III SA/Wr 1478/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2414577

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2017 r. III SA/Wr 1478/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (spr.).

Sędziowie WSA: Maciej Guziński, Magdalena Jankowska-Szostak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2015 oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23., dalej jako: "k.p.a."), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1438), art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 349 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - P. S. (zwanym dalej: "wnioskodawcą", "stroną", "skarżącym") - od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., nr (...) z dnia (...) roku w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2104-2020) na rok 2015 - utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono, że w dniu (...) 2015 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach PROW 2014-2020 na rok 2015. W sekcji VIII wniosku Oświadczenie o powierzchni działek rolnych strona zadeklarowała realizację wariantu 4.5 - Półnaturalne łąki świeże na powierzchni 11,00 ha. Do wniosku Strona dołączyła oznaczone załączniki graficzne.

W dniach (...).2015 r. w gospodarstwie rolnym należącym do wnioskodawcy przeprowadzona została wizytacja terenowa w ramach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO. W jej wyniku stwierdzono, że powierzchnia deklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 została zawyżona:

- dla działki rolnej (...), położonej w granicach działek ewidencyjnych (...),(...) stwierdzono, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej ((...) ha) jest większa od powierzchni stwierdzonej ((...) ha) - (kod DR 13+); zastosowano także kod DR 52, zgodnie z którym stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz kod informacyjny DR 49 (do wyliczenia tolerancji zastosowano wartość obwodu zewnętrznego)

- dla działki rolnej (...), położonej w granicach działki ewidencyjnej (...) stwierdzono, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej ((...) ha) jest większa od powierzchni stwierdzonej ((...) ha) - (kod DR 13+); zastosowano także kod DR 52, zgodnie z którym stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz kod DR 22 (działka rolna jest niespójna - błędnie zadeklarowano kilka działek głównych/podrzędnych nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną).

Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w dniu (...) 2016 r., Kierownik BP ARiMR we W. wydał decyzję, na mocy której odmówił przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach zadeklarowanego wariantu 4.5 oraz przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 4.5 - Półnaturalne łąki świeże wynosiła (...) ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej z uwzględnieniem wyników z kontroli na miejscu wyniosła (...) ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku w ramach wariantu 4.5, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej wyniosła (...)%.

Kierownik BP podniósł, że zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji powołał treść § 18 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, który stanowi, że rolnikowi lub zarządcy, który spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub wariantu, może zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych. Wobec tego odmówiono przyznania stronie kwoty kosztów poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 k.p.a. oraz art. 38 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym;

- zasad art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego.

Skarżący podniósł, że nie został powiadomiony o kontroli oraz nie miał możliwości zapoznania się z protokołem. Podkreślił, iż działki użytkuje zgodnie z deklaracją z roku 2015, zgodnie z dokumentacją przyrodniczo-siedliskową. Podniósł, że dopiero po podpisaniu umowy dzierżawy nabył prawo do użytkowania tych gruntów wskazując, iż wcześniej nie był posiadaczem tych gruntów i najprawdopodobniej przez kilka lat były one nieużytkowane.

Kierownik BP nie znalazł podstaw do załatwienia sprawy w trybie art. 132 § 1 k.p.a. i przekazał wniesione odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W.

W dniu (...) 2016 r. organ II instancji wysłał do strony informację o prawach, wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., a w dniu (...) 2016 r. skarżący stawił się w siedzibie organu odwoławczego, gdzie zapoznał się aktami sprawy, w tym z dokumentacją wykonaną podczas kontroli na miejscu w jego gospodarstwie. Następnie w dniu (...) 2016 r. do D. Oddziału Regionalnego we W., wpłynęło pismo skarżącego, do którego dołączył opinię eksperta przyrodniczego dr M. K. Opinia dotyczyła przeprowadzonej w czerwcu i sierpniu 2015 r. ekspertyzy botanicznej dla działki rolnej (...) użytkowanej przez skarżącego. W dniu (...) 2016 r. strona przesłała uzupełnienie dokumentacji o plan działalności rolnośrodowiskowej.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) 2016 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej w ramach działania będącego przedmiotem sprawy uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415, z późn. zm.), które wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349, zwanej dalej "ustawą PROW 2014-2020).

Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego rolnikowi lub zarządcy może zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. e rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "kosztami transakcyjnymi", poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków położonych na trwałych użytkach zielonych lub obszarach przyrodniczych, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5, z wyłączeniem wariantu 4.7- jeżeli są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub wariantu.

