Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759733

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 grudnia 2017 r.
III SA/Wa 908/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki.

Sędziowie WSA: Tomasz Sałek, Asesor Agnieszka Wąsikowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. ustanowił zabezpieczenie na majątku D.G. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres 9-11/2015 i 1-2/2016 r. w przybliżonej łącznej kwocie 500.023,00 zł przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 20.022,48 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 33 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), dalej jako "O.p.", poprzez błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane; art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia; art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób wadliwy, tj. niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób wadliwy, tj. budzący brak zaufania do organów administracji publicznych. W uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazał, iż organ I instancji nie pochylił się nad koniecznością zbadania sytuacji majątkowej skarżącego. Dodatkowo organ I instancji nie stwierdził, iż odwołujący się dokonywał czynności zbycia majątku, które mogłyby utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia (...) grudnia 2016 r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą do zastosowania w niniejszej sprawie trybu, o którym mowa w art. 33 § 2 O.p. były ustalenia poczynione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego miedzy innymi w zakresie zweryfikowania prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za 9-11/2015 r., 1-2/2016 r. poprzez wszczęcie postępowania kontrolnego, z którego wynika, iż zachodzą okoliczności rodzące realną i uzasadnioną obawę uchylania się przez Podatnika od uiszczenia zobowiązań. W trakcie postępowania ustalono, że zgodnie z danymi z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej D.G. prowadzi działalność od 1 listopada 2010 r., obecnie zgłoszony przeważający rodzaj działalności gospodarczej w zakresie przygotowania i prowadzenia napojów. Ponadto organ stwierdził nieprawidłowości podczas kontroli podatkowej skutkujące zaniżeniem podatku należnego w związku z błędną interpretacją art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), dalej jako "ustawa o VAT" oraz zaniżenia podatku naliczonego w związku z błędną interpretacją art. 90 ust. 1 tej ustawy o VAT.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż świadczone przez kontrolowanego czynności udostępnienia urządzeń do gry stanowią czynności wskazane w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Skarżący działa w tym zakresie jako podatnik VAT udostępniając automaty do gier. Wobec tego o ewentualnym braku obowiązku odprowadzenia VAT należnego decyduje w niniejszej sprawie spełnienie warunków wymienionych w art. 43 ust. 1 i pkt 15 ustawy. Tym samym, pod warunkiem, że skarżący będzie faktycznie działał w charakterze podatnika podatku od gier w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, prowadzącego działalność opodatkowaną tym podatkiem, to działalność w zakresie udostępniania automatów do gry będzie objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT. Organ podniósł, że w sprawie skarżący nie przedłożył zezwoleń lub koncesji na prowadzenie tego typu działalności, dowodów wpłaty podatku hazardowego, deklaracji podatkowych w podatku od gier hazardowych, stąd brak podstaw do uznania go za podatnika podatku od gier hazardowych. Zatem nie dokonuje On takich samych czynności jak zarejestrowani podatnicy podatku od gier, których działalność jest ściśle reglamentowana przez organy państwowe.Usługi świadczone przez Stronę polegające na udostępnianiu osobom trzecim automatów do gier bez wymaganej koncesji, nie stanowią więc usługi podobnej w stosunku do urządzania gier na automatach na podstawie ustawy hazardowej.

Mając na względzie powyższe kontrolujący dokonali opodatkowania podatkiem od towarów i usług w stawce 23% obrotu pochodzącego z udostępniania urządzeń do gier wykazywanego jako zwolniony. Jak ustalono w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej Podatnik przenosił kwoty z poszczególnych ewidencji obrotu uzyskanego z organizacji gier hazardowych do rejestru sprzedaży za odpowiedni okres. Wobec powyższego w związku z niespełnieniem przesłanek art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT u podatnika nie wystąpiła sprzedaż zwolniona, a zatem przysługiwało mu prawo do odliczania pełnej kwoty podatku VAT wynikającego z wydatków związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Kontrolujący dokonali rozliczenia deklaracji VAT za okres 9/2015 - 2/2016 r. wykazując w nich podatek naliczony wynikający z przedłożonych do kontroli faktur zakupu za odpowiednie okresy.

