osobistej i materialnej strony, ZUS podał, że - z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym - wynika, że strona: mieszka z mężem, z którym pozostaje w rozdzielności majątkowej; jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, uzyskując wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto (1.459 zł netto); ponosi: opłaty eksploatacyjne (800 zł), wydatki na leczenie (250 zł), inne stałe wydatki (100 zł); nie posiada żadnego majątku; z uwagi na zły stan zdrowia wymaga leczenia i rehabilitacji. ZUS dowodził, że - zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. - należności z tytułu składek mogą być umarzane przez Zakład tylko w sytuacji ich całkowitej nieściągalności, zdefiniowanej pkt 1-6. Ustalił, że - w sytuacji strony - wystąpiły przypadki całkowitej nieściągalności zawarte w art. 28 ust. 3 pkt 4, 5 i 6 u.s.u.s. (z przyczyn oczywistych wykluczył zaistnienie przypadków z art. 28 ust. 3 pkt 1, 2 i 4b). Zaznaczył, że strona zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej lecz posiada następców prawnych (dzieci) i że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. nie została tym samym spełniona. Kontynuował, że skoro wysokość nieopłaconych składek przewyższa wartość kosztów upomnienia, które wynoszą 11,60 zł, to nie występuje także przypadek z pkt 4a. Dalej, ZUS zauważył, że - stosownie do art. 28 ust. 3a u.s.u.s. - w uzasadnionych przypadkach, uwzględniając ważny interes osoby zobowiązanej, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, odsetek i kosztów upomnienia na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek mimo braku ich całkowitej nieściągalności. Podał, że przesłanki umorzenia określono w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365 - dalej: rozporządzenie), zgodnie z którymi, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1)

gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2)

poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3)

przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W ocenie ZUS, w sytuacji strony spełniona została jedynie przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Reasumując, ZUS uznał, że w sprawie wystąpiły podstawy do częściowego umorzenia należności, tj. składek na osobiste ubezpieczenia strony i ich pochodnych. Odmowę umorzenia składek za osoby ubezpieczone, w części finansowanej przez płatnika, ZUS uzasadniał tym, że zaległości dotyczą składek za pracowników, które objęte są szczególną troską organu w zakresie ich ściągalności i że - podejmując rozstrzygnięcie w zakresie tych składek - Zakład winien kierować się ochroną interesu ubezpieczonych, w tym zapewnić przekazanie do otwartych funduszy emerytalnych części składki na ubezpieczenie emerytalne wraz z odsetkami za zwłokę, traktowanymi jako rekompensata dla ubezpieczonego kiedy należna składka została opłacona po terminie.

Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, ZUS utrzymał z mocy wydaną przez siebie pierwotnie decyzję, w części dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych. Na wstępie ZUS zastrzegł, że ww. decyzją zostały umorzone należności strony na jej własne ubezpieczenia oraz że na jej koncie rozliczeniowym figurują wyłącznie należności za zatrudnionych pracowników. Podkreślił, że - wobec tego - stan faktyczny podlega ocenie jedynie pod kątem wystąpienia przesłanki całkowitej nieściągalności, bez odnoszenia się do regulacji art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Podtrzymał stanowisko, że

- w sytuacji strony - spełnione zostały przesłanki całkowitej nieściągalności, określone w art. 28 ust. 3 pkt 4, 5 i 6 u.s.u.s. Zdaniem ZUS, zakres uznania administracyjnego, w jakie wyposażyły Zakład przepisy stanowiące podstawę umarzania należności, jest określony przez ustawę i obejmuje uprawnienie do odmowy umorzenia i do umorzenia w całości lub części. Oznacza to, że Zakład - po zbadaniu sytuacji zobowiązanego - może udzielić ulgi w postaci umorzenia, ale nie ma takiego obowiązku prawnego, zwłaszcza, że - jako wierzyciel - nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością, zaś skorzystanie z rezygnacji z dochodzenia należności musi być rozpatrywane z punktu widzenia równości i powszechności opłacania składek. Zasadą systemową jest bowiem opłacanie należności, nie zaś zwalnianie osób zobowiązanych od tego obowiązku. ZUS motywował, że decyzja wydana na podstawie art. 28 u.s.u.s. jest decyzją podjętą w ramach uznania administracyjnego i to uznania pełnego. Nawet ustalenie przez organ rozstrzygający, że istnieją przyczyny, które uzasadniałyby umorzenie zaległości, nie zobowiązują organu do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Zakład zauważył, że strona jest zatrudniona w "A" Sp. z o.o. i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto miesięcznie. Wskazał, że w spółce tej strona pełni funkcję prezesa zarządu, zaś wspólnikami spółki