Następnie organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie weryfikacja zadeklarowanych do płatności gruntów rolnych została dokonana w drodze kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą FOTO, która przebiega dwuetapowo, a jej specyfikacja polega na wykonywaniu zdjęć satelitarnych upraw w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności, a następnie interpretacji fotoobrazów, których dokonują upoważnione na podstawie przepisów prawa osoby. Uzupełnieniem tejże interpretacji jest wykonanie na kontrolowanych działkach wywiadu terenowego, w trakcie którego wykonuje się dokumentację fotograficzną obrazującą rodzaj i stan upraw na kontrolowanych działkach. Metoda kontroli FOTO polega na opracowaniu wyników wizytacji terenowej, czego efektem jest raport z czynności kontrolnych zatwierdzony przez upoważnionego pracownika. Kontrola FOTO jest przeprowadzana na podstawie ortofotomapy (czyli odwzorowania terenu wykonanego na podstawie zdjęć lotniczych lub satelitarnych) i na podstawie wywiadu terenowego.

Następnie Dyrektor OR dokonał analizy materiału sporządzonego na okoliczność przeprowadzonej kontroli - raportu z czynności kontrolnych, szkiców i fotografii wykonanych podczas wizytacji terenowej. Wskazał, że granice działki rolnej (...) zostały określone zgodnie z zasięgiem uprawy w terenie, a zmniejszenie powierzchni wynika z wyłączenia obszarów oznaczonych kodem DR52.

Z powierzchni działki rolnej wyłączono znaczną powierzchnię działki referencyjnej (...) i całą powierzchnię działki referencyjnej nr (...). Fotografie z kontroli pokazują, iż wyłączone powierzchnie zajęte są całkowitym zachwaszczeniem nawłocią i samosiejkami drzew. Z dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej dołączonej przez skarżącego do pisma odwoławczego wynika, że na 75% deklarowanej działki rolnej znajduje się nieużytkowana zarastająca podgórska łąka świeża z roślinnością nawiązującą do związku Polygono-Trisetion z obecnością nawłoci kanadyjskiej Solidago canadensis, na 15% działki rolnej znajdują się płaty roślinności łąkowej nawiązujące do ciepłolubnych muraw, m.in. z goryczuszką orzęsioną, zwłaszcza w zachodniej części działki rolnej A, a na 10% znajdują się rozproszone płaty zdegradowanej roślinności łąkowej wzdłuż południowej granicy działki rolnej (...). Według zapisów w dokumentacji przyrodniczo - siedliskowej nawłoć jest lokalnym dominantem i sumarycznie zajmuje powierzchnię 4% działki. Zalecany termin pokosu dla działki rolnej z dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej to 1-31.07 z adnotacją eksperta: "proponowany termin pokosu związany jest z koniecznością eliminacji inwazyjnej nawłoci kanadyjskiej". Opis użytkowania działki w ciągu ostatnich 5 lat z dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej dla częstotliwości koszenia zawiera zapis brak użytkowania kośnego, a dla zwierząt zawiera zapis brak wypasu. W związku z powyższym stan obszaru wyłączonego z pomiaru wskazuje na brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez całkowite zajęcie gruntu zachwaszczeniem nawłoci.

W odniesieniu do działki rolnej (...) wyłączono obszar zadrzewiony, zakrzaczony i porośnięty samosiejkami drzew w środkowej części deklarowanego użytku. W dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej wskazuje się że na 66% deklarowanej działki rolnej znajduje się nieużytkowana, zarastająca podgórska łąka świeża z roślinnością nawiązującą do związku Polygono-Trisetion, 25% działki rolnej znajduje się płaty roślinności o charakterze ziołoworoślowym w środkowej i dolnej części działki oraz płaty ubogich muraw w górnej części działki rolnej C, a na 10% znajdują się rozproszone płaty zdegradowanej roślinności łąkowej. Zalecany termin pokosu z dokumentacji przyrodniczo siedliskowej to 1-31.07 z adnotacją eksperta "proponowany termin pokosu związany jest z koniecznością eliminacji niepożądanych gatunków bylin i jeżyn". Opis użytkowania działki w ciągu ostatnich 5 lat z dokumentacji przyrodniczo siedliskowej dla częstotliwości koszenia zawiera zapis brak użytkowania kośnego a dla zwierząt brak wypasu. Stan obszaru wyłączonego na podstawie przeprowadzonej kontroli w terenie wskazuje dla ww. działki na brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez sukcesję lasu.

