Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2205224

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 20 grudnia 2016 r.
III SA/Wr 1152/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) r. A sp. z o.o. z siedzibą w B.-B. (zwana dalej wnioskodawczynią, skarżącą lub spółką) wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.

Jednocześnie strona wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na nieprawidłowość jej wydania w świetle ustalonych okoliczności faktycznych oraz obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie skarżącej instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności należy interpretować funkcjonalnie oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzonych kar pieniężnych w analogicznych sprawach z zakresu działalności hazardowej. Analizy sytuacji podmiotów ukaranych nie można ograniczać wyłącznie do jednej sprawy, albowiem dopiero zsumowanie wszystkich nałożonych kar pieniężnych przesadza o poważnym oraz realnym zagrożeniu dla bytu gospodarczego strony. W takiej sytuacji sąd, rozpoznając spór w zakresie zgodności prawa krajowego z prawem unijnym, winien udzielić ochrony tymczasowej na podstawie przepisów prawa polskiego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wnioskodawczyni nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wyjaśniła na czym polegać miałaby ewentualna szkoda, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie konsekwencje dla swojej sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie decyzji. Nie zostało także we wniosku uzasadnione dlaczego realizacja nałożonego obowiązku pieniężnego wywołać może trudne do odwrócenia skutki i na czym ich złożoność miałaby polegać.

Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie mógł również wziąć pod uwagę okoliczności związanych z prawidłowością wydanych rozstrzygnięć organu celnego.

Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia znacznej szkody. Nie wykazała również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Żądanie skarżącej nie zasługiwało zatem na uwzględnienie, dlatego też na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.