III SA/Wa 987/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3082001

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. III SA/Wa 987/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Konrad Aromiński, Anna Zaorska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. s.r.o. z siedzibą w Czechach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) marca 2020 r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2017 r.

1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...);

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

na rzecz T. s.r.o. z siedzibą w Czechach kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia (...) marca 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2017 r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 maja 2017 r. do Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2017 r. sporządzona przez E. s.r.o. z siedzibą w Republice Czeskiej (dalej: Spółka/Podatnik/Skarżąca) z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 245.384,00 zł w terminie 60 dni, przypadającym na dzień 17 lipca 2017 r.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2017 r. organ pierwszej instancji przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu, tj. do dnia 30 listopada 2017 r.

Na podstawie imiennego upoważnienia NUS z dnia 23 listopada 2017 r. wszczęto w dniu 24 listopada 2017 r. kontrolę podatkową wobec Spółki w zakresie podatku VAT za okres od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. Kontrolę podatkową zakończono protokołem kontroli podatkowej z dnia 28 maja 2019 r. (doręczonym Stronie w dniu 4 czerwca 2019 r.).

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r. organ pierwszej instancji przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. do dnia 31 maja 2018 r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r. DIAS postanowił utrzymać w mocy postanowienie z dnia (...) listopada 2018 r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 marca 2019 r.

Postanowieniem z dnia (...) maja 2018 r. przedłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. do dnia 30 listopada 2018 r.

Następnie postanowieniem z dnia (...) listopada 2018 r. NUS przedłużył termin zwrotu do dnia 31 maja 2019 r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Spółkę. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. DIAS postanowił utrzymać w mocy ww. postanowienie. Postanowienie DIAS zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 1 marca 2019 r.

Następnie NUS po raz kolejny przedłużył termin zwrotu VAT za kwiecień 2017 r. postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. do dnia 29 listopada 2019 r. Postanowienie to stało się prawomocne wskutek postanowienia DIAS z dnia (...) sierpnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. NUS wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2017 r.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2019 r. przedłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. do dnia 29 lutego 2020 r.

1.3. Pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.

Spółka reprezentowana przez Pełnomocnika zarzuciła naruszenie:

1) art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, dalej: u.p.t.u.) poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w sytuacji braku przesłanek do takiego przedłużenia w świetle dotychczasowych czynności przeprowadzonych przez organ w toku kontroli podatkowej;

2) art. 217 § 2 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dalej: O.p.) poprzez brak uzasadnienia faktycznego, zawierającego wskazanie przesłanek uzasadniających przedłużenie zwrotu podatku naliczonego nad należnym,

3) art. 125 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób opieszały, co prowadzi do nieuzasadnionego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a w konsekwencji może zachwiać płynnością finansową podatnika.

1.4. DIAS postanowieniem z dnia (...) marca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że NUS uzasadnił konieczność przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. Za przedłużeniem terminu zwrotu podatku przemawiały bowiem złożony charakter sprawy i konieczność przeprowadzenia wnikliwej analizy wszystkich istotnych dla postępowania okoliczności faktycznych jak i prawnych, a zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w przepisie art. 122 O.p., organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Ponadto NUS wskazał, że oczekuje na udzielenie przez inny organ podatkowy informacji na temat Spółki I. Sp. z o.o., o które wystąpił w trakcie kontroli podatkowej w dniu 25 października 2018 r., a następnie ponowił prośbę w toku postępowania podatkowego w dniu 21 października 2019 r. w szczególności w zakresie, w jaki sposób dochodziło do zawierania transakcji, czy spółka posiadała magazyn leków, czy spółka dysponowała zapleczem technicznym i osobowym niezbędnym do prowadzenia takiej działalności, wskazanie kto i w jaki sposób odbierał towar, czy spółka posiada pozwolenia na przechowywanie i obrót lękam, które to są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W dniu 4 listopada 2019 r. organ pierwszej instancji otrzymał odpowiedź, iż w powyższym zakresie nadal trwa kontrola podatkowa prowadzona przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w W.