Przechodząc do przedmiotu niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że podstawą do zastosowania trybu, o którym mowa w art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 O.p. były powyższe ustalenia poczynione w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stoi na stanowisku, że dokonanie zabezpieczenia w przedmiotowej sprawie uzasadnia nie tylko wysoka kwota przewidywanego uszczuplenia, tj. 500.023,00 zł, ale także uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania.

Organ zwrócił uwagę, że pełnomocnik Strony w złożonym odwołaniu nie przedstawił żadnych argumentów pozwalających przypuszczać, iż określone zobowiązanie podatkowe zostanie wykonane, w związku z czym, obawa organu I instancji, co do jego niewykonania nie jest bezpodstawna. Poza tym z akt sprawy nie wynika, iż ww. podmiot dysponuje majątkiem mogącym stanowić zabezpieczenie dochodzonych przyszłych zobowiązań. Dyrektor ustalił, iż skarżący nie posiada żadnych ruchomych składników majątku ani żadnych nieruchomości. Strona nie dysponuje takim majątkiem, na którym można byłoby ustanowić zabezpieczenie należności w postaci hipoteki przymusowej lub zastawu, gwarantujących realizację zobowiązania w przyszłości. Organ odwoławczy uznał także, że - uzasadnione jest zastosowanie zabezpieczenia - z uwagi na działania Strony takie jak: mimo wzrostu dochodów następujących po sobie latach generowanie zaległości podatkowych (podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń PIT-4R za 5, 7, 11, 12/2014 r., 1-12/2015 r. w łącznej wysokości 62.593,06 zł, podatek dochodowy od osób fizycznych PIT-36L za 2013 i 2015 rok w łącznej wysokości 249.066,00 zł), jak również postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Strony w 2016 r. W sprawę ustalono również, że na podstawie tytułów wykonawczych organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych. Bank poinformował o zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej (do zbiegu dołączyła Izba Celna w W.).

Wobec prowadzonych czynności egzekucyjnych i zabezpieczających, skarżący w sierpniu 2016 r. dokonał wpłaty na poczet zaległości podatkowej na łączną kwotę 250.000.00 zł. Powyższa kwota zaliczona została na koszty egzekucyjne i zaległości podatkowe. Jak wskazał organ w postępowaniu egzekucyjnym pozostała jeszcze znaczna kwota do zapłaty: 126.232,10 zł należność główna oraz postępowanie zabezpieczające na kwotę 520.045,50 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie świadczy o tym, że dotychczasowe postępowanie Strony stwarza uzasadnioną obawę, iż zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy objęte kontrolą przez Naczelnika nie zostaną wykonane.

Odnosząc się do odwołania organ odwoławczy wskazał, za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 O.p. Pełnomocnik Strony zarzucił bowiem, iż organ I instancji w skażonej decyzji nie odniósł się do sytuacji majątkowej strony oraz, że winien porównać przybliżone zobowiązania podatkowe z sytuacją majątkową strony i dopiero wówczas ocenić, czy zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, także w ramach postępowania egzekucyjnego. Dyrektor odnosząc się do powyższych kwestii stwierdził, iż jak zostało już wcześniej wskazane zabezpieczenie zobowiązania ma jedynie zagwarantować wykonanie przez podatnika ciążącego na nim obowiązku podatkowego. W świetle art. 33 § 2 O.p. decyzja o zabezpieczeniu jest wydawana przed decyzją wymiarową, a organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia, czy istnieje jedynie groźba niewykonania zobowiązania podatkowego.

Poza tym organ odwoławczy uznał, że wbrew zarzutom dotyczących naruszenia zasad postępowania przedstawionym w odwołaniu, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym podjęto wszelkie niezbędne działania oraz zbadano cały materiał dowodowy, dokonując w sposób wyczerpujący jego oceny.

D.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 33 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p., poprzez błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane; art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia; art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób wadliwy, tj. niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; jak i art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób wadliwy, tj. budzący brak zaufania do organów administracji publicznych.