- z udziałem po 30.000 zł - są dwie córki strony. Dodał, że mąż strony także jest zatrudniony w spółce z wynagrodzeniem wynoszącym 2.000 zł brutto miesięcznie. Zaznaczył, że nie jest znana kondycja finansowa spółki gdyż ostatnie sprawozdanie finansowe spółki w KRS dotyczy 2015 r. Wywiódł, że wysokość wynagrodzenia strony, jako prezesa zarządu, może być zależna od wyników spółki i tym samym ulec poprawie. Reasumując, mając na uwadze art. 28 ust. 3 u.s.u.s., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mimo wystąpienia przesłanki całkowitej nieściągalności, zawartej w art. 28 ust. 3 pkt 4, 5 i 6 u.s.u.s., ZUS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z (...) stycznia 2018 r., w zakresie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zgłoszonych ubezpieczonych, w części finansowanej przez płatnika oraz odsetek od składek w części finansowanej przez płatnika i przez ubezpieczonych. W skardze, skarżąca zaskarżyła ww. decyzję ZUS. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów prawa:

- materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni art. 28 u.s.u.s., skutkującej odmową umorzenia należności z tytułu składek w sytuacji wystąpienia przesłanek do ich umorzenia;

- materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że nie wystąpiły przesłanki do umorzenia zaległości strony, podczas gdy należało dojść do przeciwnego wniosku i przyjąć wystąpienie ww. przesłanek;

- procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, m.in. ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy i art. 77 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego zebrania dowodów, nieuwzględnieniu i braku wyczerpującego rozpatrzenia dowodów;

- procesowego (postępowania), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowodny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego i oczywiście krzywdzącego dla strony przyjęcia, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika w umorzeniu zaległości, lecz jedynie w kontekście skumulowanej kwoty zaległości składek na ubezpieczenie płatnika, podczas gdy wszechstronna i wyczerpująca, oparta na zasadach logicznego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika, który powinien skutkować umorzeniem przedmiotowych zaległości, gdyż organ nie wziął pod uwagę m.in., że podatnik popadł w stan upadłości bez swej winy i zrobił wszystko, aby skutki niewypłacalności były dla wierzycieli jak najmniej dotkliwe.

Tak stawiając zarzuty, spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu składek oraz odsetek za zwłokę i umorzenie przedmiotowych należności;

- ewentualnie, wyłącznie z ostrożności procesowej, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ;