Ponadto rozpatrując niniejszą sprawę DIAS zauważył, iż w uzasadnieniu wydanego postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, iż zasadność zwrotu wymaga jego dalszej weryfikacji w toku postępowania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, DIAS wskazał, że NUS w trakcie kontroli podatkowej stwierdził nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie przez Stronę podatku od towarów i usług, skutkujące wszczęciem postępowania podatkowego. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie podatkowe zostało wszczęte w związku z naruszeniem przez Stronę przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Tak więc prowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowanie podatkowe jest konsekwencją dokonanych w trakcie kontroli podatkowej ustaleń. Wobec powyższego DIAS stwierdził, że przedłużenie terminu zwrotu VAT zaskarżonym postanowieniem było zasadne.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administacyjnego w Warszawie.

W skardze Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 oraz art. 191 O.p. poprzez dokonanie niepełnej, dowolnej oceny materiału dowodowego skutkującej uznaniem, że zasadne jest dokonanie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podczas gdy znane organom od początku niniejszego postępowania okoliczności faktyczne stały się podstawą umorzenia postępowania przez organ pierwszej instancji i dokonania zwrotu podatku VAT, zgodnie z deklaracją złożoną przez Podatnika,

2) art. 216 § 1, art. 280 O.p. w związku z art. 87 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na tej tylko podstawie, że w przekonaniu organu istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu, podczas gdy wątpliwości te nie dotyczyły materii prawa podatkowego, a jedynie wypełnienia przez kontrahentów Podatnika obowiązków należącego do dziedziny prawa administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że decyzją z dnia (...) stycznia 2020 r. (znak sprawy: (...)) NUS umorzył postępowanie w przedmiocie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy listopad i grudzień 2016 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2017 r. Skarżąca stwierdziła, że umarzając postepowanie NUS uznał transakcje zawierane między A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., a E. s.r. o za podlegające opodatkowaniu, pomimo konsekwencji jakie mogą powstawać na gruncie prawa farmaceutycznego czy też karnego. W związku z powyższym, oraz brakiem jednoznacznych dowodów, na okoliczności które wyłączyłyby prawo Spółki do wykazania podatku naliczonego z tytułu transakcji zawartych w okresach od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. z A. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. NUS uznał, że działając na podstawie art. 86 u.p.t.u. Spółka mogła wykazać w ewidencjach za okresy od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. sporne faktury.

2.2. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż wskazane w skardze przez Stronę.

3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając skarżone postanowienie w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że organy naruszyły przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatku od towarów i usług w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

3.3. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie DIAS z dnia (...) marca 2020 r. utrzymujące w mocy postawienie NUS z dnia (...) listopada 2019 r., przedłużające Skarżącej termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2017 r. w kwocie 245.384,00 zł do dnia 29 lutego 2020 r.

Podkreślić należy, że było to postanowienie przedłużające już po raz kolejny termin dokonania zwrotu nadwyżki za kwiecień 2017 r.

3.4. Przywołać w tym miejscu należy przepisy prawa materialnego, które znajdują zastosowanie w sprawie.

W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Powołany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie także do zwrotu w terminie 25-dni, którego organ dokonuje na wniosek podatnika, przewidziany w art. 87 ust. 6 u.p.t.u.

Nie jest w tej sprawie sporne i nie budzi żadnych wątpliwości, że 25-dniowy i 60-dniowy termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym są terminami materialnoprawnymi, które wyłącznie z opisanych powyżej przyczyn mogą zostać przedłużone. W innym bowiem wypadku, z upływem ostatniego dnia wspomnianego terminu (25 dni lub 60 dni od złożenia deklaracji lub korekty deklaracji), konkretyzacji ulega uprawnienie podatnika do żądania dokonania zwrotu. Innymi słowy, jeśli ów termin nie zostanie przedłużony skutecznie, wówczas z jego upływem organ nie ma już możliwości dalszego wstrzymywania dokonania zwrotu.

Analogicznie rzecz wygląda w przypadku dalszego przedłużania analizowanego terminu, tj. terminu, który został już wcześniej co najmniej jeden raz przedłużony. Kolejne takie działanie musi także nastąpić zanim termin wyekspiruje, a więc do dnia określonego przez organ jako nowa, późniejsza data graniczna przedłużonego uprzednio terminu.

Organ podatkowy musi zatem zachować ciągłość biegu terminu materialnoprawnego, co w praktyce oznacza, że po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. nie może powstać ani na moment stan faktyczny, w którym podatnik zwrotu nie otrzymuje, a w obrocie prawnym nie funkcjonuje postanowienie odsuwające w czasie ów zwrot. Innymi słowy, jeśli organ chce skutecznie zwrot wstrzymywać, musi wydać stosowne postanowienie przed upływem terminu 60-dniowego lub 25-dniowego, a następnie kolejne postanowienia, każdorazowo przed upływem terminu wskazanego w akcie poprzednim.