Dyrektor OR ARiMR wskazał, że działki rolne (...) oraz (...) wizytowane przez inspektorów terenowych zostały skontrolowane zgodnie z sytuacją widoczną w terenie. Znaczne obszary wskutek trwałego zajęcia przez zwarte zachwaszczenie, zadrzewienia i zakrzaczenia zostały włączone z pomiaru. Wykluczony areał stanowił obszar nieużytkowany rolniczo w całości zajęty przez zachwaszczenia z sukcesją zadrzewień. Podniósł, że wymieniony materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych podczas wizytacji terenowej oraz pomiarów powierzchni wykonanych na ortofotomapie przez jednostkę kontrolną. Prawidłowo organ orzekający w pierwszej instancji wykluczył z płatności powierzchnię (...) ha położoną w obszarze działki rolnej (...) w granicach działek ewidencyjnych (...) i (...) oraz powierzchnię (...) ha na działce rolnej (...), która ewidentnie pokryta jest roślinnością nie uprawniającą do otrzymania płatności.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że wnioskodawca zadeklarował w granicach wymienionych działek ((...),(...)) grupę upraw PRSK_TUZ (trwały użytek zielony), co oznacza, że powinna ona być porośnięta trawami lub inną roślinnością zielną, charakterystyczną dla łąk i pastwisk. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono na tym obszarze brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez całkowite zajęcie gruntu zachwaszczeniem nawłoci, która jest uciążliwym, ekspansywnym i trudnym do wytępienia chwastem.

Dyrektor OR ARiMR wskazał również, że żaden przepis prawa nie obliguje stosownych organów do zawiadamiania rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wyjaśnił, że kontrola ta została przeprowadzona w ramach wniosku o przyznanie płatności obszarowych, a kontrole takie, co do zasady przeprowadzane są bez zapowiedzi, a nawet gdy rolnik został powiadomiony o kontroli czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika - art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 z późn. zm.), stosownie do art. 25 rozporządzenia nr 809/2014. Sporządzony w wyniku tej kontroli raport z czynności kontrolnych stanowi dowód nie tylko w sprawie obszarowej, ale również w sprawie z wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.

Reasumując, organ II instancji stwierdził, że kontrola w gospodarstwie rolnym skarżącego przeprowadzona została w sposób prawidłowy i brak jest podstaw do kwestionowania jej wyników. Co ważne wnioskodawca zarówno w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak i również w trakcie postępowania odwoławczego nie przedłożył (zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020) żadnego dowodu mogącego podważyć prawidłowość ustaleń zawartych w raporcie z czynności kontrolnych. Skarżący dostarczył jedynie kopię Planu Działalności Rolnośrodowiskowej Ekologicznej. Organ zwrócił jednak uwagę, iż dołączony dokument do akt sprawy jest niepodpisany przez osobę uprawnioną do jego sporządzenia, zatem w ocenie Dyrektora, informacje w nim zawarte nie mogą stanowić wiążącego dla organu dowodu.

Wskazał także, iż wniosek o pomoc zawiera wszystkie informacje konieczne w celu ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, w tym zawiera deklarację rolnika, iż jest świadom wymogów odnoszących się do danej pomocy oraz zawiera szczegółowe dane umożliwiające identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, lokalizację, użytkowanie oraz dany system pomocy. Obowiązek ten dotyczy podania danych i istniejących na gruncie w stanie faktycznym.

W ocenie organu odwoławczego, Kierownik BP ARiMR prawidłowo zastosował przepis art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014. W rozpatrywanej sprawie przedeklarowanie powierzchni wyniosło 3,11 ha. co w stosunku do powierzchni stwierdzonej (...) ha stanowi (...)%. Zgodnie zatem z powołanym przepisem prawa należało odmówić płatności w ramach wariantu 4.5.