W uzasadnieniu skargi Strona zwróciła uwagę, że - w jej ocenie - nie uprawdopodobniono, że istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Okoliczności świadczące o istnieniu takiej obawy, w świetle art. 33 § 1 O.p. należy wiązać ze stanem majątkowym Skarżącego i jego możliwościami finansowym. Jak słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji Organ I instancji, w przypadku Skarżącego można stwierdzić wzrost dochodów w następujących po sobie latach. Niemniej jednak, nie może rodzić to obawy, że skarżący nie uiści podatku od towarów i usług za okres od 09/2015 do 02/2016, a jedynie pewność, że zobowiązania podatkowe zostaną uregulowane.

Skarżący podkreślił, iż prowadzone przed organami podatkowymi postępowania w zakresie zobowiązań podatkowych dotyczących innych okresów rozliczeniowych nie zostały zakończone przez wydanie decyzji określających te zobowiązania, więc na tej podstawie trudno uznać, że istnieje uzasadniona obawa nieuregulowania zobowiązań w rozumieniu art. 33 § 1 O.p. Wobec nie zakończonych kontroli, Strona nie uiściła stosownego podatku, z uwagi na brak stosownych decyzji co do wysokości.

Ponadto w ocenie Skarżącego, organ I instancji podczas wydawania zaskarżonej decyzji nie pochylił się nad koniecznością zbadania jego sytuacji majątkowej i w toku kontroli organ ów nie stwierdził także, że dokonano czynności zbycia majątku, które mogłyby utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję. Organ I instancji nie wskazał także z czego wywiódł uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie wskazał ani przesłanki trwałego nie uiszczania przez odwołującego się zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, ani dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku w celu utrudnienia lub udaremnienia ewentualnej egzekucji, względnie innych okoliczności wskazujących na istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Skarżący podtrzymując wcześniejszą argumentacje wskazał nadto, że cyt. "wobec prowadzonych czynności egzekucyjnych i zabezpieczających, Pan D.G. w sierpniu 2016 r. dokonał wpłaty na poczet zaległości podatkowej na łączną kwotę 250.000 zł". Tym samym potwierdzono podnoszony wcześniej zarzut o nieprawidłowym założeniu, iż istnieje uzasadniona obawa nieuregulowania przyszłych zobowiązań, zwłaszcza z uwagi na brak trwałości w zaleganiu z publicznoprawnymi należnościami. Skarżący wpłacając wskazaną kwotę tym samym potwierdził zdolność do spłacenia ewentualnych, ustalonych w przyszłości zobowiązań podatkowych. W ocenie skarżącego organ II instancji całkowicie pominął nowe dowody w przedmiotowej sprawie, nie zaliczając znacznego zmniejszenia należności Skarżącego na poczet pewności przyszłej sytuacji w kontekście wypełniania zobowiązań podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowi rozstrzygnięcie, czy wobec Strony zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego, a w związku z tym, czy organ podatkowy zasadnie wydał decyzję w trybie art. 33 O.p. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres 9/2015 do 2/2016 wraz z odsetkami.

Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed wydaniem decyzji określającej może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował tu podstawowej przesłanki stosowania zabezpieczenia, to jest pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, niemniej jednak zobrazował w sposób przykładowy okoliczności, co do których ustalenie, że zaistniały, pozwala na kwalifikację stanu faktycznego, jako spełniającego wymogi z art. 33 § 1 O.p. Wynika z tego jednoznacznie, że chodzi, zarówno o działania podatnika, które polegają na utrudnieniu egzekucji, jak również trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Użyty w powołanym przepisie zwrot: "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie to nie jest wyczerpujące, a zatem inne niewymienione w nim przypadki mogą uzasadniać zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla strony. Zabezpieczeniu mogą podlegać - na podstawie § 2 powyższego artykułu, zarówno zobowiązania, które jeszcze nie powstały, ponieważ nie została doręczona decyzja ustalająca zobowiązanie (tzn. decyzja o skutku konstytutywnym) bądź zobowiązania, które powstały z mocy prawa, a których wysokość nie została jeszcze określona w decyzji (mającej walor decyzji deklaratoryjnej). To "przyszłe" zobowiązanie może być zabezpieczone jeszcze przed dniem wydania decyzji wymierzającej lub określającej podatek, z tym, że stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Najpierw zatem musi być wszczęte postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, a dopiero po tym można dokonać zabezpieczenia przed wydaniem decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego.