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w W. z (...) maja 2017 r. ((...)), na okoliczność jego treści, a w konsekwencji na okoliczność istnienia przesłanek do umorzenia zaległości. Skarżąca szeroko uzasadniła swoje stanowisko w sprawie. Wskazała m.in. na nieprawidłowości prowadzonego względem niej - z inicjatywy ZUS - postępowania upadłościowego, przejawiające się sprzedażą jej majątku, wchodzącego w skład masy upadłościowej, za "bezcen" oraz generowaniem przez Syndyka kosztów czynności postępowania upadłościowego. Podniosła, że nie bez winy pozostaje także ZUS, który nie wyrażał zgody na zawarcie układu z wierzycielami i przeprowadzenie upadłości w formie układu. Odniosła się także do swojej trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Strona dowodziła ponadto, że błędnie przyjmuje ZUS, iż posiada ona następców prawnych (córki) i że nie została spełniona przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie pominięto przyczyny, które spowodowały powstanie zadłużenia, którego umorzenia obecnie się ona domaga. Motywowała, że winne zaistniałej sytuacji są banki, które stosowały względem niej i jej męża tzw. klauzule niedozwolone, co potwierdził Sąd w wyroku, którego dopuszczenia, jako dowodu, domaga się w skardze. W odpowiedzi na skargę, ZUS wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że nie wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska ZUS wyrażonego w tej decyzji. Zauważenia wymaga, że skarżona decyzja - wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy - dotyczy odmowy umorzenia należności składkowych, tj. składek na ubezpieczenia zgłoszonych przez stronę, jako płatnika, ubezpieczonych (pracowników), w części finansowanej przez płatnika, w tym na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (również odsetek od składek w części finansowanej przez płatnika i przez ubezpieczonych). Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla określenia ram prawnych sprawy. W art. 28 ust. 1 u.s.u.s., ustawodawca przewidział możliwość umarzania składek na ubezpieczenie społeczne w całości lub w części, jednak tylko w przypadku wykazania ich całkowitej nieściągalności (ust. 2) lub na szczególnych warunkach, w przypadku ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek, określonych w rozporządzeniu. Stosownie do treści art. 28 ust. 3 u.s.u.s., całkowita nieściągalność składek, o której mowa w ust. 2, zachodzi w sytuacjach określonych w pkt 1-6, tj. w przypadku, gdy:

1)

dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2)

sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171);

3)

nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.);

4)

nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5)

naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6)

jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w uzasadnionych przypadkach możliwe jest umorzenie należności z tytułu składek ubezpieczonych, którzy są równocześnie płatnikami tych składek, gdy nie są one całkowicie nieściągalne. ZUS może umorzyć należności, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest on w stanie opłacić tych należności. Umorzenie z powodu trudnej sytuacji może dotyczyć wyłącznie składek na własne ubezpieczenia płatnika składek.