Prawidłowo również odmówiono stronie refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia rolno - środowiskowo - klimatycznego.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. Wnosząc o jej uchylenie w całości zarzucił, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania, mających istotny wpływ na jej treść, tj.:

1)

art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 38 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015 r. poprzez pozbawienie mnie czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym - m.in. przez nieprawidłowe doręczenie mi protokołu kontroli z dnia (...) 2015 r. i tym samym pozbawienie mnie możliwości zgłoszenia zarzutów do tego protokołu, a w konsekwencji braku możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału zgromadzonego w sprawie, co powinno skutkować nieważnością postępowania jako rażące naruszenie prawa,

2)

art. 7, 77 i 80 k.p.a. - naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i w konsekwencji błędne ustalenia faktyczne, które były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności:

- dotyczących ustalenia powierzchni przedmiotowych działek ustalonej w toku kontroli, prowadzących do ustalenia różnicy między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną na poziomie (...)%,

- poprzez dokonanie przez organ oceny materiału zebranego w spawie w sposób dowolny i pominięcie przedstawionych przeze mnie dokumentów, w tym umów dzierżawy, dokumentacji zdjęciowej z koszeń, dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej sporządzonej przez dr Marka Krukowskiego itd., przy jednoczesnym "przypisaniu" większego waloru dowodowego sporządzonego przez organ protokołu kontroli,

- nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji okoliczności podnoszonych przez stronę m.in. w zakresie przyczyn późniejszego terminu pokosu, przedstawionej dokumentacji dotyczącej warunków przyrodniczo-siedliskowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji i postanowień sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organom nie można bowiem zarzucić naruszenia prawa procesowego. Brak też podstaw do przyjęcia naruszenia przepisów prawa materialnego czy to poprzez niewłaściwą wykładnię czy też nieprawidłowe ich zastosowanie.

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych, które miały wpływ na wydane decyzje w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2015 r. wobec skarżącego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na realizację programu rolno-środowiskowo-klimatycznego reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415 z późn. zm.), zwane dalej rozporządzeniem rolno-środowiskowo-klimatycznym.

W świetle § 2 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia - płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 487 z późn. zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli:

1)

został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2)

realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz.Urz.UE.L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym";

3)

spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Odpowiednie minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie obowiązkowe wymogi, o których mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013, są wskazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego rolnikowi lub zarządcy może zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. e rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "kosztami transakcyjnymi", poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków położonych na trwałych użytkach zielonych lub obszarach przyrodniczych, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5, z wyłączeniem wariantu 4.7- jeżeli są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub wariantu.

Zgodnie natomiast z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Kontrole te uzupełniane są przez kontrole na miejscu (art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013). Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu.

W rozpatrywanej sprawie powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności ustalona została podczas kontroli przeprowadzonej metodą FOTO. Polega ona na wykonywaniu zdjęć satelitarnych upraw w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności, a następnie interpretacji fotoobrazów, których dokonują upoważnione na podstawie przepisów prawa osoby. Jest ona przeprowadzana na dostępnych w systemie informacji geograficznej zdjęciach obszarów - ortofotomap oraz na podstawie wywiadu terenowego. Dostępna ortofotomapa cyfrowa, tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne). Żaden pomiar powierzchni i odległości zgodnie z przepisami prawa geodezyjno - kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Z powyższego wynika, że powierzchnia i odległości są mierzone na ortofotografii, która nie jest jakimś rodzajem zdjęcia lecz mapą która posiada skalę, gwarantuje dokładność pomiaru na poziomie 0,25 m do 0,5 m. Podczas wywiadu terenowego inspektorzy sporządzają szkice oraz wykonują zdjęcia. Na szkicach określają przebieg działek rolnych, zaznaczają powierzchnię wyłączoną z płatności oraz wskazują miejsca i kierunek wykonanych zdjęć. Metoda kontroli FOTO polega na opracowaniu wyników wizytacji terenowej, czego efektem jest raport z czynności kontrolnych zatwierdzony przez upoważnionego pracownika.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zważywszy na podjęte przez organy rozstrzygnięcie oraz zarzuty odwołania i skargi, spór między skarżącym i organami orzekającymi dotyczył kwestii różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym a kwalifikującym się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach PROW 2014-2020 na 2015 rok, a konkretnie zasadności zweryfikowania zadeklarowanych do płatności powierzchni działki rolnej (...) w granicach działek ewidencyjnych (...) i (...) oraz działki rolnej (...) (położonej na działce ewidencyjnej nr (...)).

W związku z powyższym wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

Wobec tego w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach (...).2015 r. -(...).2015 r. przeprowadzona została wizytacja terenowa w ramach kontroli na miejscu działek zadeklarowanych do płatności na 2015 rok w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO. W trakcie wizytacji został zgromadzony materiał dowodowy w postaci raportu z czynności kontrolnych, szkiców i wykonanych fotografii, które przedstawiają rodzaj pokrycia szatą roślinną kontrolowanego terenu.