W niniejszej sprawie, takie postępowanie (kontrolne) zostało wszczęte w stosunku do strony skarżącej. Ustalenia kontroli przeprowadzonej przez organy podatkowe wykazały, że zachodzi prowadzenie gier hazardowych poza kasynem gry, na urządzeniach do gry, że właścicielem urządzenia jest Skarżący, który nie posiada wymaganej koncesji i czerpie zyski z tytułu eksploatacji tych urządzeń. Należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT zwalnia się od podatku: działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych w odrębnej ustawie. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych podatnikiem podatku od gier jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie udzielonej koncesji lub zezwolenia.

W związku z tym stwierdzono, że Skarżący nie prowadzi działalności, która podlegałaby zwolnieniu od podatku VAT, bo nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych w odrębnej ustawie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył zezwoleń lub koncesji na prowadzenie tego typu działalności, dowodów wpłaty podatku hazardowego, deklaracji podatkowych w podatku od gier hazardowych, stąd brak podstaw do uznania go za podatnika podatku od gier hazardowych, jak i nie dokonywał on takich samych czynności jak zarejestrowani podatnicy podatku od gier, których działalność jest ściśle reglamentowana przez organy państwowe. Skarżący ustaleń tych nie kwestionuje.

Wobec tego świadczone przez kontrolowanego czynności udostępnienia urządzeń do gry stanowią czynności wskazane w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i nie stanowiły usługi podobnej w stosunku do urządzania gier na automatach na podstawie ustawy hazardowej. Skarżący działał w tym zakresie jako podatnik VAT udostępniając automaty do gier. W związku z niespełnieniem przesłanek art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT u podatnika nie występuje sprzedaż zwolniona, a związku z tym przysługuje mu prawo do odliczania pełnej kwoty podatku VAT wynikającego z wydatków związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Należy wskazać, że nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli podatkowej skutkowały zaniżeniem podatku należnego w związku z błędną interpretacją art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT oraz zaniżeniem podatku naliczonego w związku z błędną interpretacją art. 90 ust. 1 ustawy o VAT.

Poza tym ustalono, że Skarżący nie regulował na bieżąco swoich zobowiązań podatkowych, a mianowicie posiadał na dzień wydawania decyzji nieuregulowane wymagalne zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń (PIT-4R za 5,7,11,12/2014 r., 1-12/2015 r. w łącznej wysokości 62.593,06 zł) oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L za 2013 i 2015 rok w łącznej wysokości 249.066,00 zł).

Poza tym strona również w okresach wcześniejszych nie wywiązywała się dobrowolnie z należnych zobowiązań wobec różnych wierzycieli, co powodowało wszczynanie postępowań egzekucyjnych. Wynika to m.in. z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 6 września 2016 r., który wskazał, że organ egzekucyjny wystawił za zaległości Skarżącego tytuły wykonawcze. Na podstawie tych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych w (...) S.A. Bank poinformował o zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej (do zbiegu dołączyła Izba Celna w W.).

Na podstawie tych ustaleń organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w zakresie zabezpieczenia na majątku strony.

Jak już wskazano, zgodnie z art. 33 § 1 O.p., powyższe zobowiązanie przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, organy trafnie przyjęły, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane w przyszłości. Świadczą o tym dowody wskazujące na fakt, że Skarżący posiadał na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaległości o charakterze publicznoprawnym, jak i to, że w następujących po sobie latach dalej generował zaległości podatkowe i postępowania egzekucyjne, choć twierdził, że zobowiązania te regulował.