Co istotne w rozpatrywanej sprawie, przedłużenie terminu zwrotu w kilku następujących po sobie postanowieniach prowadzi ponadto do sytuacji, że każdy kolejny akt jest wydawany na podstawie aktów go poprzedzających. NUS może bowiem przedłużać termin zwrotu w określonej dacie po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. tylko z tego względu, że w obrocie prawnym funkcjonują już postanowienia wcześniejsze, które swymi rozstrzygnięciami takie działanie mu umożliwiają. To sprawia, że jeśli którekolwiek postanowienie poprzedzające dany akt upadnie (np. zostanie uchylone przez sąd administracyjny lub organ drugiej instancji) to automatycznie odpada podstawa faktyczna i prawna dokonania przedłużenia zwrotu w tymże wspomnianym akcie. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 906/19, z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1108/19, wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1242/18, czy z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1995/18) i Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni je podziela.

3.5. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że mamy w niej do czynienia z sytuacją, w której wcześniejsze postanowienia przedłużające termin zwrotu podatku za kwiecień 2017 r. tj. postanowienie NUS z dnia (...) listopada 2017 r., oraz utrzymujące je w mocy postanowienia DIAS z dnia (...) lutego 2018 r., zostały uchylone wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1088/18 (wyrok z dnia 7 listopada 2018 r., prawomocny). Oznacza to, że późniejsze postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu także należało konsekwentnie uchylić. Na dzień orzekania w rozpatrywanej sprawie przez Sąd w obrocie prawnym prawomocnie nie funkcjonuje już bowiem akt, na podstawie którego NUS dokonał dalszego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki. Podkreślić też należy, że również organy w czasie gdy wydawały kwestionowane w sprawie postanowienia (w dniu (...) listopada 2019 r., i w dniu (...) marca 2020 r.) miały już wiedzę o wydanym wyroku uchylającym wcześniejsze postanowienia przedłużające termin zwrotu podatku za kwiecień 2017 r., przy czym wyrok z dnia 7 listopada 2018 r. III SA/Wa 1088/18 nie został zaskarżony i stał się prawomocny.

Wobec powyższego prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. postanowień NUS z dnia (...) listopada 2017 r., oraz utrzymującego je w mocy postanowienia DIAS z dnia (...) lutego 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za kwiecień 2017 r. spowodowało, iż termin ten nie został w sposób skuteczny przedłużony i wobec treści art. 87 ust. 2 i u.p.t.u. upłynął. Tym samym należało przyjąć, że postanowienie NUS z dnia (...) listopada 2019 r. (jako kolejne rozstrzygnięcie przedłużające termin dokonania Skarżącej zwrotu VAT za kwiecień 2017 r., zapadłe i doręczone po upływie tego terminu) naruszało art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie DIAS z dnia (...) marca 2020 r. utrzymujące w mocy opisane wyżej postanowienie organu pierwszej instancji, wydane zostało zarówno w z uchybieniem ww. prawa materialnego, jak i przepisów procedury, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane w rozpatrywanej sprawie dzielą niejako los poprzednich aktów, które zostały wyrokiem tutejszego Sądu uchylone, dlatego też należało je konsekwentnie uchylić. Skoro bowiem WSA w Warszawie we wskazanym wyroku przyjął, że wadliwe było wcześniejsze postanowienie przedłużające termin zwrotu i utrzymujące je w mocy postanowienie DIAS to tym samym uznać należało, że badane w niniejszej sprawie kolejne postanowienie zostało wydane po terminie, który nie został skutecznie przedłużony. Na wcześniejszym etapie doszło zatem do przerwania ciągłości w przedłużeniu terminu zwrotu, co Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest zobowiązany uwzględnić.

3.6. Stwierdzenie powyższych naruszeń, jako najdalej idących w skutkach, czyniło zbędnym ustosunkowanie się do zarzutów skargi, koncentrujących się w swej treści wokół motywów, którymi kierowały się organy podatkowe przedłużając Stronie termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwestii umorzenia postępowania podatkowego prowadzonego m.in za kwiecień 2017 r. już po wydaniu postanowienia NUS z dnia (...) listopada 2019 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku.

3.7. Mając na względzie podniesione powyżej naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.

3.8. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.