W wyniku przeprowadzonej kontroli z powierzchni działki rolnej (...) wyłączono znaczną powierzchnię działki referencyjnej (...) i całą powierzchnię działki referencyjnej nr (...). Fotografie z kontroli pokazały, że wyłączone powierzchnie zajęte są całkowitym zachwaszczeniem nawłocią i samosiejkami drzew. Opis użytkowania przedmiotowej działki w ciągu ostatnich 5 lat z dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej dla częstotliwości koszenia zawiera zapis brak użytkowania kośnego, a dla zwierząt zawiera zapis brak wypasu. W związku z powyższym stan obszaru wyłączonego z pomiaru wskazuje na brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez całkowite zajęcie gruntu zachwaszczeniem nawłoci.

W odniesieniu natomiast do działki rolnej (...) wyłączono obszar zadrzewiony, zakrzaczony i porośnięty samosiejkami drzew w środkowej części deklarowanego użytku. Zalecany termin pokosu z dokumentacji przyrodniczo siedliskowej dla tych działek ustalony został na 1-31.07. Opis użytkowania działki (...) w ciągu ostatnich 5 lat z dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej dla częstotliwości koszenia zawiera zapis brak użytkowania kośnego a dla zwierząt brak wypasu. Stan obszaru wyłączonego na podstawie przeprowadzonej kontroli w terenie wskazuje dla przedmiotowej działki na brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez sukcesję lasu.

Wizytowane przez inspektorów terenowych działki rolne (...) oraz (...) zostały skontrolowane zgodnie z sytuacją widoczną w terenie. Z płatności wykluczony został areał, który nie stanowił użytku rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013. Materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej niewątpliwie wskazuje, że wyłączone obszary zajęte były całkowitym zachwaszczeniem nawłocią i samosiejkami drzew.

Warto także zwrócić uwagę, że skarżący zadeklarował w granicach wymienionych działek grupę upraw PRSK_TUZ (trwały użytek zielony), co oznacza, że powinny być one porośnięte trawami lub inną roślinnością zielną, charakterystyczną dla łąk i pastwisk. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono na tym obszarze brak użytkowania rolniczego skutkującego zajęciem znacznego obszaru przez całkowite zajęcie gruntu zachwaszczeniem nawłoci, która - jak wskazał organ - jest uciążliwym, ekspansywnym i trudnym do wytępienia chwastem. Opanowuje użytki w bardzo krótkim czasie, wystarczy, że przez jakiś czas nie są prowadzone dostateczne prace pielęgnacyjne. Wówczas nawłoć zaczyna dominować i tworzy gęste zarośla, wypierając inne gatunki.

W tym miejscu wskazać należy, że wydając decyzję w sprawie przyznania płatności organ zobowiązany był do oparcia się przede wszystkim na oświadczeniu wnioskodawcy zawartym we wniosku, że spełnia on ustawowe warunki do przyznania płatności. Oświadczenie wnioskodawcy - co do zasady uznaje się za dowód, w oparciu, o który zostaje wydana decyzja.

Ponadto, grunty rolne, na które rolnik ubiega się o przyznanie płatności, muszą być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów środowiska, taka zasada została przewidziana w prawie unijnym (art. 6 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników i każde Państwo Członkowskie, w tym Polska muszą jej przestrzegać tworząc odpowiednie regulacje krajowe.

W rozpoznawanej sprawie wizytacja terenowa w ramach kontroli na miejscu wykazała występowanie na działkach (...) oraz (...) samosiejek drzew oraz zwarte zachwaszczenia, zadrzewienia i zakrzaczenia, wskazujące na nieużytkowanie terenu przez okres kilkuletni, bez przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych. Na zdjęciach wyraźnie i bez wątpliwości widać, że działki są porośnięte samosiejkami drzew. Występowanie samosiejek drzew niewątpliwie wskazuje na brak utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej w szczególności zgodnie z minimalnymi normami. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2010 r. sygn. akt: II GSK 1004/09, LEX nr 746020, bez względu na rodzaj gruntu rolnego oraz zalecanych zabiegów agrotechnicznych grunty muszą być zadbane, a więc nie mogą na nich występować wieloletnie chwasty oraz samosiejki drzew. NSA podkreślił, że stawiany przez prawodawcę wspólnotowego, a także krajowego wymóg utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej nie jest celem samym w sobie, ale ma zapewnić, aby grunty rolne, co do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności były faktyczne w dobrym stanie agrotechnicznym.