Ponadto dokonanie zabezpieczenia w przedmiotowej sprawie uzasadnia także wysoka kwota przewidywanego uszczuplenia, tj. 500.023,00 zł. Uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania zachodzi też z uwagi na nie przedstawienie przez stronę żadnych argumentów pozwalających przypuszczać, iż określone zobowiązanie podatkowe zostanie wykonane, w związku z czym, obawa organów, co do jego niewykonania nie jest bezpodstawna. Z akt sprawy nie wynika także, iż ww. strona dysponuje majątkiem mogącym stanowić zabezpieczenie dochodzonych przyszłych zobowiązań. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ustalił bowiem, iż Skarżący nie posiada żadnych ruchomych składników majątku (pismo z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 25 października 2016 r.), ani żadnych nieruchomości (wydruk z wykazu ksiąg wieczystych z dnia 21 września 2016 r.). Strona nie dysponuje zatem - wobec powyższych pism - takim majątkiem, na którym można byłoby ustanowić zabezpieczenie należności w postaci hipoteki przymusowej lub zastawu, gwarantujących realizację zobowiązania w przyszłości. Poza tym mimo wzrostu dochodów następujących po sobie latach Strona generuje zaległości podatkowe i postępowania egzekucyjne. Takie zachowanie Strony, jak i fakt, że Strona wskazuje, że jej sytuacja majątkowa nie uzasadnia żadnej obawy zastosowania zabezpieczenia, a mimo to dalej tych zaległości nie reguluje, budzi obawy, co do jej planów w zakresie regulowania przyszłych zobowiązań.

Odnosząc się do zarzutu strony, że organ nie ustalił sytuacji majątkowej Podatnika, należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest odformalizowane w zakresie niektórych jego aspektów (brak wszczęcia i wymaganego w innych postępowaniach wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego). Odformalizowane zostało również postępowanie dowodowe w zakresie określenia podstawy opodatkowania. Organ podatkowy dokonując zabezpieczenia, nie ma obowiązku ustalenia prawdy materialnej, o której mowa w art. 187 § 1 O.p. Nie ma on zatem obowiązku zgromadzenia całości materiału dowodowego w sprawie, ale może ograniczyć się do posiadanych przez siebie danych. Nadto, regulacja instytucji zabezpieczenia znajduje się poza Działem IV ustawy Ordynacja podatkowa zatytułowanego "Postępowanie podatkowe". Dlatego Sąd nie podziela poglądu, że obowiązek ustalenia prawdy materialnej, wynikający z art. 122 i 187 § 1 O.p., ma zastosowanie do ustaleń dokonywanych na gruncie postępowania zabezpieczającego, tym bardziej, że art. 33 O.p. wyraźnie zawęża zakres tych ustaleń do posiadanych danych (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., I FSK 2058/14, CBOSA).

O tym, że stanowisko organu jest zasadne, w istocie w ocenie Sądu świadczy całokształt okoliczności. Należy jednak zauważyć, że nie są to okoliczności nieokreślone, lecz precyzyjnie wymienione w decyzji. W sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w szczególności podnoszonych w skardze art. 122 O.p. (zasady prawdy obiektywnej) oraz art. 187 § 1 O.p. (zasady oficjalności postępowania dowodowego). Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zaskarżona decyzja zawiera bowiem, zarówno uzasadnianie faktyczne, jak i uzasadnienie prawne.

Reasumując, prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie świadczy o tym, że dotychczasowe postępowanie Strony stwarza uzasadnioną obawę, iż zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy objęte kontrolą przez Naczelnika nie zostaną wykonane. W tej sytuacji organy trafnie uznały, że okoliczności sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że strona może nie wykonać zobowiązania podatkowego w przyszłości - istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że stanowisko powyższe nie zmienia również fakt, że w toku czynności egzekucyjnych i zabezpieczających, Skarżący w sierpniu 2016 r. dokonał wpłaty na poczet zaległości podatkowej na łączną kwotę 250.000.00 zł. Jak ustalono powyższa kwota zaliczona została na koszty egzekucyjne i zaległości podatkowe, pomimo to pozostała jeszcze kwota do zapłaty 126.232,10 zł należność główna (tytuł wykonawczy nr 5444.2016 wystawiony na zal. w PPL za 2015 r.) oraz postępowanie zabezpieczające na kwotę 520.045,50 zł.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.