W odniesieniu do należności z tytułu składek za osoby zgłaszane do ubezpieczeń (pracowników), w części finansowanej przez płatnika, które figurują na koncie strony skarżącej, jako płatnika, ww. przepis nie ma tym samym zastosowania. Powyższe stanowi, że - odnośnie spornych należności składkowych - podstawy do umorzenia tych należności nie będzie stanowił stan majątkowy i sytuacja rodzinna wnioskodawcy a jedynie przesłanka całkowitej nieściągalności. Sąd uznał, że - orzekający w sprawie - ZUS prawidłowo ocenił sytuację skarżącej w kontekście każdego z sześciu przypadków całkowitej nieściągalności, określonych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. I tak, z oczywistych względów, wykluczył sytuację z pkt 1. Z uwagi na przeprowadzone wobec strony postępowanie upadłościowe, zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z (...) grudnia 2016 r., słusznie stwierdził brak wystąpienia sytuacji określonych w pkt 2 i 4b. Zdaniem Sądu, zasadnie uznał ZUS, że w sprawie mogą mieć zastosowanie przesłanki całkowitej nieściągalności zawarte w art. 28 ust. 3 pkt 3, 4, 4a, 5 i 6 u.s.u.s. Zgodzić trzeba się z Zakładem, że mimo iż prowadzona przez stronę działalność gospodarcza została wykreślona z właściwego rejestru, to jednak wierzyciel posiada możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zadłużenie strony z tytułu składek na jej następców prawnych. Zakład ustalił bowiem niewątpliwie, że u strony występują następcy prawni, tj. córki (będące wspólnikami spółki, w której strona jest zatrudniona na stanowisku prezesa zarządu). W tym miejscu należy zauważyć, że bez znaczenia dla uznania córek za następców prawnych strony pozostaje, że córki nie kontynuują prowadzonej wcześniej przez stronę działalności gospodarczej na zasadach sukcesji prawnej. Powyższe stanowi, że - wbrew zarzutowi skargi - w przypadku strony nie zaistniała sytuacja całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. Podobnie, jak sytuacja z pkt 4a, gdyż wysokość nieopłaconych składek przewyższa wartość kosztów upomnienia wynoszących 11,60 zł. Prawidłowo także przyjął ZUS, że w sytuacji strony wystąpiły przypadki całkowitej nieściągalności, określone w pkt 4, 5 i 6 ust. 3 art. 38 u.s.u.s. I tak, w zakończonym postępowaniu upadłościowym (likwidacyjnym) nie nastąpiło całkowite zaspokojenie należności, Naczelnik Urzędu Skarbowego dla W. - postanowieniem z (...) marca 2010 r. - umorzył prowadzone w stosunku do strony postępowanie egzekucyjne, wysokość zadłużenia i brak realnych możliwości jego przymusowego wyegzekwowania oczywistym stanowiły, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Zasadnie przyjmuje ZUS, że w sprawie umorzenia stosuje się tzw. uznanie administracyjne. Zatem, nawet w sytuacji stwierdzenia przez Zakład przypadków całkowitej nieściągalności, może on, ale nie musi, umorzyć należności z tytułu składek. Kontrolując odmowną decyzję umorzeniową, Sąd nie może ingerować w samo uznanie Zakładu, tj. kierunek rozstrzygnięcia, lecz ocenia sposób procedowania oraz dobór argumentów organu, celem ustalenia, czy aby rozstrzygnięcie organu nie nosi znamion dowolności. W opinii Sądu - w sprawie - ZUS poczynił wszelkie niezbędne ustalenia (zebrał wystarczające dowody) dla zweryfikowania sytuacji strony w kontekście regulacji art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. Podejmując decyzję o odmowie umorzenia należności składkowych, ZUS prawidłowo natomiast wskazał na obowiązek powszechnego i równego opłacania składek. Trafnie wywiódł, że zaległości dotyczą składek (innych należności składkowych) za pracowników i że jego obowiązkiem jest szczególna ochrona tych właśnie ubezpieczonych. Wreszcie słusznie dostrzegł, że skoro strona jest zatrudniona w należącej do jej córek spółce na eksponowanym stanowisku prezesa zarządu, to - mimo że obecnie uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto miesięcznie - rysują się w jej sytuacji perspektywy dla możliwości spłaty zadłużenia w przyszłości (gdy wyniki spółki ulegną poprawie). Zatem, prawidłowo uznał ZUS, że - obecnie - całkowita rezygnacja z zaległych składek (odsetek) jest przedwczesna. Tym bardziej, że odnośnie składek na własne ubezpieczenie strony, działając na podstawie przepisów rozporządzenia, ZUS umorzył należności składowe strony. Według Sądu, z uzasadnienia skarżonej decyzji jasno wynika, dlaczego wniosek strony o umorzenie należności składkowych został załatwiony tak, a nie inaczej.

W ocenie Sądu, uzasadnienie to czyni zadość regulacjom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie dopatrzył się Sąd w sprawie także naruszenia przez ZUS zasady zaufania, określonej w art. 8 k.p.a. Nie stanowi bowiem naruszenia tej zasady sytuacja, w której organ administracji wydaje decyzję zgodną z prawem (co miało miejsce w sprawie) lecz sprzeczną z oczekiwaniem skarżącej. Z treści decyzji ZUS wynika, jakich należności (rodzajowo i kwotowo) dotyczy rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia. Nie jest natomiast rolą tego postępowania ustalanie zasadności wymiaru tychże należności. Podobnie, jak ocena prowadzonego względem strony postępowania upadłościowego, jak i relacji strony z bankami (z tego powodu Sąd odmówił, jako nie mającego dla sprawy znaczenia, przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu z dokumentu, którego zresztą strona nie dołączyła do skargi, mimo że w uzasadnieniu skargi poinformował o jego załączeniu). Sąd zauważa, że w sprawie nie miały zastosowania powołane w skardze przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Nie uwzględniając skargi, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę w całości.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.