Ponadto wskazać należy, że aby można było uznać konkretny grunt za trwały użytek rolny, konieczne jest jego uprawianie. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że wskazane grupy upraw są złym stanie, niekoszone, co oznacza, że nie są one uprawiane na chwilę złożenia wniosku. Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności, że skarżący wcześniej nie był posiadaczem przedmiotowych działek, podkreślenia wymaga, że zobowiązanie producenta dotyczy przyszłości, jednak do przyznania płatności konieczne jest wykazanie, że zgłoszone przez niego działki stanowią trwały użytek zielony. Ażeby ocenić czy taki użytek stanowią, konieczne jest odniesienie się do uprawiania tychże działek w przeszłości.

Reasumując, stwierdzić należy, że zebrany w sprawę materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych podczas wizytacji terenowej oraz pomiarów powierzchni wykonanych na ortofotomapie przez jednostkę kontrolną. Prawidłowo organy orzekające wykluczyły z płatności powierzchnię (...) ha położoną w obszarze działki rolnej (...) w granicach działek ewidencyjnych (...) i (...) oraz powierzchnię (...) ha na działce rolnej (...).

Organy zasadnie zastosowały art. 19 ust. 1 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L 181/48 z 20.6.2014), zgodnie z którym jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru zatwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20% obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy czy wsparcia. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do wniosku (11,00 ha), a powierzchnią stwierdzoną (7,89 ha) wyniosła 3,11 ha, co stanowiło 39,42% powierzchni stwierdzonej.

Tym samym skoro stwierdzona różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym, a obszarem zatwierdzonym wynosiła w przedmiotowej sprawie 39,42%, to zasadnym było odmówienie skarżącemu przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 4.5.

W rozpatrywanej sprawie, organy również słusznie odmówiły zwrotu kosztów transakcyjnych, bowiem w świetle przepisów § 18 ust. 1 pkt 1 - rolnikowi lub zarządcy może zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. e rozporządzenia nr 1305/2013, poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków położonych na trwałych użytkach zielonych lub obszarach przyrodniczych, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5, z wyłączeniem wariantu 4.7 - jeżeli są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub wariantu.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Ponadto organ odwoławczy dokonał całościowej ponownej merytorycznej oceny sprawy w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a.

Niezasadny okazał się przy tym zarzut skargi odnośnie naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1)

stoi na straży praworządności;

2)

jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3)

udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4)

zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zgodnie z ust. 2 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Porównanie przytoczonych regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej w postaci płatności obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

Takie ograniczenia wynikają z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawna nie może być oceniania przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, co do rzetelności i legalności przeprowadzonej kontroli. W tym zakresie Sąd podziela wypracowane na gruncie dotychczasowego orzecznictwa sądowadministracyjnego stanowisko, w myśl którego w razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji zatem, gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości - gdyż został sporządzony w sposób prawidłowy przez osobę spełniającą ustawowe warunki - nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. O wadze tych dowodów świadczy fakt, że kontrole mogą być przeprowadzane przez określone podmioty, wyspecjalizowane, bezstronne, stąd - co do zasady - przypisuje się im wiarygodność. Dowodom w postaci raportu z czynności kontrolnych z racji przeprowadzenia kontroli sporządzonym przez podmioty dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, bezstronne co do zasady, przypisać więc należy przymiot wiarygodności. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 11 listopada 2016 r., II GSK 1069/15).

Prawidłowo także wskazano u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że żaden przepis prawa nie obliguje stosownych organów do zawiadamiania rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Zasadą są kontrole niezapowiedziane, a wcześniejsze powiadomienie o nich jest wyjątkiem, z którego skorzystanie może być rozważane wyłącznie pod względem celowościowym.

"Udział strony w czynnościach kontrolnych nie jest obowiązkowy, a skoro tak, to organ nie ma również obowiązku zawiadamiania strony o terminie kontroli. Dla prawidłowości postępowania ważne jest natomiast, by rolnik został poinformowany o jej wynikach i miał możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli" - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2012 r. o sygn. akt I SA/Ol 732/11).

W niniejszej sprawie z materiału dowodowego wynika, że skarżący zapoznał się z dokumentacją wykonaną podczas kontroli na miejscu. Zatem miał możliwość wypowiedzenia się co do dokonanych podczas wizytacji gospodarstwa ustaleń.

Analiza akt sprawy i wydanej decyzji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddały ocenie wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2015 oraz wyniki kontroli, a powyższa ocena jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Wydając decyzję zarówno organ I jak i II instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.